Kafkas dağlarının eteğinde yer alan yayla yerleşimlerinden biri Mestia

Gürcistan’ın Samegrelo-Zemo Svaneti  bölgesinde yer alan yaklaşık 10.000 nüfuslu belediyelerden bir tanesi. Yazın dağ ve trekking turları ile kışında kayak sporu ile popüler olan ama son yıllarda buzulları ve savaş kuleleri ile medyatik olan güzel bir turizm cenneti.

Kafkas dağlarının güney yamacında yer aldığı için Rusya ile dağ komşusu , pek çok dağ silsilesinin yarısı Gürcistan diğer yarısı ise Rusya’ya ait. Vadilerin çok derinlerinde sınır karakolları ile karşılaşmak mümkün.

Hopa Sarp Sınır Kapısı ile başlıyor maceramız ;

Kendi aracımız ile geçiş yaptığımız için  araç sahibi tek başına geçebiliyor gümrükten , yanındaki misafirleri ise yaya kapısından geçiş yapabiliyor. İlk önce Türk Gümrük kapılarına uğruyorsunuz. İlk kapıda aracınızı kontrol ediyorlar burada sizden Araç ruhsatı , ehliyet  soruluyor. Kısa bir muayeneden sonra ikinci kapıya yönlendiriyorlar sizi buradada pasaport ve araç çıkış işlemleri yapılıyor. Tır kuyruğuna girmenize gerek yok , binek araç sırası hemen bir yandaki geçişte.

Türk tarafını geçtikten sonra sizi Gürcü tarafında gümrük memurları boş bir alana alıp aracınızın kapılarını , bagajlarını açtırıp sizin elinizle kontrolden geçiriyorlar. Çoğu Gürcü Gümrük polisi Türkçe bildiği için burada rahat konuşup derdinizi anlatabiliyorsunuz.

Gürcü Gümrük kontrolünden geçtikten sonra sıra son kapı olan pasaport ve araç ruhsat bölümüne geliyor , burada  evraklarınızı alıp aracınızı sıraya sokup gerekli çıkış ve mühür işlemlerinizi yaptırdıktan sonra Gürcistan’a giriş yapabiliyorsunuz. Yaya kısmından geçen ekip üyeleri  ile burada buluşup yola devam ediyoruz.

Gürcistan’a geçiş yaptıktan sonra kalış sürenize göre aracınıza trafik sigortası yaptırmak zorundasınız. İster  10 , ister 15 günlük ortalama 25-35 Lari civarında. Bunu hemen kapıdan çıkışta yanınıza gelen ayakçılarada yaptırabileceğiniz gibi ama pahalı yapıyorlar biraz daha ileride yer alan benzinliklerdeki firmalara da yaptırabilirsiniz. Ama ihmal etmeyin cezası büyük.

Gürcistan trafik polisleri ve kameraları devamlı takipte , trafik kurallarına çok dikkat edin , hata yapmanızı bekliyorlar. Trafik polisleri her an her yerden çıkabiliyorlar. Özellikle hız sınırlarına özen gösterin ve yol çizgilerine önem verin. Emin olun hatalı bir sollamada hemen arkanızda belireceklerdir.

Gürcistan parası Lari’dir. Ülkede halk içinde başka para kullanılmaz yani elinize dolar yada avro alıp dolaşmayın. İster sınır kapılarında ki döviz bürolarında ister şehir merkezinde ki bürolarda paranızın bir kısmını Lari’ye çevirin. Döviz büroları arasında ciddi fiyat farklılıkları olabiliyor , uyanık olun.

Gürcistan’da telefon hattı almak isteyebilirsiniz bunun  için bir haftalık sadece internet hizmeti veren hatları satın alıp kullanabilirsiniz. Fiziki kart olarak veriyorlar bir haftalık sınırsız internet hattı 25 Lari civarında. Gürcistan’da da enflasyon olduğu için fiyatlar değişkenlik gösterebiliyor.

Yakıt ise mazot 3 Lari civarlarında Türkiye’den biraz daha uygun bazı istasyonlar 2,75 kadar düşebiliyor. Kalitesi şüpheli ucuza alacağım diye Euro 5 özellikli araçlarınızın motorlarına zarar vermeyin.

Sınırdan sonra ilk şehir otelleri ve kumarhaneleri ile ünlü Batum. Çoğu yerde Türk insanına rastlayabilirsiniz. Ya kumar oynamaya yada ucuz içki almaya gelmiştir. Son yıllarda kanun kaçaklarının sık kaçtığı bir şehir Batum. Mafya vari hesaplaşmalar konuşulur oldu sokaklarında.

Konu Gürcistan olunca yöresel pidesi Haçapuri onlarında yazdığı şekilde Khachapuri yemeden olmaz. Gürcistan’da dükkanların açılış saatleri 9.30-10.00 gibi , çok erkenden gitmeyin açık olsalar bile hizmet alamazsınız. Haçapuri yapan yerler çok sayıda var sokak lezzeti olarak da bulmanız mümkün. Özellikle 5 peynirli olanı tavsiye ederim.

İnsanları genelde asık suratlıdır. Gülen birini görmek çok mümkün değil , hizmet konusunda oldukça yavaşlar , acele etmeyin ettirmeyin , ters tepki verirler. Karakterleri böyle , kapanış saatleri geldiğinde önünüze adisyonu koyup kapı dışarı ederler o yüzden mesai saatlerine dikkat edin derim.

Batum’da lezzetli bir Haçapuri ziyafetinden sonra  yaklaşık 300 km sürecek Batum – Mestia yolculuğumuza başlıyoruz. Gürcistan’da trafik sağdan yani bizde ki gibi. Her nekadar kurallar çok sıkıda olsa trafik tam bir keşmekeş. Yol ortasında aniden duranlar , sinyalsiz yola atlayanlar , kuralsız park edenler ne isterseniz var. Yol ortasında yola yatmış inekleri görürseniz şaşmayın. Hindistan gibi sanki kutsallar kimse bir deeeehhh bile demiyor onlara ve ülkenin et kaynağı domuzlar onlar biraz daha akıllı yol kenarlarında beslenirken bol bol görüyorsunuz ama asla yol üstünde gezmiyorlar. Kenardan tintin ilerliyorlar.

Yol işaretleri yok denecek kadar az . Özellikle uyarı işaretleri , yol üstünde bir çalışma , kaza olayı , kapalı yol yada tehlike arzeden bir bölge için uyarı levhaları olmayabilir. Yani bir virajı süratle alırken önünüze  bir yol iş makinası çıkarsa şaşırmayın yada 2 şeritli bir yol aniden tek şerite düşerse.

Burası Avrupa’nın araba çöplüğü olduğu için arabalara çok masraf etmiyorlar onlar için kaza olayı çok önemli değil. Ama asıl dikkat etmeniz gereken kötü niyetli  şöförler , sizin plakanızın yabancı olduğunu gören bazı uyanıklar sırf siz onlara çarpıp kaza yapın diye aniden önünüze kırıp size arkadan çarptırabiliyorlar. Amaç polis korkusuda vererek oluşan hasar için sizden fazlasıyla para koparmak. Bizdede benzer durum yaşanmadı değil solladığımız bir araç bir anda hırsla önümüze kırıp sert bir frenle önümüzde durmaya kalktı. Öncesinde tahmin ettiğimiz için bizde mesafemizi ona göre tayin edip çarpmadan durabildik.

Gürcistan yolları genelde tek şerit , yol çizgileri bu anlamda önemli yol boş diye sollamaya çıkanların akibeti hep trafik polisi sonlu

Batum’dan sonra Karadeniz’e paralel güzergahtan önce Kobuleti sonra Poti istikametine doğru ilerledik. Burada çok güzel sahil ve plajlar mevcut. Bizim Karadeniz sahili gibi her yer plaj, kamp ve otel alanı. Poti’den sonra içeri sağa dönüp ülkenin iç kısımlarına doğru Zugdidi şehrine doğru ilerledik. Yolun bazı kısımları ağaç altında dalların arasında gidiyorsunuz oldukça keyif verici. Ortalama sürat 70 km civarında yavaşız ama manzaramız keyifli.

Zugdidi bölgenin büyük şehirlerinden bir tanesi zaten girince anlıyorsunuz. Kocaman bulvar yolları var. Asıl keyifli yol buradan sonra Enguri Baraj gölünü solunuza alıp bol virajlı ormanlık dağ yollarında yükselmeye başlıyorsunuz. Enguri barajının su havzası , seyir noktaları , su üstünde kesilmiş yüzlerce ağaç kütükleri ile güzel manzaralı bir çoğrafya.

İlk durağımız Delpak Şelalesi , yol üstünde hemen sağda yer alan küçük bir şelale , önünde haşlanmış mısır ve yöresel ürünler satan bir kadın daha çok ilgimizi çekiyor. Güzel bir mısır molasından sonra şelalenin suyunda şifalandıktan sonra yola devam diyoruz.

Yolu bol virajlı ama asfaltı sağlam yorucu bir yol değil. Ama sezonda çok kalabalık olduğuna eminim. Vadilerin arasından yükselerek Mestia vadisine 1400 rakımlı yerleşime ulaşıyoruz.

Svan kuleleri ve Ushba Dağının iki zirvesi ile vadiye yayılmış oldukça güzel bir şehir. Dağlardan akıp gelen Mulkhara Nehrininde olduğu vadide nehir kenarında yerlermiş eski Gürcü halkı. Şehirde bir turizm havası hakim. Onlarca tur yüzlerce turist ortalıkta gezinip duruyor. Medeniyete çok uzak gibi dursa da bizim dağ ilçeleri gibi herşey var. Benzinlik , sinema , atari salonu , kafeler , belediye , hastane , süper marketler ve bolca Misafir evi yani küçük oteller.

Mulkhara nehri şehri ikiye bölmüş gibi ,  girişte sağ tarafta kalan bölümde teleferik , kayak merkezleri ve havaalanı , solda ki bölümde ise yüce dağları , trekking rotaları ve svan kuleleri.

Bu bölgeyi son yıllarda popüler  yapan Svan yani savaş kuleleri , yerli halk tarafından düşmanlardan korunmak amaçlı ve sonrada depo olarak kullanılan taştan yapılan kuleler. Kendine özgü daralan bir mimarisi olan kuleler 8. Yüzyıldan 18.yüzyıla kadar inşa edilmiş. Ayakta kalabilenlerin çoğu yeniden yapılanlar , ama yıkılıp yok olanda çok

Mestia trekking rotaları ve Ushba dağı eteklerinde bulunan Chaaladi Buzulu ile meşhur. Ushba dağı 2 tane zirvesi olan biri 4710 mt diğeri 4690 mt Kafkas dağ silsilelerinden bir tanesi. Güney yüzü Gürcistan Kuzey yüzü Rusya’nın Kabardino Balkarya bölgesini oluşturuyor. Yani Rusya Gürcistan sınırı.

Mestia merkezden Mestiachala nehrini sağınıza alıp şehrin içlerine doğru ilerleyince sol tarafınızda kalan dağ yamacından Koruldi göllerine çıkan patikaları ve araç yolunu görürsünüz. Kampçıların ve trekkingcilerin gözbebeği.

Eğer Mestia merkezde konaklamayacaksanız en iyi kamp noktası Koruldi gölleri. Koruldi  Gölleri Mestai’dan 13 km uzaklıkta Ushba dağının eteklerinde 2 tane gölden oluşan bir alan.

Arabaylada çıkılabildiği gibi ilçe merkezinden  patika trekking yolları ile göllere ulaşmak mümkün. Ancak iyi bir tırmanış eforu gerektiriyor. Eğer ben yürümem derseniz sizi göllere ulaştıran 4×4 küçük minibüsler yada at safarilere binebilirsiniz. Ama araç yolu oldukça kötü bol virajlı ve derin kanal çukurlu. Aracınız 4×4 değil ise çıkmanızı tavsiye etmem.

Sezonda bolca turist yukarı çıktığı için araç yolu oldukça kalabalık oluyor , turlardan dolayı tek araçlık yolda bol bol uygun geçiş noktası aramak zorunda kalıyorsunuz. Toprak yol yazın bol tozlu kışında çamurdan dolayı kaygan zeminli. Usta bir şoför  ve 4×4 araç kullanıcısı değilseniz tavsiye etmem , kışın asla.

Bizde 2 araç yola giriyoruz , yukarıdan gelen turlar yolu bildikleri için uygun geçiş noktalarında durup sizin geçmenizi bekliyorlar ama bireysel çıkanlar sizi yolda uğraştırıyor onlar yüzünden metrelerce geri geri gelmek zorunda kalabiliyorsunuz.

Ağaçlık alandan çıkıp 2000 mt rakımlı alanlara gelince çoğrafya bir anda yemyeşil çayırlara dönüyor. Bölgede isterseniz yamaç paraşütü yapabileceğiniz bir tesis mevcut. Çimenlik alanda yol biraz daha düzgün hale gelip genişleyince bizde iyice yukarılara doğru çıkmaya devam ettik. Ta ki son dik rampada araçlarımızın aşırı yüklü olduğu için makas kırma ihtimalinden dolayı yukarı zorlamama kararı alıp biraz daha aşağıda düz bir zeminde kamp kurma kararı aldık . Kısaca Koruldi göllerine ulaşamamıştık.

