Kafkas dağlarının eteğinde yer alan yayla yerleşimlerinden biri Mestia

Gürcistan’ın Samegrelo-Zemo Svaneti  bölgesinde yer alan yaklaşık 10.000 nüfuslu belediyelerden bir tanesi. Yazın dağ ve trekking turları ile kışında kayak sporu ile popüler olan ama son yıllarda buzulları ve savaş kuleleri ile medyatik olan güzel bir turizm cenneti.

Kafkas dağlarının güney yamacında yer aldığı için Rusya ile dağ komşusu , pek çok dağ silsilesinin yarısı Gürcistan diğer yarısı ise Rusya’ya ait. Vadilerin çok derinlerinde sınır karakolları ile karşılaşmak mümkün.

Hopa Sarp Sınır Kapısı ile başlıyor maceramız ;

Kendi aracımız ile geçiş yaptığımız için  araç sahibi tek başına geçebiliyor gümrükten , yanındaki misafirleri ise yaya kapısından geçiş yapabiliyor. İlk önce Türk Gümrük kapılarına uğruyorsunuz. İlk kapıda aracınızı kontrol ediyorlar burada sizden Araç ruhsatı , ehliyet  soruluyor. Kısa bir muayeneden sonra ikinci kapıya yönlendiriyorlar sizi buradada pasaport ve araç çıkış işlemleri yapılıyor. Tır kuyruğuna girmenize gerek yok , binek araç sırası hemen bir yandaki geçişte.

Türk tarafını geçtikten sonra sizi Gürcü tarafında gümrük memurları boş bir alana alıp aracınızın kapılarını , bagajlarını açtırıp sizin elinizle kontrolden geçiriyorlar. Çoğu Gürcü Gümrük polisi Türkçe bildiği için burada rahat konuşup derdinizi anlatabiliyorsunuz.

Gürcü Gümrük kontrolünden geçtikten sonra sıra son kapı olan pasaport ve araç ruhsat bölümüne geliyor , burada  evraklarınızı alıp aracınızı sıraya sokup gerekli çıkış ve mühür işlemlerinizi yaptırdıktan sonra Gürcistan’a giriş yapabiliyorsunuz. Yaya kısmından geçen ekip üyeleri  ile burada buluşup yola devam ediyoruz.

Gürcistan’a geçiş yaptıktan sonra kalış sürenize göre aracınıza trafik sigortası yaptırmak zorundasınız. İster  10 , ister 15 günlük ortalama 25-35 Lari civarında. Bunu hemen kapıdan çıkışta yanınıza gelen ayakçılarada yaptırabileceğiniz gibi ama pahalı yapıyorlar biraz daha ileride yer alan benzinliklerdeki firmalara da yaptırabilirsiniz. Ama ihmal etmeyin cezası büyük.

Gürcistan trafik polisleri ve kameraları devamlı takipte , trafik kurallarına çok dikkat edin , hata yapmanızı bekliyorlar. Trafik polisleri her an her yerden çıkabiliyorlar. Özellikle hız sınırlarına özen gösterin ve yol çizgilerine önem verin. Emin olun hatalı bir sollamada hemen arkanızda belireceklerdir.

Gürcistan parası Lari’dir. Ülkede halk içinde başka para kullanılmaz yani elinize dolar yada avro alıp dolaşmayın. İster sınır kapılarında ki döviz bürolarında ister şehir merkezinde ki bürolarda paranızın bir kısmını Lari’ye çevirin. Döviz büroları arasında ciddi fiyat farklılıkları olabiliyor , uyanık olun.

Gürcistan’da telefon hattı almak isteyebilirsiniz bunun  için bir haftalık sadece internet hizmeti veren hatları satın alıp kullanabilirsiniz. Fiziki kart olarak veriyorlar bir haftalık sınırsız internet hattı 25 Lari civarında. Gürcistan’da da enflasyon olduğu için fiyatlar değişkenlik gösterebiliyor.

Yakıt ise mazot 3 Lari civarlarında Türkiye’den biraz daha uygun bazı istasyonlar 2,75 kadar düşebiliyor. Kalitesi şüpheli ucuza alacağım diye Euro 5 özellikli araçlarınızın motorlarına zarar vermeyin.

Sınırdan sonra ilk şehir otelleri ve kumarhaneleri ile ünlü Batum. Çoğu yerde Türk insanına rastlayabilirsiniz. Ya kumar oynamaya yada ucuz içki almaya gelmiştir. Son yıllarda kanun kaçaklarının sık kaçtığı bir şehir Batum. Mafya vari hesaplaşmalar konuşulur oldu sokaklarında.