Kampımızı kurduktan sonra tarhana çorbası , köfte , pilav ve turşudan oluşan akşam yemeği ve çay keyfinde sonra çadırlarımıza çekildik. Gece 10 derece civarlarındaydı sıkıntısız ve keyifli bir gece oldu Ünye’den tek seferde 19 saatlik yolculuk sonrasında uykuyu hak etmiştik.

Sabahın ilk ışıkları ile sıcak ve güneşli bir güne merhaba dedik. Kampı inekler basmıştı , planımız Ben,Kemalcan ve Hüseyin ile Koruldi göllerine ve oradanda Koruldi sırtına tırmanış yapacak , Ömer Abi de kampta bekleyecekti.

Kahvaltı yapmadan saat 08.00 de yola koyulduk , ekip sportmen olduğu için hızlı bir tempo ile Koruldi göllerine ulaştık. Göl kenarında kamp kuran insanlar vardı. Onlarda yeni uyanmışlar güzel havanın keyfini çıkarıyorlardı. Göl kenarına arabasıyla çıkan insanlarda mevcuttu kısa bir bunlar nasıl çıkmış analizi yaptıktan sonra Ushba dağını en yakından gören seyir noktası olan Koruldi sırtına tırmanmaya başladık. Dağın eteklerinde bir noktaya kadar açılmış patika yol vardı ben eğiminden dolayı orayı tercih edip uzun yola girdim.Kemalcan ve Hüseyin ise kısa ama eğimi çok daha fazla olan trekking yolunu tercih etti.

Sanırım doğru olanı ben yapmıştım onlardan çok daha önce son patika noktasına kadar ulaştım. Son patika yaklaşık 100 metre civarındaydı ama bizim planımız öğlen saatlerinde kampa geri dönmüş olmaktı diğer planları aksatmamak için .Ben ve Hüseyin drone uçururken Kemalcan biraz daha tırmanmaya devam etti. Artık bize burada ayrılan zamanın sonuna gelmiştik istemesekte sırtın tamamına çıkamadan dönmek zorundaydık.

Geri dönüş yolu daha seri oldu , göl kenarında turların getirmiş olduğu onlarca insan vardı. Turların 4×4 araçları kısa şase ve hafif olduğu için bizim çıkamadığımız son rampayı çok daha kolay çıkabiliyorlardı ve turistleri göl kenarına kadar getirebiliyorlardı.

Kampa indiğimizde kahvaltımız Ömer Abi tarafından hazırlanmıştı. Çıkışta kaybettiğimiz kalorileri alma zamanıydı. Sıcak hava bol güneş bol oksijen eşliğinde yenilen sucuklu yumurtadan sonra kampı toplayıp inişe geçmeye başladık. Şimdi hedefimiz Chaaladi buzuluydu.

Chaaladi buzulu Ushba dağının eteklerine yağan karlardan oluşan milyonlarca yıllık bir buzul kütlesi. Her geçen yıl kütlesi biraz daha azalıyor küresel ısınmadan dolayı. İyice erimeden görelim dedik.

Ama öncesinde hazır şehre inmişken biraz Mestia turu yaptık. Svan kulelerini biraz daha yakından gördük. Aslında pek çoğu yıkılmış bazıları ise yeni yapılan evlerin bahçelerinde depo alanı olarak kalmış. Şehirde gezerken bizim gibi bölgeye gezmeye gelmiş onlarca turist görüyorsunuz ve bolca 4×4 araç. Tabi ki buranında Haçapuri’ni yemeden olmaz ve de bol mineralli sularını içmeden. Hedefimiz doğal güzellikler olduğu için fazla vakit kaybetmeden yeni kamp alanımızı bulmak için nehir boyu sürmeye devam ettik.

Yeni kamp alanı için Mestiachala nehrinin kenarında ormanlık bir alandan içeri girdik ağaçlık bir bölgede güzel bir kamp alanı bulup bu gece ki kampımız için hazırlıklara başladık. Ömer abinin lezzetli akşam yemeğinden sonra sabah erken kalmak üzere çadırlarımıza çekildik.

Sabah geceden yağan çisenin soğuğu ile uyanıp hemen kahvaltıya geçtik. Allah’tan ana kamp çadırımızı almıştık ev konforunda herşey içinde rahat rahat oluyordu.

Kahvaltı bitip kampı topladıktan sonra 4 km uzaklıkta ki Chaaladi buzulunun patika başlangıcına geçtik. Burası şehre su sağlayan su şebeke hattının da başıydı ince yarı bozuk tahta bir köprü ile karşıya geçiliyordu ama garantiyi sevenler biraz daha aşağıda yer alan beton köprüden de geçebilirdi.

Patikanın başında çeşme akan su bulunuyor buradan mataralarınızı doldurabilirsiniz. Patika orman içi başlayıp daha sonra buzuldan akan sulardan oluşan nehire paralel 1600 rakımdan 1900 rakıma çıkan bir yükseltiye sahip. Yol boyu işaretler mevcut. Ama boğazlı bot şart ve istenirse baton kullanılabilir.

Buzulun alt ucuna kadar giderseniz burada suyun çıktığı bir mağara görürsünüz , kafanıza taş düşme , eriyen kısmın çökme risklerini göz ardı edip mağara içine girerseniz hayatınızın en güzel turkuaz rengini görebilirsiniz. Ama ölüm tehlikesi de beraberinde. Tepenize çöken binlerce tonluk buz kütlesinden kimse sizi kurtarmak için uğraşmayacaktır.

Buzulun her geçen yıl uzunluğu ve genişliği daralmakta , merak edenler için eski fotoğrafları ile mukayese edince patika başlangıcına kadar buzul olduğu görülebilir. Alt ucu uzaktan bakınca kahverenginden dolayı toprak gibi görünsede toprağın altında binlerce tonluk buzul yaklaşınca görülmekte. Üstünde ki toprak ise karların erimesi ile dağlardan akan toprak kütlesi yani aslında dağların erezyonu.

Buzula gidiş geliş yaklaşık 5 km. Zorlu bir parkur değil dönüşte patikanın başlangıç noktasında bir kafe mevcut. Burada soluklanıp sıcak yada soğuk birşeyler içebilirsiniz.

Bizde öyle yaptık kafe molasından sonra akan çeşmeden sularımızı doldurup Unesco koruma sına giren Ushguli köyüne doğru yola çıktık.

Ushguli Mestia’ya 48 km uzaklıkta tamamen doğal olarak kalmış , yaz kış yaşam olan yaklaşık nufüsü 200 olan ve kışın 6 ay karlar altında kalan bir köy.Bu zorluklardan dolayı yaşam hala eskisi gibi. Avrupa’nın en yüksek yerleşimlerinden biri rakım yaklaşık  2000 mt ve üstü.

48 km yol biraz tırmanma ve biraz iniş ama zemin beton asfalt yaklaşık 1.5 saatte Ushguli’ye varabiliyorsunuz. Çoğu yerlerde bahsedildiği gibi kötü bir yolu asla yok.

Yol üstünde ne amaçla yapıldığı pek bilinmemekle birlikte ilgi çekmek amaçlı Aşk Kulesi denilen bir taş kule turistlerin uğrak noktası. Bizim açıkçası çok ilgimizi çekmedi girişi ücretli.

Yol üzerinde bazı noktalarda yol çalışması var ama seyahati engellemiyor. Ushguli’ye gelinceye kadar birçok köy geçiyorsunuz hepsi birbirinden güzel ve doğal.

Ushguli’ye geldiğinizde elektrik tellerini görmezden gelirseniz kasabanın en güzel halini görebilirsiniz. Mistik bir ortaçağ havası mevcut. En tepede ayakta duran bir şapeli mevcut ve  yine turlar ve yine turistler.

Bizim kamp noktamız merkezden uzakta Shkhara buzulu yolu üstünde güzel bir çimenlik. Burada hava kararmadan kampı kurup bir drone görüntüsü alıp aç bir köpeği besleme hatası yaptık. Gece erkenden çadırlarımıza çekilince köpek havlamasından sayının onun üzerine çıktığını anladık. Yemek verdiğimizi duyan köpek koşmuş gelmişti ve sabaha kadar çadıra gireninden hiç susmadan havlayanına kadar geceyi bize zehir ettiler diyebilirim.

Sabah herkes gözleri şiş ve baş ağrısı ile uyandı bölgenin sahipleri gece bizi korumak adına uçana kaçana havlamışlardı. Neyseki güzel bir kahvaltı bizi kendimize getirdi. Kampı toplayıp  5,5 km uzaklıktaki Shkhara buzulu görmek üzere yola çıktık.

Enguri Nehri kenarından uzanan araç yolu ile hafif hafif yükselerek buzul patikasına vardık. Burayada atlarla yada merkezden kiralık araçlar ile gelebiliyorsunuz. İyi bir yürüyücü iseniz tamamını da yürüyerek gelebilirsiniz.

Adını Gürcistan’ın en yüksek dağı olan 5193 mt Şkhara dağından alan buzul Kafkasların en büyük buzullarından biri. Uzunluğu 12 km’den fazla kar kalınlığı ise 50-150 mt civarında.2200 mt rakımdan 2600 mt rakıma çıkan gidiş geliş 5,5km’ lik bir patikası mevcut.

Kolay bir patika boğazlı bot şart ama baton çok gerekli değil. Akşam ki kamp arkadaşlarımız burada bize rehberlik ediyor. Köpeklerin hepsi gelen turistlere ve verdikleri yiyeceklere alışmış peşinizi bırakmıyorlar.

Yaklaşık 1 saatlik bir yürüyüş sonrasında buzulun kuyruğuna geliyorsunuz. Yine burada yüksek bir balkon ve altından akan erimiş buz suları. Balkonun tepesinden düşen taşlar çok tehkileli ve riskli. Buzulun çok dibine kadar gitmek tehlike arz ediyor.

Buzul gezisinden sonra dönüş yolunda nehrin karşısında bir kafe mevcut , dilerseniz dinlenmek için küçük bir mola verebilirsiniz.

Ushguli merkeze inip buranın yöresel lezzetlerinden tadabilir ve svan kulelerini daha yakından görebilirsiniz. Ama Güleryüz hizmet beklemeyin çoğrafya kaderdir sözü gereği sert yapıda insanlar genel davranışları sert size özel değil yani.

Ushguli’den dağ yollarından Kutaysi’ye inmeye karar verdik. Zagari geçitinden geçtikten sonra beton yol üzerinden yaklaşık 150 km sonra Tskaltubo bölgesine geldik. Yol boyu onlarca köy ve yerleşim geçtik vadilerden çıkarak buzullardan gelen suların oluşturduğu yüksek debili ırmaklar eşliğinde Gürcistan’ın dağlık bölgelerinden düz ova bölgelerine indik.

Her geçtiğimiz köy bizi temizlikleri ile büyüledi. Ne doğada nede yerleşim yerlerinde tek bir çöp tanesi bile görmedik.

Tskalbuto bölgesi eski dönemlerde doğal su kaynakları ile meşhur bir oteller bölgesi. Çıkan doğal suyun yaşam suyu ölümsüzlük suyu olduğuna inanılıyormuş. Burada ki oteller dönemin en lüks en güzel binaları ama özellikle 1990’lardan sonra yüksek maliyetleri sebebi ile çoğu terk edilmiş. Hepsi korku filmlerinden çıkmış gibi.

Sanatoryum adı verilen bu oteller şimdi turistlerin gözdelerinden ama virane halleri.

Tskalbuto bölgesinde Tskaltubo Plaza otelinde konaklıyoruz. Hava durumları bölgede çok ciddi bir yağış ve sel uyarısı verdiği için geceyi otelde geçirme kararı aldık.3 gün sonra sıcak bir duş herkese iyi gelecekti.

Sabah otelin sığ kahvaltısından sonra kendimizi dışarı atıp bölgenin doğal güzelliklerini gezmeye başladık.

İlk durağımız Sanatoryum Medea ; yani eski otel kalıntısı. Zamanında büyük emek ve paralar harcanarak yapılan otel hala ihtişamını koruyor. Girişinde bir güvenlik görevlisi mevcut gezmek ücretsiz. Uygun ışık yakalarsanız sinema dekoru gibi sahneler çekebilirsiniz. Bölgede bunun gibi birçok terk edilmiş Sanatoryum mevcut.

Buradan sonraki durağımız Prometheus Mağarası , bizim dikilitaş mağaraları gibi yer altı sularının oluşturduğu sarkıt ve dikitlerden oluşan bir mağara. Ama oldukça büyük ve geniş  11 km’lik bir uzunluğa sahip ve 1,5 km’lik kısmı açık ziyaretçilere. Adı mitolojik bir kahraman olan Prometheus’dan alınma. Buraya yakın bir dağa zincirlendiği için .

En son noktasında botlarla yapılan bir nehir  turu da mevcut ama bizim gittiğimizde aşırı yağan yağmurlardan dolayı bot gezisi iptal edilmişti.

Tur bittikten sonra sizi giriş alanına otobüs ile geri getiriyorlar. Haritadan bakınca bayağı uzak bir noktadan çıktığınız görülüyor.

Bugünkü son durağımız Okatse Kanyonu . İmereti bölgesinde yer alan Okatse nehrinin oluşturduğu 2 km ‘lik yer yer yüksekliği 100 mt olan bir kanyon. İçinde şelalesi ve gölü mevcut.

Zeda Gordi köyünde Ziyaretçi merkezine arabanızı park edip giriş biletiniz alıp orman için 2,5 km yol yürüyerek kanyonun yürüyüş parkuruna ulaşabilirsiniz. Yada girişte yer alan köylülerin kiraladığı araç ile yürüyüş parkuruna direk araba ile de gidebilirsiniz. Diğer bir seçenek kendi arabanız ilede parkur başına yolu bulabilirseniz gidebilirsiniz.

Biz orman içinden yürümeyi tercih ettik hafif yağan yağmur eşliğinde 2,5 km orman yolundan zemini beton , parkurun başına geldik. Burada aldığımız biletleri ikinci bir kontrol noktasına gösterdikten sonra metal merdivenlerden oluşan parkura giriş yaptık.

Altınızda metrelerce boşluk hava asılı kalıyormuş izlenimi yaşayarak kanyonu yürümeye başladık. Kimi yerlerde yükseklik ürkütücü en son seyir terasına geliyorsunuz burada kanyonu net görebiliyorsunuz. Dönüş farklı bir yerden o yüzden yol boyu bol bol fotoğraf çekmeyi unutmayın geri dönme şansınız yok.

Okatse Kanyonundan sonra hava iyice ağırlaştı ve sonunda göz gözü görmeyen bir sağanak başladı. Bu durumda kamp kurmak eziyetten başka bir şey olmazdı. Soluğu tekrar kaldığımız otelde aldık geceyi mecbur yine otelde geçirmek zorundaydık. Akşam yemeği için otelin karşısında ki kafe gecenin son durağı oldu. Yemeklerimizi yedikten sonra günü yorgunluğunu atmak için odalarımıza çekildik.

Gürcistan’da neyi şikayet etsek desek sanırım sabah kahvaltısı olurdu ,bize göre günün en önemli öğünüydü ama otel bu konuda zayıftı.

Otelden ayrılışımızı yaptıktan sonra Bagrati Katedralini gezmek için Kutaysi merkeze indik , biraz kültür turundan sonra şehri arabayla turlayarak Borjomi’ye doğru yola koyulduk. Planımız kalan günleri de Borjomi’de dağlarda kamp kurarak geçirmek idi ancak hava durumu buna pek uygun değildi.

Otoban üzerinden Borjomi’ye  inip ufak tefek alışveriş sonrası Türkgözü Sınır kapısından çıkmak için sınıra yöneldik. Yaklaşık 70 km sonra sınıra geldik.

Çok kullanılmayan bir sınır kapısı olduğu için fazla bir araç kuyruğu yoktu. İlk önce Gürcü Gümrük Memuru bizi didik didik aradı hatta birazda sert yaptı sonrasında pasaport işlemleri ve Türk tarafına geçiş , Allah’tan bizim taraf daha ılıman idi , keyifli bir kontrol cevaplanan sorular ve son mühür pasaportta vurulunca sağsalim Türkiye’ye girmiş olduk.

Gürcistan’da olduğumuz son iki gün hava çok kötüydü özellikle Rize ve Artvin bölgelerine aşırı yağan yağmur sellere ve heyelanlara sebep olmuştu. Kamp attığımız dağlara ise yılın ilk karları düşmüştü. Bazen vazgeçmek en doğrusu diye düşündük , tadında bırakmak en güzeliydi.

Posof , Ardanuç , Artvin ,Hopa üzerinden 600 km’lik yol ile bir haftalık Gürcistan maceramızı tamamlamış olduk.

Geziden akılda kalanlar ; Ürkütücü ama cazibeli Kafkas Dağları , 5 peynirli haçapuri ,temiz kirletilmemiş bir doğa ve sert bakışlı bir halk

Mestia Svaneti – Gürcistan ( 15-21 Eylül 2025 ) yazısı ilk önce Sinan Yeğin üzerinde ortaya çıktı.

14 Nisan Pazartesi Ulupınar Yanartaş Çıralı Etabı

Sabah güzel bir kahvaltı sonrası aracımız ile Çıralı sahilinden Kemer yoluna çıkarak rehberimiz Ersin Hoca’yı da alarak siz bakmayın rehber diye yazdığıma gönül dostluğumuz olan abimizdir kendisi ama yıllardır Likya yolunda geziler organize ettiği için mesleki statüsünü kullanmak Sezar’ın hakkını Sezar’a vermek olur.
Kısa bir hasretlik gidermeceden sonra uzun zamandır planlamasını yaptığımız ama iş yoğunluğu nedeniyle hep ertelemek zorunda kaldığımız Likya Yolunun ilk etabına Ulupınar’dan başladık.

Çam ormanı içinden sol tarafımızda kalan pınarı takip ederek yokuş aşağı inmeye başladık.Eskiden ambar olarak kullanılan çivisiz tamamen geçme sistemler ile yapılan ahşap yapıları gördükten sonra pınarın karşına geçip yavaş yavaş kayalık patikadan yukarı yükselmeye başladık.
Likya yolu kırmızı beyaz işaretler ile patikaları belirlenen güvenilir trekking güzergahlarından bir tanesidir.Kolay kolay kaybolmazsınız ama işaretleri doğru okur iseniz.
Rotamız ilk gün için yaklaşık 10 km civarında maksimum irtifa ise 340 metre civarlarındaydı .Ama çok kolay olarak düşünmeyin ortalama 25 derece hava sıcaklığı ve nem alışık değil iseniz sizi yorabilir uzun zamandır giymediğiniz trekking botlarınız ayaklarınızı vurabilir.
Rota günübirlik olduğu için yanımıza sadece ihtiyaçımız kadar, o da 2 litre su ve biraz atıştırmalık çay kahve almıştık , ufak ufak molalar vererek 341 metrede ki zirve geçidine kadar ulaştık ve burada ilk Yanartaşları gördük.
Yanartaş jeolojik olarak yer altından çıkan Metan gazının oksijen ile teması sonrasında sürekli yanan bir oluşum.Hiç sönmediği için de tarih boyunca mitolojik olarak da efsanelere konu olmuş.

Efsanesi ise Ephyra Kralı Glaukos’un oğlu Hipponoes bir av partisinde kardeşi Belleros’u öldürür ve “Belleros’u Yiyen” anlamına gelen Bellerophontes adını alır. Ephyra’dan sürülen Bellerophontes, Argos kralına sığınır. Kendisine sığınan bu genci öldürmeyi kendine yakıştıramayan Argos Kralı onu Likya Kralın’a gönderir.
Likya Kralı acınacak haldeki bu genci öldürmek istemez ve onu Olympos dağında yaşayan aslan başlı, keçi gövdeli, yılan kuyruklu ve ağızdan alevler saçan canavar Chimera ile dövüşmeye gönderir. Bellerophontes, Pegassos adlı kanatlı atına binerek Chimera ile savaşmaya gider. Chimera saldırdığında Pegassos havalanır ve Bellerophontes yere inerken mızrağı ile canavarı yerin yedi kat dibine gömer. Fakat Chimera yerin 7 kat altından alevler saçmaya devam eder. Anadolu’da binlerce yıldan beri anlatıla gelen ve Homeros’un bize bu şekilde aktardığı efsaneye göre hala yanan alevler, Chimera’nın yerin yedi kat dibinden fışkıran alevleridir.
Bellerophontes’in zaferini kutlamak amacıyla Olympos’da bir yarış düzenlenir. Atletler Chimera Kutsal Ateşiyle meşalelerini tutuşturarak Olympos kentine koşarlar. Böylece, daha sonraları değişik spor dallarının eklendiği ve birkaç gün süren Olimpiyat Oyunları’nın Anadolu’daki ilk örneği gerçekleşmiş olur.
Tabi efsane ile beraber bölge de yıkık halde bir tapınakda bulunuyor.

Zirvede çay ve kahve molasından sonra zirveden aşağıya asıl Yanartaş olarak anılan bölgeye dik bir yokuştan indik , Chimera yani Yanartaş taşların olduğu bölge Milli park statüsünde buraya asıl giriş Çıralı sahilinden ücretli yapılmakta.Bolca basamağı olan merdivenlerden çıkarak buraya ulaşabiliyorsunuz.Biz rotayı tersten yaptığımız için bölgeye tersten girmiş olduk.Aslında merdiven olayı biraz mitolojiyi ve yolun anlamını bozmuş olsa da günübirlik turistler için bir kolaylık.

Parktan çıktıktan sonra bizi bekleyen aracımıza binip Çıralı sahiline doğru yola koyulduk otelimize gelince soluğu doğru yorulan ayaklarımız dinlendirmek için denizde aldık.Aylardan Nisan olmasına karşın deniz oldukça soğuktu girmek için biraz cesaret gerekliydi günün sonunda o bizde yoktu. Gece Hafize’nin güzel yemekleri sonrasında biraz güç toplamak için güzel bir uyku hepimize iyi gelecekti.

15 Nisan Salı Korsan Koyu Gelidonya Feneri Adrasan Etabı

Portakal çiçeği kokusuyla güne merhaba dedikten sonra uzun ve yorucu etabımıza hazırlıklarımız güzel ve doyurucu bir kahvaltı ile başladı.Güneşten koruyucu kıyafetler , su , enerji verici yiyecekler , şapka , güneş gözlüğü , batonlar , bolca yara bandı ve dalından taze koparılmış yaz portakalları
Bugün ki etabımız Korsan koyundan başlayıp Likya yolunun en güzel görsellerinden biri olan Gelidonya Feneri üzerinden Adrasan Koyuna inmek , yaklaşık 20 kilometrelik maksimum 420 metre irtifası olan kayalık patikalarla dolu güzergah.
Aracımız bizi otelden alıp etap başlangıcı olan Korsan Koyuna kadar getirdi.Likya yolunun güzel taraflarından biri yola bağlantılı olan herkesin burada turizm adına birşeyler yapıyor olması ,kimi gözleme yapıyor , kimi portakal nar suyu sıkıp satıyor , kimi kamp yeri işletiyor vs vs vs

Korsan koyuna girince irili ufaklı kimi salaş kimi konforlu kamp alanları , bungalow evler , çadırlar görüyorsunuz .Aslında yaz sezonu açılmadığı için çoğu boş ama Likya yolunun yürüme mevsimi bu aylar olduğu için burada gördüğünüz insanların çoğu bu yolu buraya yürümek için gelen insanlar oluyor ve de pek çoğu yabancı turist.
Korsan koyu turkuaz renklere hakim berrak bir görüntüye ve koy içinde yıkık bir şapele sahip.Tabi sezon açılış zamanı yaklaştığı için çoğu yerde inşaat faaliyetleri mevcut.Bu yolun makus kaderi bu sanırım turizm adı altında talan edilmesi.
Korsan koyundan denize paralel taş patikadan yavaş yavaş yükselirken sağ tarafınızda kalan deniz manzaralı yolda köpeklere rastlamanız ve onların size eşlik etmesi olağan bir durum.Sanki yolun rehberleri gibi ya siz onları yada onlar sizi patika boyunca takip ediyor.Bizim de rotamızda refakatçi bir köpeğimiz oldu hatta suyumuzu ve yanımızda götürdüğümüz erzaklarımızı onunla paylaştık.
Korsan koyundan yaklaşık 6 km sonra Likya yolunun en güzel fotoğraflarından birinin çekildiği ünlü Gelidonya fenerine geliyorsunuz.Patikada keskin bir virajı döndükten sonra aniden karşınıza çıkıyor fener.

227 metre rakımı ile Türkiye de en yüksek fener olarak yer almakta ve Taşlıkburnu feneri olarak bilinmekte.Akdeniz’de yer alan kılavuz fenerlerden bir tanesi.Güneş enerjili sistem kurulana kadar manuel olarak yıllarca devreye sokulan bir fener.Mevzuata göre deniz feneri bekçiliği babadan oğula yani bir sonraki nesle geçen bir sistem.Buranında şimdi ki bekçisi burayı babasından devralmış.Haftada 1-2 gün cross motoru ile fenere gelip rutin kontrollerini yapmakta.Bazen turistleri misafir etmekte.
Fenerden yüzünüzü Akdeniz’e dönünce karşınızda 5 Adalar’ı görürsünüz.Fenerin biraz yukarısında ki seyir yerinde o kartpostallara konu olan fotoğraftan sizde çekinebilirsiniz.

Fenerde bir süre dinlendikten sonra bu arada fener oldukça rağbet görüyor kalabalık olması sezonda muhtemel yolumuza yol arkadaşımız Çomar ile devam ediyoruz.
Yolun fenerden sonra ki kısmı inişli çıkışlı,çam ağaçları arasında bir inip bir çıkarak sağınızda bu sefer tatlı su kaynağı da olan Sulu Adayı takip ederek zirve kısmına ulaşıyorsunuz.Patika kimi zaman sizi zorlayabiliyor boğazlı bot mutlaka lazım ve de yeterince su
Fenerden sonra yaklaşık 15 km daha yürüyerek Adrasan sahiline ulaştık yol boyu pek çok turist ile karşılaştık vatandaşlarımızdan kimse denk gelmedi.Hatta konuştuğumuz turistler ilk yerli ekip sizi gördük diye de şaşkınlıklarını ifade ettiler.

Günün sonunda 20 kilometre yürüdük 3 tane yol arkadaşı Çomar’ımız oldu.Ve de yürüyenlerin çoğunun kadın olması da bizi şaşırttı.
Günün yorgunluğunu Çıralı’da oteli olan Osman arkadaşımızın ev sahipliğinde yediğimiz güzel bir yemek ve sonrasında uyku ile gidermeye çalıştık.

16 Nisan Çarşamba Tahtalı Dağı Zirve

Yine güne mis kokular ile uyanıp kahvaltı sonrasında Beycik köyüne doğru araç ile yola koyulduk.Hedef zirvesine teleferik ile de çıkılan 2366 rakımlı Tahtalı dağına arka sırtından yürüyerek tırmanmak.Beycik köyünden başlayan patika ile güneşli bir günde yola koyulduk.Buradada yol boyu turist gruplarıyla karşılaşmak mümkün.İki tarz rotası mevcut eğer tırmanmayı seviyor iseniz Beycik köyünden Eren Kolu geçitinden zirve yapıp teleferik ile aşağıya inmek yada tam tersi inmekten hoşlanıyor iseniz teleferik ile çıkıp aynı rotayı iniş olarak yapmak.
Bizim tercihimiz zoru sevdiğimiz için tırmanmak oldu.

Patikadan yaklaşık 3 kilometre sonra sizi salaş bir kafe karşılıyor burada tırmanış öncesi içeçeğiniz portakal yada nar suyu ile enerjinizi toplayıp yola koyulabilirsiniz.Ama yine kalabalığa denk gelmeyin bir portakal suyu için en az bir saat beklemek zorunda kalabilirsiniz.Turlar işi çözmüş öncesinde rezervasyon bile yaptırıp meyve sularını ayırtabiliyorlar.
Kafenin arkasındaki ahşap merdiven ile başlıyor tırmanma.Yol boyu kısa molalar ile yükselmeye devam ettik.Ağaç altında yürüdüğümüz için güneşi yakıcı etkisinden rahattık.

Eren kolu geçitinden geçip kıraç taşlık alana çıkınca Tahtalı zirve kendini gösteriverdi.
Yıllar önce açılan z şekilli traktör yolunu görünce bir adım bir nefes ile taşlık yolu tırmanmaya başladık.Parkurun 13 kilometrelerinde zoru bitirmiş kolaya kalmıştık.Yer yer bazı bölgelerde hala kar vardı.Yani Nisan ayında Antalya da kar çiğniyorduk.Zirveye yaklaştıkça güneş yerini esen sert rüzgara bıraktı artık üşümeye başlamıştık ki montları çıkarıp giymek zorunda kaldık.

Son bir nefes ile zirveye ulaşınca enfes Antalya Kemer Çıralı Adrasan sahillerini aynı anda gören manzarayı seyre başladık.Fatih’in bir ara teleferik kapalı mı yoksa dediği şakası gerçek olduğunda aklımız yerinden çıktı.
Teleferik saat 15.00 da kapanmıştı zirvede sadece güvenlik görevlisi kalmıştı.Bir anda çıktığımız o zorlu yolu tekrar geri ineceğimiz düşüncesi bizi fena yıkmıştı.

Allah’tan güvenlik görevlisinin yardımcı olmaya çalışması sonucu bizim için teleferiği tekrar çalıştırma kararı aldılar.Artık 60 kişilik kabinde aşağı ineceğimiz anı sabırsızlıkla beklemeye başladık ne zaman ki kabin hareketlendi o zaman derin bir nefes aldık.15 dakika gibi bir sürede aşağıda indik teleferiğin manzarası müthiş.Akdeniz sahilini doya doya izliyorsunuz inerken.
Tahtalı zirve kolay gözükse de yorucu bir tırmanış etabı , her şeye hazırlıklı olmak gerek , her ne kadar parkurda başka insanlarda olsa bir anlık dikkatsizlik üzücü sonuçlar doğurabiliyor.Çoğu insan bu patikaları bir dağcıya göre çıplak sayılabilecek kıyafetlerle geziyor.Terlikle bile çıkanı gördük desek şaşırmayın.Küçük bir ilkyardım seti , bir miktar su ve yiyecek , yağmurluk yada polar bir üstlük , güneş gözlüğü ve şapka , gece feneri aslında olması gerekenler ve de en önemlisi çalışan bir telefon.

17 Nisan Perşembe Olympos Adrasan

Tahtalı dağı zirve performansından sonra son gün Olympos antik kenti üzerinden Adrasan etabını yapma zamanı gelmişti.Yine sabahın güzel bir vakti erkenden yola koyulduk.Çıralı plajının en ucundan Olympos Antik kentine giriş yapıp biraz kültür turu yaptıktan sonra başlangıç tırmanışı için dere kenarında ki aralıktan Olympos etabına girdik.Likya yolu yer yer bazı bölgelerde aslını maalesef yitirmiş.Yapılan turizm işletmeleri , seralar , açılan tarım arazileri buna sebep olmuş.O yüzden bazı yerlerde enteresan geçişler mevcut.

Olympos etabında yürürken sizi yaklaşık 2-3 kilometre sonra Sandal Ağaçı ormanı misafir ediyor.Gemi yapımında dayanıklılığı sebebiyle çok aranılan bir ağaç türü olan kırmızı gövdeli Sandal ağaçı bu bölgede oldukça sık bulunuyor.
Orman içinde bazı yıkık antik duvarlara ,eserlere denk gelebilirsiniz hatta bazı bölgelerde arkeolojik çalışma yapılmayan alanlar olduğu burada henüz el değmemiş eserler olduğu söyleniyor.

Eğer sakin bir hız ile ilerlerseniz gökyüzünün bile görünmediği sık orman içinde keyifle Adrasan tarafına geçiş yapabilirsiniz.
Molanızı ise Aşık Kafe ki o rotada bulunan tek yer, sıra bulabilirseniz , verebilirsiniz.Yada güzel bir çimenlikte bir ağaç altında uzanabilirsiniz.
Rotanın Adrasan kısmında da maalesef bozulmalar az önce bahsettiğim sebeplerden dolayı mevcut.

Sonuçta Likya Yolu maalesef gün geçtikte tahribata uğramaya başlamış.Hani diyoruz ya insan eli değmeden bir an önce görülmesi gereken yerlerden biri.Çünkü bu yıl gördüğünüz güzellikleri seneye görme ihtimaliniz olmayabilir.
Dünya mirası sayılabilecek Likya yolu maalesef sahipsiz durumda görüntüde birçok isim yola sahip çıkıyor gibi ama yol eski bakir günlerini yitiriyor.Siz siz olun görmediniz ise gecikmeyin.

Likya Yoluna her yıl ilaveler yapılmakta başlangıçta 520 kilometre olarak çizilen yol bazı eklemeler ile bu rakamın çok üstüne çıkmış durumda.Yolun tamamını yürümek 30-45 gün arasında.En rahat şekli ise konaklamalı günübirlik turlar şeklinde ve de yılda bir haftalık geziler halinde kısım kısım yapmak.Eğer 20 kiloluk sırt çantam ile kamplı yaparım diyorsanız iyi bir kondisyona sahip olmanız gerekiyor.Sırt çantalı gezenler ile günübirlik gezenlerin arasında ki farkı yüz ifadelerinden çok net anlıyorsunuz.Biri nereden geldim ben buraya derken diğeri ohh en güzel kuşlar gibi özgürüm ifadesi yaşıyor.

Likya Yolu 2 ( 14-18 Nisan 2025 ) yazısı ilk önce Sinan Yeğin üzerinde ortaya çıktı.

Ekip yine Ömer Abi , Fatih ve ben, uzun zamandır beraberiz , ekip kafa olunca gezilerde keyifli oluyor.

Ayder’de Umut ve Fatih kardeşlerin misafiri olduğumuz gecenin sabahında Fatih’in bizi Çiçekli yaylaya arabayla bırakmasıyla başlıyor yürüyüşümüz.

Bir önceki yıl ekibi bu rotaya sokamamıştım , Tatos Gölleri yürüyüşü pert etmişti ekibi, buraya kadar zor gelmiştik.Şimdi kaldığımız yerden devam edecektik.
Ayder’in en kalabalık yaylalarından olan Çiçekli yayla aylardan eylül olduğu için boş sayılacak kadar sakindi.Malum okullar açılmış , öğrencileri olanlar şehir merkezlerine dönmüşlerdi.Yaylada sadece hayvanları olanlar kalmıştı.

Çiçekli yaylanın alt mahallesi olan Varoş’lardan yokuş yukarı yürümeye başlayarak Baş Yaylaya ulaştık.Yaylada sadece 2 tane yaşlı ihtiyar ve hayvanları kalmıştı , kısa bir ayaküstü sohbetten sonra yaylanın üst kısmında yer alan kamp kuracağımız göl kenarına doğru patikadan yükselmeye başladık.

Hızım diğerlerine göre yüksek olduğu için biraz önden gidiyor ve fırsat buldukça fotoğraflar çekiyordum.Hava aylardan Eylül olmasına ve sıcak olmasını beklediğimiz gibiydi ama her an dönebilecek kıvamdaydı.Yani bir anda bir yaz günü olabileceği gibi bir anda da kar yağabilirdi.

Yeşil çimenlik yavaş yavaş büyük kayaların olduğu şekle bürünmeye başlamıştı , kayaları aşarken arkadan sis vadiye basmış hızla bize doğru yükseliyordu.Umarım sis içinde kalmayız çünkü çökerse manzara adına hiçbirşey göremezdik.

Ağır ağır patikayı tırmandık yol bazen izi açılmış bir keçi yolu bazende izi belli olmayan çimenlikti.Hava ise oldukça değişkendi bir anda güneş akabinde sert bir sis.Kayaları aştıktan sonra geçite ulaşmıştık , yaylacıların geçite yakın bir yere yazılı yön tabelası koyması çok güzeldi.Çünkü bu yol çok kullanılan bir yol değildi ,izler görünmüyor ,babalar ise yeterli değildi.Doğada tamamen ıssız başımızaydık.

Geçiti açıp aşağı düzlüğe doğru inince kamp atacağımız gölün kurumuş ve etrafınında çamur deryası olduğu gördük , saat daha erken olduğu için burada değilde gidebildiğimiz son noktada kamp atmaya karar verdik.

Sıra uzaktan kolay görünen çanak şeklindeki yokuşu tırmanmaya gelmişti , dedim ya uzaktan eğim az görünüyor ama yokuşa sarınca öyle kolay olmadığı ortaya çıkıyor.Yokuşun tepe noktasına gelince ilginç bir balkon yapısına denk geldik tepe bir anda bıçakla kesilmiş gibi yarılmış aşağıya dik bir iniş bırakmıştı.

Ağır ama temkinli adımlar ile inişe geçtik, ağır sırt çantaları ile iniş her zaman tehlikeli olmuştur.Ayağınızın altından kayan bir taş size zor anlar günler yaşatacak sakatlıklara sebep olabilirdi.Yukarıdan nereden geldiği çok belli olmayan bir minik dereyi takip ederek dere içinden aşağıda görünen geniş düzlüğe inmeye çalıştık.

Tam düzlüğe indiğimizde hava bir anda patladı , o an çadırları nasıl kurduk kendimizi ıslanmaktan son anda nasıl kurtardık Allah bilir.

Ömer Abi ile ben ana kamp çadırında uyuyacaktık Fatih ise kendi küçük çadırına çekilmişti.Hava uzun bir süre esti gürledi yağmur kendini doluya bıraktı.Akşama doğru ise hava kararınca sakinleşti.Bizde o anları uyku tulumunda uyuyarak geçirdik.Fatih yürüyüş esnasında ateşlenmişti sessiz bir şekilde çadırında uyuyordu götürdüğümüz çorbayı bile içecek gücü yoktu , biz ise Ömer abi ile akşam yemeklerimizi yemiş sıcak tulumlar içinde radyomuzu dinliyorduk.

İlerleyen saatlerde radyoda bizim sabah geldiğimiz yolda gri renkli bir pikapın kaza yaptığı ve sürücüsünün öldüğü anons edildi , araba benim arabaya eşgalde bizi yaylaya bırakıp dönen Fatih’e çok benziyordu.Bir an bir korku sardı içimizi ya kaza yapan arkadaşımız Fatih ise . Kamp kurduğumuzu alanda telefon çekmiyordu , telsizlere sarıldık ama ondan da cevap gelmeyince sabah ola hayırola dedik.

Gecenin geç saatlerinde silah ve köpek sesleri ile uyandık , ortalık seslerden yıkılıyordu muhtemelen yakınlarda bir sürüyü kurt yada ayı basmış çobanlarda onların peşine düşmüştü.Bizim için tehlikeli olan çobanların silahları idi.Gecenin karanlığında kör kurşunlar bize de gelebilirdi.Tedbiri ışıklarımızı yakarak ve yanımızda kovucu olarak getirdiğimiz torpilleri patlatarak aldık amaç onları çadırımızın etrafından uzak tutmaktı.

Sabahın ilk ışıkları ile uyanında güzel bir süpriz bizi bekliyordu , çıkacağımız geçitlere kar yağmıştı.Tepeler beyaza bürünmüştü ve oldukça yoğun bir sis vardı.Geçitlerde görüş sıfıra yakın olacak demekti.

Fatih’de uyanmış kendine gelmiş ama çokda tırmanacak güçte değildi , kahvaltı sonrası kısa bir durum değerlendirmesi yapıp hava durumununda ağırlaşması nedeniyle yukarı değilde aşağı istikamette ki Elevit Yaylasına inme kararı aldık . Her zaman biz kazanamazdık bazen de şartların kazanmasına izin vermeliydik .Çünkü şartlar aleyhimize işliyordu.

Elevit yaylası günübirlik turların geldiği son duraktı uzun zaman kolay köy yolundan Elevit yaylasına indik burada geceyi geçirmek üzere Kartal Pansiyona geçtik.Tipik köyevi herşeyiyle.Akşam közde patates , sabah köy kahvaltısı ile huzurlu bir mekan.Gece gıcırtılı köy bazaları , yün yorganlar bolca köy sohbetleri.Sohbetlerin en güzel tarafı ise yayla yollarını ve geçitleri orada yaşayanlardan öğrenmek.Ha bu arada kaza yapan bizim arkadaş değildi çok şükür.

Çiçekli Yayla Hacivanak Yaylası Trekking ( 16-17 Eylül 2024 ) yazısı ilk önce Sinan Yeğin üzerinde ortaya çıktı.

Arhavi yolundan içeri girildiğinde yaklaşık 15 km sonra şelalenin olduğu patikaya geliniyor.

Tahta bir köprüden kaşı geçerek başlanan yol oldukça dik ve bol basamaklı , yürüyüş gücünüze göre yarım saat ile bir saatlik bir zamanla şelaleye ulaşabiliyorsunuz.

Şelalelenin olduğu bölgede tahta bir asma köprü mevcut, ister karşıya geçip şelalenin düştüğü yerde ki 200 metrekarelik göle inebilirsiniz yada biraz daha yukarı çıkarak hafif sağda kalmış tepede çay ocağında çayınızı yudumlayabilir , aromatik çaylarından içebilirsiniz.

Şelale oldukça ilgi görüyor zorlu patikaya dayanabilip yukarı çıkabilenler güzel manzaranın tadını çıkarabilirler.

Şelalenin patikasının başladığı yerde kafeler mevcut dönüşte oralarda dinlenip açıkmış karnınızı doyurabilirsiniz.

Şelale yolundan dönerken Ortacalar köyünde Çifte Köprülerde de mola verip taşlardan yapılmış köprülerde fotoğraflarınızı çekebilirsiniz.

Mençuna Şelalesi-Artvin ( 15 Ağustos 2023 ) yazısı ilk önce Sinan Yeğin üzerinde ortaya çıktı.

Yukarı Kavrun yaylasından yukarı doğru Kaçkar dağlarının eteklerine doğru çıkıldıkça eğer Öküzyatağı istikametine değilde direk yukarı patikaya doğru çıkarsanız yolunuz Derebaşı gölüyle kesişir.
Derebaşı gölü buzul gölü olduğu için yazın bile girmesi oldukça cesaret ister.Buz gibi suya dalmak her babayiğidin harcı değildir.

Göle doğru tırmanırken karşınıza büyük kayalardan oluşmuş bir balkon set çıkar ister orada oturup geriye doğru geldiğiniz istikamete bakıp çayınızı yudumlarsınız yada buz gibi akan suyundan içersiniz ve enfes Kavrun vadisinin tadını çıkarırsınız.
Balkonu aşıp göle doğru geldiğinizde sağ kolunuzda Kavrun geçitini görürsünüz , sizi Apivanak yaylasına bağlayan eski bir geçit.Yolun bir kısmının taş döşeli patika olduğu söylenir.

Göle babaları takip ederek fazla yorulmadan çıkabileceğiniz gibi kendi alternatif rotanızı oluşturup farklı bir rotadan da çıkabilirsiniz ama sizin için yorucu olabilir.

Yeşil yol projesi sebebiyle açılan Samistal yolu her ne kadar Kavrun vadisini ikiye bölmüş olsa da vadinin güzelliği halen yerinde ama yönünüz Kaçkar Dağlarına doğru olursa.

Kavrun merkezden yaklaşık 7 km olan Derebaşı gölü 2900 metre rakıma sahip , İyi bir yürüyüşçü iseniz sabah erken saatlerde çıkıp akşama rahatlıkla geri dönmüş olabilirsiniz.

Yukarı Kavrun Yaylası-Derebaşı Gölü Trekking ( 13 Ağustos 2023 ) yazısı ilk önce Sinan Yeğin üzerinde ortaya çıktı.

Geçen sene yaptığımız Yedigöller – Mal Gölü Trekking gezisinde Mal Gölü geçitini aşamayınca daha doğrusu inemeyince yarım kalan rotayı tamamlamak bu seneye bu geziye kaldı.
Bir ay öncesinden tüm hazırlıklar tamamlandıktan sonra yine aynı ekip Ömer Abi , Fatih ve ben 7 Ağustos Pazartesi sabah yola koyulduk.Fatih Samsun’dan geldi onunla Ünye’de buluşup Rize Havaalanından Ömer Abi’yi aldıktan sonra bizi Verçenik Yaylasına bırakacak olan Yiğit ile yaylaya yükselmeye başladık.

Rota Verçenik yaylasından Kapılı göllere çıkmak oradan inemediğimiz Mal Gölü aşıtının altına gelip bıraktığımız yerden devam etmekti.Sonrası ise Kapılı Göller , Tatos Gölleri, Çiçekli Yayla , Başyayla , Hacivanak Yaylası , Karmik Yaylası , Kavrun geçitinden Derebaşı ve oradan Öküzyatağı .Bir nevi yolda düzecektik kervanı .
Verçenik yolu Çat köyüne kadar oldukça düzgün , Çat köyünden sonra biraz beton yolda ilerledikten sonra toprak yoldan Verçenik Yaylasına geliniyor.
Yayla zamanı olduğu niçin Verçenik Yaylası kalabalıktı.Hayvancılar ve çobanlar henüz oradaydı.Kısa bir hoşgeldiniz seramonisinden sonra vahşi hayvan durumunu sorduk , bir önceki gece 12 keçinin bir ayı tarafından öldürüldüğünü duyunca dikkatli olmamız gerektiğini anladık.
Verçenik dağı 3711 metre ile aşağıdan konik görüntüsü ile heybetli bir duruşa sahip.Son metreleri için baca tırmanışında ip kullanıldığı için teknik tırmanış gerektiren bir dağ.

Çantalarımızı sırtladıktan sonra yavaş adımlar ile yolculuğumuza başladık.Bir yıl aradan sonra tekrar aynı çoğrafyadaydık.Şansımıza hava aşırı sıcaktı aslında tüm ülke çöl sıcaklarının etkisi altındaydı.Yaylalarda nasibini almıştı bu sıcaktan.Kafamız gözümüz elimiz bacaklarımız güneş yanığına karşı hep kapalıydı.
Karadeniz yaylalarının güzel yanı her zaman şırıl şırıl akan bir dere mutlaka olur , kaynağı dekontamine olmamış ise kana kana içebilirsiniz akan suyu.

Verçenik dağı olağanüstü heybeti ile kendisine doğru yaklaştıkça büyülüyordu.Kapılı göllerden akan suyun oluşturduğu çağlayanın dik yamavını çıkarken bir hayli yorulduk.Ömer Abi’de yavaş yavaş bulantı , şişkinlik,karın ağrısı belirtileri ile dağ hastalığı görülmeye başladı.
Dik kayalığı çıktıktan sonra Verçenik Dağının eteklerinde yer alan Kapılı Göller görünmeye başladı.Göl kenarında zirve yapmak için gelen , göllerden balık tutmak için gelen başka insanlarda kamp kurmuştu ama herkes kendi alemindeydi
Ömer Abi rahatsızlığı nedeniyle istirahate çekilince Fatih ile ana kamp çadırını kurmaya başladık.Hava hafif hafif üşütmeye de başlamıştı.Gözümüz bir yıl önce inemediğimiz Mal Gölü geçidindeydi , aşağıdan bakınca kolay geliyordu.

Güneşin yavaş yavaş çekilmesiyle dik dağlara kızıllık vurmaya da başlamıştı.Akşam yemeğimizi ana kamp çadırında hazırlayıp yedikten sonra akşam kahvemizi de yudumlayıp uyku moduna çekildik.Normalde günü Verçenik ve Mal gölü geçitini görüp Tatos göllerinde kamp şeklinde tamamlayacaktık ama evdeki hesap dağlara uymamıştı.
Sabah güneşin ilk ışıkları ile beraber Fatih ile Verçenik Dağının baca kısmına kadar yürümeye çıktık.Ömer abi biraz daha iyi hissetmeye başlamıştı .O biraz daha dinlenerek bizi bekleyecekti.

Koyulmuş babaları takip ederek zirveye doğru yürümeye başladık patika ilk başlarda rahattı ama dağa doğru yaklaştıkça çarşak dediğimiz parçalanmış kayalar tehlikeli ve zorlu olmaya başlamıştı.Her an bir tanesi yukarıdan hızla düşük bizi yaralayabilir yada bir ters bir basışla kendimizi sakatlayabilirdik.Zirve yapmayı planlamadığımız için kask ve teknik malzeme almadık yanımıza.Ama emniyet tedbirlerine mütemadiyen uymaya çalıştık.

Tüm zorluklara rağmen bacaya kadar tırmandık ama bacada kar görünce artık geri dönme kararı aldık , hazırlıksız Verçenik’e tırmanmak ölümle raks etmek olurdu.

Yukarıdan Kapılı Göllerin manzarası bir başka güzeldi.Mal gölü geçiti ise iyice uçmuştu bize göre artık kullanılamaz haldeydi.Ömer Abi ile telsiz görüşmemizden sonra artık kamp alanına inişe geçtik hava yavaş yavaş ısınmaya başlamıştı.Kamp alanına ulaşıp kahvaltı sonrası çadırlarımızı toplayıp daha fazla sıcak olmadan yola koyulduk.
Rotamız patikayı takip ederek Tatos göllerine ulaşmaktı.Güzergah Verçenik Vadisine inmeden olacaktı ama bir türlü istediğimiz rotayı yakalayamadık , rotada görünen patika çok alakasız yerlerden geçiyordu , bir yükselip bir alçalıyorduk en sonunda patikayı takip etmemeye karar verdik , kuş bakışı kendi izimizi belirleyecektik.
İstediğimiz rotaya girmek biraz zaman aldı ama en sonunda güzel bir göl kenarında mola verdik.Burada Fatih kendini Buzul gölüne bırakıverdi aşırı sıcak havanın bir nebze etkisini gidermiş oldu.

Tatos gölleri geçitini kerteriz aldıktan sonra dik yamaçlı yeni bir tepeye doğru tırmanışa geçtik , önümüzde çobanların bahsettiği ayının izleri görünüyordu , gerek taze ayak izi , gerekse dışkısı ayının bizden 1-2 saat önde olduğunu gösteriyordu , bizimle aynı patikayı yürüyordu.
Ayının izlerini takip ede ede Adalı göle kadar gelmiştik , aşırı temkinliydik , her kayalık başında düdük çalıyor , ses çıkarıyorduk.Amaç vahşi hayvanlara geldiğimizi duyurmaktı.Hep sorarlar vahşi hayvanlar size birşey yapmıyor mu diyee , evet yapıyor sesimizi duyunca bizden kaçıyorlar diye cevap veriyorum.

Adalı Gölden geçite doğru dağın yamacında ince bir patikayla yükseldik ,ayağınız yanlışlıkla takılsa sendeleseniz aşağı ciddi bir iniş yaparsınız , geçitin tepesine gelince Tatos Göllerinin tüm güzelliği karşımızda idi.
Allah’tan geçitin inişi çok rahat ve kolay görünüyordu en azında kayalık ve çarşak değildi.Geçitin bir tarafı Adalı Göl diğer tarafı Tatos Gölleri manzaralıydı , manzaranın tadını çıkardıktan sonra yavaş yavaş yukarıdan bakarken belirlediğimiz kamp alanına doğru inişe başladık.

Kamp alanımız tatos göllerinin ortasında yeralan güzel bir çimenlik alandı.Tesadüfen orada Çiçekli Yayladan yürüyüşe çıkan birisi ile karşılaştık , kısa bir sohbetten sonra ayılara dikkat edin uyarısı ile yanımızdan ayrıldı.
Üzüldüğümüz bir konu ise binlerce metre yüksekliteki göllerin kenarlarında insan çöplerinin olmasıydı.Konserve atıkları , plastik poşetler , dağcı tüpleri gibi günübirlik piknikçilerin getirmeyeceği sadece profesyonellerin kullandığı malzemelerin artıklarını göl kenarında görmek bizi üzmüştü.
Yine akşam yemeği yine yorgunluk kahvesi derken uyku saatimiz gelmişti , günü yorgunluğunu iyi bir uyku ile atlatmalıydık.
Gece oldukça sıcak olmuştu, neredeyse uyku tulumunu hiç kullanmıyorduk, battaniye gibi üstümüze alıyorduk , normalde o mevsimde o rakımda gece güzelce üşümeliydik.

Sabah gecenin de sıcak olması sebebiyle erkenden kendimizi çadırın dışına attık ,hızlı bir kahvaltıdan sonra çantalarımızı sırtlayıp Çiçekli Yaylaya doğru alçalmaya başladık.Patika enfes bir manzaraya sahipti , aşağıya indikçe yukarıda ki göllerden akan kaynak suları birleşerek dereleri oluşturmaya başlamış , derelerin seside manzarayla beraber güzel görüntüler oluşturuyordu.

Çiçekli Yayla Ayder bölgesinde sahile en uzak yaylalardan bir tanesi ,bizim rotamız Çiçekli Yaylaya girmeden aşağı mahallesinden Başyayla’ya çıkmak.
Tatos göllerinden uzun bir patika yol sonunda bir çoban evine kadar indik ondan sonrası araba yolu şekline dönmüştü, yaylaya yaklaşınca yol beton yol haline dönüştü.Mahalle içinde belki açık bir kahvehane buluruz umuduyla ilk insan gördüğümüz eve sorduk , hayır yanıtını alınca bir ağaç altında dinlenmeye başladık.10 dakika sonra konuştuğumuz evin , evsahibesi bize güzel sofra hazırlamış olarak evine davet etti.
Türk misafirperverliğinin en güzel örneğini yaşatmıştı bize , çekine çekine hazırlamış olduğu sofraya oturduk , 3 gün sonra sandalyeye oturmak, ev yemeği yemek çok keyifli gelmişti.Bize evinin kapılarını açan yayla sakinlerine buradan tekrar şükranlarımızı sunarız.

Kısa bir durum değerlendirmesinden sonra Ömer abinin patlayan tabanları , Fatih’n dönen dizi nedeniyle yürüyüş olayını bitirme kararı aldık .Başyayla ,Hacivanak ,Karmik,Kavrun yürüyüşü bir başka zamana kalmıştı.
Sağlık herşeyden önceydi ,yayladan aşağı yürümeye başladık , önümüzde bir pikap durdu ve bize nereye gideysunuz dedi , genç arkadaşımız Halil İbrahim Pazar ‘da oturan Çiçekli Yayla sakinlerindendi , babasını yaylaya bırakmış dönerken bizi sırt çantalı görünce yardım etmek istemişti.
Halil İbrahim pilot olmak isteyen genç bir arkadaşımız , sadece havada değil karadada pilot gibiydi , bizim 2 saatte çıktığımız yayla yolunu yarım saatte inince bizde jetlag etkisi yarattı.
Hızlı ama görseli güzel yüksek irtifalı bir yürüyüş olmuştu , ama bu sefer sağlık problemleri ekipte başgösterince tadında bırakmak en doğrusu olmuştu.

Gezinin unutulmazı tabi ki hırçın Kaçkar Dağları ve uçsuz bucaksız yemyeşil vadiler…..

Verçenik Yaylası Çiçekli Yayla Trekking (7-9 Ağustos 2023) yazısı ilk önce Sinan Yeğin üzerinde ortaya çıktı.

Yedigöller’de daha önceden kamp yapmıştık ,şimdi rotaya kaldığımız yerden devam etmek istedik.Ekip Ömer Sezgin , Fatih Kol ve ben olmak üzere 3 kişiden oluşuyordu.Hazırlıklar ve rota çalışmaları 1 ay öncesinden başladı.Tarih Eylül ayının 2.haftası idi.Tarihin Eylül ayına sarkması zirvelere kar yağması ihtimalini de beraberinde getirmişti.Gerçekten de tarih yaklaştıkça hava durumu o bölgeleri sağanak ve kar yağışlı göstermeye başlamıştı.Ekipman anlamında gündüz yazlık gece kışlık kıyafetler söz konusu olacaktı ,bu da extra ağırlık demekti.
Ardeşen’den arkadaşlar bizi Yedigöllere arabayla bırakacak sonrasında rotanın bitiş noktası olan Trovit Yaylasından alacaklardı.Ömer abi ise Ankara’dan uçakla Trabzon havaalanından bize katılacaktı.
Ortak belirlediğimiz 12 Eylül 2022 Pazartesi sabahı gelip çattığında sabah 05.30’da Fatih Samsun’dan Ünye’ye gelmiş kapıda hazır bekliyordu.Onunda eşyalarını benim arabaya koyduktan sonra beraber Trabzon Havaalanına doğru yola koyulduk.Saat 09.30’da Ömer Abi’yi de aldıktan sonra hep beraber Ardeşen’e doğru yola çıktık.Ardeşen’de bize şoförlük yapacak olan Eray Akcanca kardeşimizi de alıp hep beraber İyidere İkizdere istikametinden Mor Yayla üzerinden Yedigöller’e ulaştık.

Yolun büyük kısmı asfalt olmakla beraber Mor Yayla’dan sonraki kısmı toprak ve yer yer oldukça bozuk.İnsanlar günü birlik yakın yerleşimlerden binek arabaları ile geliyorsa da biz 4×4 aracımız ile gitmeyi tercih ettik.
İspir Yedigöller bölgesi adından da anlaşılacağı üzere 7 adet büyük akabinde birçok da küçük göllerden oluşan bir coğrafya.3100 mt rakıma çıkılıp sonrasında 3000 mt rakımlı göller bölgesinde kamp atılan güzel bir bölge.

Göllerden 4 tanesi birbirine yakın iken kalan diğer 3 göl için biraz yürümek gerekli.Bize göre adı Adalı Göl yerele göre adı Göbekli Göl olan en büyük gölün kenarında ilk gece kampımızı atıyoruz.
Şansımıza hava yazdan kalma bir gün gibi oldukça sıcak ama sert esen rüzgar üşütüyor.

Ömer abi ile ben ortak büyük çadırda Fatih ise kendi küçük çadırında konaklama yapacak.Hava şartlarının kötüye gitme olasılığı yüzünden büyük çadırı hem uyumak hemde kötü havada içinde yemek yapıp vakit geçirmek amacıyla getirdik.Büyük dediğimize bakmayın ortalama ağırlığı 2000 gram.İki kişiye böldüğünüzde 1000 gram ağırlık demek , normal çadırlardan çok daha hafif ve de konforlu.

Kampımızı kurduktan sonra biraz rakıma alışmak birazda antreman amaçlı göl kenarında yürüyüşe çıktık, Verçenik zirve tüm heybeti ile görünüyordu,Kaçkar Dağlarının tırmanması en zor dağı ve yükseklikte 2.sıra.Yedigöller hafta sonralarında yolu bozuk olmasına rağmen ilgi gören ve ziyaretçisi çok olan bir yer.Zaten kirlilikten anlıyorsunuz gelen gidenleri.Canım güzel coğrafya insan eli değdiği için kirlenmeye şimdiden başlamış.
2 saatlik antremandan sonra kaynaktan sularımızı da alıp kampımıza akşam yemeğimizi yapmaya döndük.Kamp tüpleri çakmaklar yemekler çaylar kahveler derken havanında kararması ile akşam 18.00 ‘da uyku tulumlarına girdik , normalde şehirde olsak o saatte hayat yeni başlar.

Gece uzun oldu yaklaşık 12 saatlik uyku denemesinden sonra sabah 06.00 ‘da ekip uyandı.Hazır çorbalar içilip çadırlar toplandıktan sonra 08.00’da güneşin sıcaklığı ile çantalarımızı sırtlayıp yola koyulduk.Hafif tempo yola başladık kaldığımız kamp alanı 3000 metreydeydi biz ise yavaş yavaş inişe geçmiştik, yani kimi zaman tırmanırken çoğu zaman yokuş aşağı iniyorduk.

Normalde bu tarz rotaları çalışırken bölge haritalarını , daha önceki kayıtları , patikaları , deneyimlilerin rotalarını hep incelerim ama bölge bu konuda biraz sıkıntılı çünkü her sene düşen çığlardan dolayı şartlar değişebiliyor.Bazı yerlerde rota çalıştığımızdan farklı çıktı bu da bizi zorlu inişlerle karşılaştırıyordu.Göller bölgesinden iyice uzaklaşıp göllerin akarından yokuş aşağı inmeye başlayınca zorluklarda kendini göstermeye başlıyordu.Sırt çantalarının ağırlığı patikanın dikliği kayaların kayganlığı derken bütün yük dizlere biniyor.Oldukça dikkatli olmak gerek herhangi bir sakatlığa sebebiyet vermemek için.

Hava öğlene kadar oldukça güzeldi ama esen rüzgar ve bulutlar yavaş yavaş gelen bir fırtınanın habercisi idi.Bir an önce 2.gün kamp alanı olan Mal gölüne ulaşmak gerekiyordu.Göllerin akarından oluşan küçük dereleri takip ederek Dikenli yaylanın tepsine kadar gelmiştik.Şimdi Mal gölü Kapılı göl istikametine doğru tekrar yükselmemiz gerekiyordu.Bir anda oldukça dik bir çıkış ekibi zorlamaya başlamıştı.Ben önden giderek en kolay olan rotayı bulmaya çalışıyordum.Ömer Abi ise kas krampları olmasın diye aldığı Sodyum’un azizliğine uğramıştı , nabız atışları yaşına göre oldukça yüksekti ve de bu olay onun devamlı duraksamasına sebep oluyordu.

Birkaç riskli kaya tırmanışından sonra Pidasor Yaylasına ulaşmıştık , yerel adı Taşlı Yayla olan yaylada eski zamanlardan kalma taş çevrili ahıllar halen durmakta.Küçük taş çevrili ahılları geçtikten sonra hava iyice kapatmıştı.Kamp noktasına ise daha çok vardı saat ise 16.00 idi .İki ihtimalimiz vardı ya yola devam edecek ve karanlıkta riskli bir havada kamp kuracağız yada şimdi düz bir alan bulup kampı güneş batmadan ve güneşli havada kuracağız.
Tabiki en doğru olanı yaptık.Hava güzel ve güneşli iken kampı kurmaya başladık.Çok geçmeden gün boyu esen kuvvetli rüzgarlar sayesinde zirvelerde biriken yağmur bulutları patlayı verdi.Artık dışarıda şiddetli bir fırtına vardı.Mecburen bizde uyku tulumlarına çekilmiş erkenden yatmıştık ama dışarıda patlayan yıldırım , gökgürültüsü ve yağmur sayesinde uyumak mümkün olmadı.Sabaha kadar süren yağmur ve fırtınadan sonra çadırımız fırtına testini başarıyla atlatmıştı.

Sabah 06.00 sularında tüm gece içtiğimiz çay ve kahvenin etkisiyle zorunlu uyandık.
Hava oldukça sisliydi.Özellikle gideceğimiz istikamet hem yağmurlu hemde sisli idi.Bu şartlarda yola çıkmak doğru olmazdı, hem siste kaybolabilir hem manzarayı kaçırabilir hem yıldırım düşme şansı olabilir hemde kamp kuramayabilirdik.
Havanın açılması için birgün daha bekleme kararı aldık.Gerçekten de öğlene kadar hava düzelmedi , yer yer yağan sağanak bizi tekrar çadırın içine tıkıyordu.Dağlardan bulut hiç eksik olmuyordu.Öğleden sonra güneş bulutların arasında kendini göstermeye başladı ,hava da yükselmeye ısınmaya başlamıştı.Bütün günü dinlenerek Pişti oynayarak ve yemek yiyerek geçirdik.Gece havanın yükselmesi ile ayaz yapmıştı sabaha karşı güzel soğuk oldu.

Sabahın ilk ışıkları ile uyandık güneş bulunduğumuz vadiye öğlen uğruyordu o yüzden sabah ayazını güzel yedik , kahvaltı ve içilen sıcak kahvelerden sonra hızla yola koyulduk.Hedef bir türlü ulaşamadığımız Mal Gölüydü.
Hızlıca kayalardan ve derelerden atlayarak Mal Gölüne ulaşmaya çalışıyorduk ama yine rotanın azizliğine uğradık , artık kendi yolumuzu çizme kararı almıştım , daha kolay ve riski az olan yerlerden geçiyorduk.İyice yükseldikten sonra Mal Gölü kendini göstermişti.Ekip ağır ağır ilerlerken ben biraz daha seri hareket ederek göle ulaşmıştım.

Yine Koyu yeşil renkli bir buzul gölü , tertemiz içinde alabalıkların yüzdüğü o kadar berrak ki içindeki balıklar ile gözgöze geliyorsunuz.Kısa bir yemek ve dinlenme molasından sonra bizi Kapılı Göl tarafına geçirecek aşıtı inceledik uzaktan.Bir süre kendimizce yorumlar yaptık kolay olmayacak gibi duruyordu.Hatta doğru mu geldik diye de defalarca haritalarımızı kontrol ettik.

Moladan sonra aşıtın olduğu dağ yamacına doğru tırmanmaya başladık , aşıtın bir kısmı yeşil çimenden oluşan toprak kayalık , çoğu kısmı ise büyük kayalardan oluşan çarşaklardı.
Çarşak kısma geldikten sonra oldukça dik olan yamaca bakıp sırayla tırmanma kararı aldık ve önce ben kayalara tırmanmaya başladım.Sırt çantam her an beni geri düşürecek gibi geri çekiyordu, kayışlarını sıkıp iyice kendime yaklaştırdım ve batonlarıma asıldım.Son metrelerde artık kendimi motive etmek için kendi kendime bağırıyordum.Son 5 adımı da attıktan sonra artık geçitin tepesindeydim.Aşağıda ineceğimiz istikamette Kapılı göl , sağımda 3711 metrelik yüksekliği ile Verçenik zirve tüm heybeti ile duruyordu.

Ömer abi ve Fatih ‘de geçitin zirvesine ulaştıklarında süprizi onlarla paylaştım.Normalde geçitin sağında yer alan iniş patikası maalesef uçmuştu , ve iniş oldukça tehlikeli bir hal almıştı.Yanımızda ip olmasına karşın inmeye çalışmak rulet oynamak gibiydi.
Biraz oturup durum değerlendirmesi yaptık hatta yıkılan patikadan biraz inip kendimize yol bulmaya bile çalıştım ama nafile.Her zaman insan kazanamaz bu sefer galip doğa anaydı.Bazen pes etmesini bilmek gerek.

Yapacak tek birşey kalmıştı 2 günde geldiğimiz rotayı geri dönmek.Zorla çıktığımız geçit sırtını şimdi inmek zorundaydık ve tekrar sırayla inişe geçtik , İniş her zaman en tehlikeli olandır hatayı affetmez , o yüzden oldukça yavaş ve dikkatli şekilde inerek düzlüğe ulaştık , hava kararmadan kendimize bir kamp alanı bulmalıydık.Kısa bir durum değerlendirmesinden sonra iniş hızımızın bizi en yakın yaylaya ulaştıracağını farkettik ve tabanlara asıldık.

Taşlı yaylaya ulaştıktan sonra yayla hayvanlarının patikalarını izlemeye başladık çünkü artık havalar soğuduğundan hayvanlar merkez yaylalara çekilmişti onlarda kendileri için en kolay olan güzergahtan inerlerdi.Bununda en kolay yolu bıraktıkları izleri takip etmekti.Bizde bu rutini yaparak uzun ama en kolay olan patikayı izlemeye başladık, en doğru kararı aldığımızı yarım günde zor çıktığımız yaylaya 2 saat içinde indiğimizde anladık.

Artık Dikenli yayla denilen yerleşim bölgesindeydik ve hala yaylacılar oradaydı.Kısa bir tanışmadan sonra 15 dakika içinde yaylaya minibüs geleceğini öğrendik bu bizim için medeniyete ulaşmak demekti.
17.15’de gelen minibüsü ikna etmiş İspir ilçesine doğru yola koyulmuştuk.Artık dönüşe geçmiştik planımız seneye Kapılı Göllere Verçenik Yaylası üzerinden ulaşıp rotaya kaldığımız yerden devam etmekti.

Minibüsü süren dedenin rallici hızıyla İspir merkeze hava kararmadan ulaştık.Yolda çok süratli diye kendisine laf ederken otelde son 2 odaya kaldığımızı görünce iyiki gaza basmış dedik.Çünkü biz girişleri yaparken gelen insanlar boş odaları soruyorlardı.
Şimdi biraz medeniyet zamanıydı dağda geçen 4 günün sonunda güzel bir banyo hakkımızdı ve güzel bir yemek.
Bu sefer rotayı tamamlayamamıştık artık bir dahaki sefere dedik , 1 aylık hazırlık 4 günlük dağ macerası yine bize birşeyler öğretmişti.Ve öğrenmenin ne yaşı ne de zamanı vardı.İspir çoğrafyası gerçekten vahşi ve de heybetli , bir sonraki macerada onunla tekrar karşılaşmak dileğiyle.

İspir Yedigöller-Mal Gölü Trekking (10-15 Eylül 2022) yazısı ilk önce Sinan Yeğin üzerinde ortaya çıktı.

Kaçkar dağının zirvesine kuzey istikameti denilen rotadan Kavrun Yaylasından çıkılır.En zorlu rotadır.

Bu da dağcıları ve de trekking yapanları bu bölgeye çeker.Bu sebepledir ki Kavrun Yaylasında bolca konaklama imkanı bulunur ve de her an karşınıza dağcılar çıkar.

Daha önceki seyahatlerimde Kavrun Yaylası hakkında yeterince bilgi vermiştim.Bu gezide ise Yukarı Kavrun Yaylasında yer alan ve benim üç seferdir hava şartlarından dolayı göremediğim Kavrun Göllerini anlatacağım .

Kavrun girişinde sola dönüp sol cephede yer alan patikayı çıkmakla başlıyor yolculuk.Kavrun Dağevleri rotanın başlangıcı diyebiliriz.Oraya doğru akan küçük dereye paralel tırmanmaya başlayabilirsiniz.

Ya da biraz daha ileriden merkezden yine aynı dereye bağlantı yapıp yükselebilirsiniz.Ama en kolayı ilk bahsettiğim yerden çıkış.

İki tür rota planlayabilirsiniz ;

Birincisi göllere kadar yürüyüp (4 km ) tekrar aynı rotadan geri gelmek ,ki bu yaklaşık yürüyüş hızınıza göre 4-7 saat arası sürer buna göl etrafında foto için turlamanız da dahil.

İkincisi ise göllerin kenarından devam edip Serdar Aşıtından geçip Öküzyatağından aşağı Kavrun’a inmek bu da yaklaşık 13 km ve hızınıza göre 8-12 saat sürer.

Tabi tüm bunlar hava şartları uygun olduğu sürece.İkinci rota genelde çadır konaklamalı yapılır.

Ben hızıma güvendiğim için ikinci zor olan rotayı tek seferde yapmayı  gözüme kestirdim.

Sabah güzel bir kahvaltı ile yola koyuldum.Hava her an dönebilecek karakterde idi , planım gölleri tavaf etmek hava bozarsa çıktığım rotadan geri inmek şeklindeydi.

Patikanın ilk metreleri oldukça dik idi havanın hafif güneşli olması ve çıkış hızım beni çabucak dik çıkışın sonrasında ki hafif meyil çayırlığa ulaştırdı.Çıkışta sağıma aldığım dereyi takip ederek yaklaşık 3 km sonra sol kolumda kalan yamacı tırmanmaya başladım.Zaten patika size rehberlik yapıyor.Yamacı aştıktan sonra önünüze çıkan ikinci hafif meyilli çayırlığı da tırmanınca karşınıza Kavrun göllerinin küçük olanı çıkıyor.

Yönünüzü küçük göle verdiğinizde solunuzda kalan küçük tepeyi tırmanırsanız uçurumdan Çeymakçur Yaylasını ve Çeymakçur Karadeniz Gölünü görebilirsiniz.Çeymakçur tarafından da Kavrun göllerine bir geçit ile gelmek mümkün.Zaten olduğunuz yerden aşağıdan gelen patikayı ve geçiti çok rahat görebiliyorsunuz.

Küçük göle tekrar dönüp yola devam ederseniz Kavrun’un en büyük gölü olan Büyük Deniz gölüne gelirsiniz.Gölün rengine ve yeşilin güzelliğine aşık olmamak elde değil.

Büyük deniz gölünü biraz izledikten sonra karşı kıyıya yürüyüp kayalıktan yukarı tırmanmaya başlıyorsunuz , burada biraz kayalık tırmanıştan sonra rota sizi sağa doğru yönlendiriyor ve güzel bir kayrak çıkış size eşlik ediyor.Kayrak zeminde biraz tırmandıktan sonra nefesiniz biraz kesiliyor ama Serdar aşıtına yani geçitine çıkmış oluyorsunuz.Buradan Kaçkar dağının zirvesini ve buzullarını seyredebilirsiniz.

Rotanın aslında en tehlikeli yeri Serdar aşıtının inişi , iniş başlangıçta kolay ama kayalık kısıma gelince rotayı kaçırmak mümkün , dar bir kayalık kısımdan dönüş yapmak zorunda kalıyorsunuz.

1995 yılında da maalesef doğa aşığı , Dağcılık Federasyonu Başkanı Dr.Tayfun Tercan bu kısımda ayağının altında ki taşın kayması ile düşerek vefat etmiş.Onun için kayalıkların altında bir anıt yapmışlar.

Kayalıklardan aşağıda kamp atan dağcıları görebilirsiniz.Bunların bir kısmı kuzey zirve rotasını yapanlar bir kısmı ise Lanetleme Geçitinden Olgunlar bölgesine geçmek için gelenler.

İnsan boyunda kayalıklardan indikten sonra Öküzyatağı bölgesine geliyorsunuz.Adından anlaşılacağı gibi burası Kavrun Yaylasında ki yaylacıların hayvanlarını gelip yaz sonuna kadar bıraktıkları bir bölge.

Dağcıların da ana kamp olarak konakladıkları yer.Kaçkar buzulundan akan eriyen kar sularının oluşturduğu dereyi takip ederek aşağıya doğru inişe geçersiniz.

Öküz yatağında boğalara dikkat etmek gerekir.Bazen oldukça saldırgan olabiliyorlar.Tabi ki onlar için bu aslında bölgelerini korumak amaçlı yapılan bir hareket.Size yaklaşmalarının bir sebebi de tuz yalamak için onlara tuz getirdiğinizi sanmaları olabilir.Artık insiyatif boğaya kalmış.Ben uzaktan geçmeyi tercih edenlerdenim.

Buna rağmen tüm sürünün peşime koştuğu da bir gerçek.Ben önde onlar arkada oldukça hızlı bir iniş oldu.

Öküzyatağının girişinde insan yapımı taşlardan oluşan bir duvar vardır.Amacı bahar ayında buraya koydukları sürünün dışarı kaçmasını engellemek bir nevi öküzyatağı kapalı bir otlak.Girişinde de demir bir kapı mevcut.Kavrun tutkunlarının çok iyi  bir yapı ; duvar

Duvarın kapısını aştıktan sonra hafif meyille aşağı doğru Kavrun yaylasına doğru süzülürsünüz.Şansınız varsa hava açıksa çok hoş bir manzarayı seyrederek iniş yaparsınız.

Ben maalesef şanssız olanlardanım Öküzyatağında yakalandığım sis Kavrun’a kadar benimleydi.

14 km ve 8 saat süren yolculuk boyunca Büyük Deniz gölü,Çeymakçur Karadeniz gölü ,Meterez gölü,Öküzyatağı gölü,Mezovit gölü,Kaçkar zirve,Kaçkar buzulları,Serdar geçitini görüp Yukarı Kavrun yaylasına inebilirsiniz.

Kaçkar dağlarının eşsiz güzelliklerinin bir kısmını sadece bu rotada yaşamak mümkün, tabiki Doğu Karadeniz bölgesinin en büyük dağ silsilesini tek bir rota ile görmek mümkün değil.Ama en keyifli rotalardan biri olduğu aşikar.

Kavrun Gölleri (20 Ağustos 2022 ) yazısı ilk önce Sinan Yeğin üzerinde ortaya çıktı.

Ardeşen ilçesinden  içeri girince Çamlıhemşin’den sola sapan yoldan gidilen Karadeniz Bölgesinin en şöhretli yaylalarından.Çamlıhemşin’e 19 km. ve rakım 1400 mt.

Tamamen turistik bir yayla ,alışveriş ve otel konaklama konseptli.Oldukça kalabalık özellikle Arap turistler oldukça ilgi gösteriyor.

Yeni yapılaşma mevcut ,eski yapılar yıkılmaya başlanmış yerine bölgeye devlet destekli yeni binalar inşa ediliyor.

Gel bir gece kal sonra dön , biraz yeşillik gör , biraz alışveriş yap, kalabalığa karış ve biraz tulum ,kemençe dinle ,hepsi o kadar.

Konaklama ve yeme anlamında çok sayıda otel ve restorant mevcut.Yaz kış açıklar , tam bir turizm bölgesi.

Oteller kendilerini güncellemiş ama fiyatlar her zaman ki gibi uçuk , 400 -3.000 tl arası oynuyor.Hizmetleri kaliteli ama sunulan imkanlar kısıtlı,pek çoğu ahşap olduğu için yan odadan sesleri duymak ve sabaha kadar uyuyamamak normal.

Otopark sorun özellikle sezonda araba park büyük dert, günlük otopark 40 tl ,saatlik 20 tl.

Yöreye özgü hediyelik eşya mağazalarında istediğiniz yöresel eşyayı almak mümkün.15 tl’den başlayıp 150 tl arasında başa bağlanan örgülerden almak mümkün.

Gelintülü şelalesini sis çökmezse görmek güzel ama yaylaya her an sis çökebiliyor.

HUSER YAYLASI

Ayder Yaylasının sol tarafında yer alır ,Ayder’den yayan olarak patika yol ile 3 saatte çıkılabildiği gibi araba yoluyla da gidilir.Patika yol yaklaşık 3 km ‘dir.Araba için 3 yol bulunur.

Ulaşım için 3 yol mevcut , 2 tanesi Ayder’den 1 tanesi Ardeşen’in doğu tarafından .

Ayder’den çıkılan yol Avusor Yaylası yolundan eski kestirme yol .Eski yol her zaman açık değil kuvvetli bir 4×4 araç gerek ,yağmur yolu bozduğu için her an kapanma riski var ama çok zevkli.

Diğer yol Avusor Yaylası yolu , daha sakin ve kolay ama toprak yol üzerinde bol bol çukur ve hendek var.

Yayla yakalayabilirseniz sissiz bir günde çok güzel bir manzaraya sahip.Ayder Yaylasından kaldırılan salıncaklar burada mevcut .

Vadiye karşı sallanıp foto çektirebilir manzaranın ve bulut denizinin tadını çıkarabilirsiniz.

Telefonlar full çekiyor,internette.ama konaklamaya yer yok.

Tepede ki kafede çay,kahve ve yemek imkanı var ,Gel manzarayı gör ,sallan ,çayını iç ,denk gelirsen bulut denizini gör ve dön.Rakımı 2400 mt’dir.

AVUSOR YAYLASI

Yukarı Yayla ,Taşlık ,Doba ,Hacizer mahalleleri olan Ayder’den çıktıktan sonra yol ayrımından Yukarı Mahalleye kadar olan yaylanın adı.

Son durak Simge Pansiyon ,daha ötesi yok.Pansiyonda bir gece kalınıp Avusor Gölüne 1 saatlik yürüyüş yapıp dönülebilir.

Avusor gölü yerel adı Dobacenazena ,doba göl demek.

Yukarı mahallede konaklama için pansiyon köy evleri var ama telefon çekmiyor.Elektrik mevcut mini bir hes var.Dinamo ile elektrik üretiliyor.

Ayder’den 11 km , rakım 2376 mt.

Avusor Gölü ; Avusor yaylasının Yukarı Mahellesinden patika yol ile 2,2 km ve yaklaşık 1 saatlik bir süre sonunda çıkılıyor.

Ortasında ki çıkıntı yarımada sayesinde yuvarlak değil böbrek şeklinde bir görüntüsü var.

Kemerli Kaçkarlar’dan akan su ile doluyor ve gideri olan bir göl yani gölden akan su Küçük Dere’yi oluşturuyor.

Turkuaz renk hakim ,göle sabahın erken saatlerinde çıkmakta fayda var yoksa her an çöken sise denk gelebilirsiniz.

Yayla köpekleri olmazsa olmaz, ona göre hazırlıklı olun , yanınıza köpeklere verilmek üzere ufak yiyecekler alabilirsiniz.

ÇEYMAKÇUR YAYLASI

Ayder yaylasını geçince Kavrun yolundan sonra sola köprünün ucundan bir yol ile gidiliyor.Yolun tek levhası Zafran Otel levhası.

Orman içi bir yoldan gidiyorsunuz , bir süre sonra ormanlık sizi dik yamaçlı taşlık bir araziye getiriyor.İşte burası Aşağı Çeymakçur devamında Yukarı Çeymakçur.

Yaylanın tek konaklaması Zafran otel , önceden yer rezerve etmediniz ise kalmanız mümkün değil.

Yayla çok dik yamaçlı ama yolun sonuna kadar giderseniz küçük şelalelerin ve su deposunun olduğu yerde minik bir kamp kurabilirsiniz.

Zemini taşlık çok az yerde yeşil çimenlik görebiliyorsunuz manzara çok heybetli ve görseli güzel değil.

Buradan yüzünüzü yukarı verir iseniz sağ kolunuz yönünde Çeymakçur Karadeniz gölüne çıkan patikayı görürsünüz.

Telefon yer yer çekiyor ama düzenli değil rakım 2383 mt.Ayder’den 13 km.

Yol binek araçlar için kırıcı ama 4×4 için uygun

Çeymakçur Karadeniz Gölü ; Çeymakçur yaylasının en üst kısmından farklı 2 rota ile çıkılan gideri olan bir buzul gölü.

Çıkış kısmı biraz dik ama ilk rota olan nehri sol tarafınıza alıp tırmanırsanız biraz efor gerekli ama yol kısalıyor 1,9 km.

Diğer uzun yol ise karşınıza çıkan tepeyi soldan dolanarak geçiyor ve 2,2 km kolay bir yol.

Kaçkar dağlarının eteklerinde güzel bir buzul gölü,gölü çevreleyen sağ taraftaki dağların arkası Kavrun Göller bölgesi.Buradan bir geçit ile Kavrun Büyük Deniz gölüne geçmek mümkün.

Dönüş yolu yokuş aşağı olduğu için daha kolay ve hızlı, yol boyu konulan işaret babaları sizi kolaylıkla rota üzerinde götürüp getiriyor ama aniden bastıran sise dikkat.Görüş bazen 1 mt’ye kadar düşebiliyor.

PALAKÇUR YAYLASI

Çeymakçur yolu üzerinde giderken soldan inerken sağdan sapılan yol ile devamlı yokuş çıkılan ve yamaçlara kurulmuş evleri olan bir yayla

Buradan yeni yollar yarılmış nereye gittiğini sormak gerek ama şu an haritalarda görünmüyor.

Sakin yaylalardan bir tanesi ,konaklama tesisi yok ,telefon kısmen çekiyor.Rakım 2200 mt’dir.Ayder’e 5,5 km’dir.

YUKARI KAVRUN YAYLASI

Çamlıhemşin yaylalarının içinde turizm merkezi ilan edilen ve en çok ilgi gören yaylası.Özellikle ulaşım kolaylığı ile hem yerel hemde yabancı birçok doğaseverin ilgisini çekiyor.

Her an dolmuş yada minübüs ile ulaşım imkanı mevcut.

Kaçkar zirveye en yakın yaylalardan bir tanesi , özellikle kuzey sırttan çıkış yapanların ilk durağı

Birçok konaklama tesisi ve kafe mevcut.

Etrafta birçok yerli ve yabancı dağcı ve günübirlik doğasever mevcut.

Şahin Kafe dağcıların ortak buluşma noktası ,Kaçkar zirve yayladan görünmüyor.Kaçkar zirveye en yakın yaylalardan bir tanesi , özellikle kuzey sırttan çıkış yapanların kamp noktası

Yeni açılan yol ile Samistal yaylasına geçiş yapılabiliyor ama yol yaylanın tüm güzelliğini mahvetmiş.

Gölleri ile de ilgi odağı,Kaçkar zirveye yakın gölleri günübirlik gezilebiliyor.

En ünlüsü Büyük Deniz gölü ,yaklaşık 4 km ve 4 saatte çıkılıyor , diğer ünlü gölü Öküzyatağı , buraya da günübirlik gidilebilir.Tüm göllerini 2 gece 3 günde gezmek mümkün.

Bölgenin en hareketli yaylası.Devamlı turlar gelip gidiyor.Telefon ve internet mevcut.Kamp için ücretsiz kamp alanları mevcut.Hemen yaylanın içinde 2 adet kamp alanı var.

Yolu bazı yerlerde stabilize olarak kötü ama yaylada her model arabayı görmek mümkün.

Yaylada evleri olanlardan çığ düşme hikayeleri dinleyebilirsiniz.Doğru turizm hamleleri ile İsviçre Alplere rakip olabilir.Aslında geneline bakılırsa yayla evine sadık kalınıp yapılan modern evler var ama bu da ister istemez orjinalliği bozuyor.

Rakım 2350 mt , Ayderden 10 km uzaklıktadır.

RİZE YAYLALARI 1.BÖLÜM ( Ayder-Huser-Avusor-Çeymakçur-Palakçur-Kavrun) yazısı ilk önce Sinan Yeğin üzerinde ortaya çıktı.

Çeşitli kaynaklarca dünyanın en iyi 10 uzun mesafe yürüyüş rotasından biri olarak gösterilir. Parkur üzerinde yer alan Gelidonya Feneri manzarası 2007 yılında Türkiye’nin en güzel manzarası seçilmiştir. Ayrıca dünya üzerinde bir geminin tamamının çıkarılabildiği ilk su altı kazısı bu bölgeden görülebilen Amerikan Koyu’nda yapılmıştır.
Parkur üzerindeki yerleşim birimlerinde konaklama olanağı mevcuttur. Parkurun tamamı işaretlenmiş olup sponsor kuruluşlar ve gönüllüler tarafından bakımı yapılmaktadır

Muğla’nın Fethiye ilçesinin Ovacık mevkiinden başlayan rota 555 km sonra Antalya’nın Geyikbayırı köyünde sona erer.

Bizimde rotamız Fethiye Ölüdeniz’de konaklama ile başladı.Turizm sezonu pandemi dolasıyle başlamadığı için otel bulmak zor oldu .Ama bir tane pansiyon tarzı otelde gecelemeyi başardık.Aslında bölge turizm sezonunda konaklama konusunda oldukça rahat ama Likya yolku çok rağbet gördüğü için otel yada pansiyon konaklama yapacakların önceden yerlerini ayarlamaları gerekmekte.Aksi takdirde bazı bölgelerde kısıtlı olan konaklama tesislerinden yararlanmak mümkün olmayabilir.

Konaklamasını kendisi sağlayacaklar için de kamp yerleri ve çadır alanları mevcut ama ücretli , bu yerler haricinde çadır atmaya pek müsade edilmiyor ama kaçak göçek ormanlarda kamp atarım diyorsanız jandarmanın gece gelip sizi kamp alanı için yönlendirmesine hazır olun.

Likya yolu üzerinde yiyecek içecek alabileceğiniz yada yemek gözleme yiyebileceğiniz yerler mevcut, özellikle yerel halk yolu oldukça benimsemiş .Yol üstünde giderken tarlasında ürün hasat edenler size çeşitli yöresel ürünler satabiliyorlar.

İlk gün rotamız Fethiye Ovacık bölgesinden başladı , yolun başlangıç noktasında bir start tabelası mevcut , burada yol parke döşeli , biraz ilerledikten sonra toprak zeminle kucaklaşıyorsunuz.

Yol yavaş yavaş sizi Ölüdeniz manzarası ile yükseltirken eşsiz manzara sizi büyülüyor.Geniş yol bittikten sonra kayalık tırmanış patikası başlıyor, çantalarımızı ilk gün ağırlığı bizi biraz zorlasa da zamanla ideal tempoyu yakalıyoruz.Rotada ilk durağımız Kirme köyü burada bulunan yere bir cafede narlı portakal suyumuzu içerek enerjimizi topluyoruz.Kirme köyünün içinde geçerek yine kayalık  bir patikadan aşağı inerek Faralya diğer adıyla Kelebekler vadisinin olduğu bölgeye geliyoruz.

Kelebekler vadisi , sadece denizden ulaşımı olan bir koy, içinde yetişen kelebek türünden bu adı almış.Karadan ulaşım içim teknik bir iniş yapmak gerekli.Denizden ulaşım içinse bölgeye yakın köylerden tekne kiralamak yada Ölüdenizden kalkan gezinti teknelerine binmek mümkün.

Faralya bölgesi bol miktarda oteli ve restoranı olan bir bölge , buralardan her türlü ihtiyaçınızı karşılayabilirsiniz.Şimdi ki rotamız ise konaklama yapaçağımız Kabak Koyu

Yine patika yollardan ilerleyerek biraz vadi inerek biraz da tırmanarak Kabak Koyuna ulaşıyoruz.Burada birçok konaklama imkanı mevcut.Biz denize en yakın olan kamp alanını tercih ediyoruz.

Gece hava serin oluyor , Likya yolu için ideal yürüyüş zamanı bahar ayları , ama gündüz sıcak olsa da gece hava üşütüyor.Ona göre kıyafet hazırlığı yapılmalı.

2.gün rotamız Kabak koyundan Alınca köyü üzerinden Gey köyüne inmek yani Yediburunlara doğru inmek.

Sabah erkenden yola koyuluyoruz, rotamız ufak bir değişiklik yaparak kestirme bir patika yolu ile Alınca köyüne bağlanıyoruz.İkinci günü rotası biraz daha zor , özellikle vadiler arası geçiş yerlerinin bazı kısımları uçmuş buradan geçiş yapmak biraz yorucu ama manzara herşeye değiyor.

Alınca köyünden sonra yediburunlar uzaktan görünmeye başlıyor girdiğimiz çam ormanı gölgesinde ilerlemek bizi serinletiyor.Ormanı aştıktan sonra Gey köyüne açık arazide ilerlemeye başlıyoruz kavurucu güneş iyice terletiyor sonunda çadır kuracağımız Gey köyüne Muhtarın Yerine geliyoruz.Burada işletme sahibi Gökhan ve eşinin ilgisi bizi çok mutlu etti.Geceyi rahat rahat uyuyarak geçirdik ama sabah kötü bir haber ile gün başladık.Covid 19 Pandemisi nedeniyle tam kapatma uygulaması kararı alındığını öğrendik.Kısaca bu yürüyüşümüzün şimdilik sonladığı anlamına geliyordu.Kaldığımız yere şimdilik virgül koyarak Likya yolu yürüyüşümüze tekrar gelmek üzere verdik.

Likya Yolu (19-22 Nisan 2021) yazısı ilk önce Sinan Yeğin üzerinde ortaya çıktı.