Konu Gürcistan olunca yöresel pidesi Haçapuri onlarında yazdığı şekilde Khachapuri yemeden olmaz. Gürcistan’da dükkanların açılış saatleri 9.30-10.00 gibi , çok erkenden gitmeyin açık olsalar bile hizmet alamazsınız. Haçapuri yapan yerler çok sayıda var sokak lezzeti olarak da bulmanız mümkün. Özellikle 5 peynirli olanı tavsiye ederim.

İnsanları genelde asık suratlıdır. Gülen birini görmek çok mümkün değil , hizmet konusunda oldukça yavaşlar , acele etmeyin ettirmeyin , ters tepki verirler. Karakterleri böyle , kapanış saatleri geldiğinde önünüze adisyonu koyup kapı dışarı ederler o yüzden mesai saatlerine dikkat edin derim.

Batum’da lezzetli bir Haçapuri ziyafetinden sonra  yaklaşık 300 km sürecek Batum – Mestia yolculuğumuza başlıyoruz. Gürcistan’da trafik sağdan yani bizde ki gibi. Her nekadar kurallar çok sıkıda olsa trafik tam bir keşmekeş. Yol ortasında aniden duranlar , sinyalsiz yola atlayanlar , kuralsız park edenler ne isterseniz var. Yol ortasında yola yatmış inekleri görürseniz şaşmayın. Hindistan gibi sanki kutsallar kimse bir deeeehhh bile demiyor onlara ve ülkenin et kaynağı domuzlar onlar biraz daha akıllı yol kenarlarında beslenirken bol bol görüyorsunuz ama asla yol üstünde gezmiyorlar. Kenardan tintin ilerliyorlar.

Yol işaretleri yok denecek kadar az . Özellikle uyarı işaretleri , yol üstünde bir çalışma , kaza olayı , kapalı yol yada tehlike arzeden bir bölge için uyarı levhaları olmayabilir. Yani bir virajı süratle alırken önünüze  bir yol iş makinası çıkarsa şaşırmayın yada 2 şeritli bir yol aniden tek şerite düşerse.

Burası Avrupa’nın araba çöplüğü olduğu için arabalara çok masraf etmiyorlar onlar için kaza olayı çok önemli değil. Ama asıl dikkat etmeniz gereken kötü niyetli  şöförler , sizin plakanızın yabancı olduğunu gören bazı uyanıklar sırf siz onlara çarpıp kaza yapın diye aniden önünüze kırıp size arkadan çarptırabiliyorlar. Amaç polis korkusuda vererek oluşan hasar için sizden fazlasıyla para koparmak. Bizdede benzer durum yaşanmadı değil solladığımız bir araç bir anda hırsla önümüze kırıp sert bir frenle önümüzde durmaya kalktı. Öncesinde tahmin ettiğimiz için bizde mesafemizi ona göre tayin edip çarpmadan durabildik.

Gürcistan yolları genelde tek şerit , yol çizgileri bu anlamda önemli yol boş diye sollamaya çıkanların akibeti hep trafik polisi sonlu

Batum’dan sonra Karadeniz’e paralel güzergahtan önce Kobuleti sonra Poti istikametine doğru ilerledik. Burada çok güzel sahil ve plajlar mevcut. Bizim Karadeniz sahili gibi her yer plaj, kamp ve otel alanı. Poti’den sonra içeri sağa dönüp ülkenin iç kısımlarına doğru Zugdidi şehrine doğru ilerledik. Yolun bazı kısımları ağaç altında dalların arasında gidiyorsunuz oldukça keyif verici. Ortalama sürat 70 km civarında yavaşız ama manzaramız keyifli.

Zugdidi bölgenin büyük şehirlerinden bir tanesi zaten girince anlıyorsunuz. Kocaman bulvar yolları var. Asıl keyifli yol buradan sonra Enguri Baraj gölünü solunuza alıp bol virajlı ormanlık dağ yollarında yükselmeye başlıyorsunuz. Enguri barajının su havzası , seyir noktaları , su üstünde kesilmiş yüzlerce ağaç kütükleri ile güzel manzaralı bir çoğrafya.

İlk durağımız Delpak Şelalesi , yol üstünde hemen sağda yer alan küçük bir şelale , önünde haşlanmış mısır ve yöresel ürünler satan bir kadın daha çok ilgimizi çekiyor. Güzel bir mısır molasından sonra şelalenin suyunda şifalandıktan sonra yola devam diyoruz.

Yolu bol virajlı ama asfaltı sağlam yorucu bir yol değil. Ama sezonda çok kalabalık olduğuna eminim. Vadilerin arasından yükselerek Mestia vadisine 1400 rakımlı yerleşime ulaşıyoruz.

Svan kuleleri ve Ushba Dağının iki zirvesi ile vadiye yayılmış oldukça güzel bir şehir. Dağlardan akıp gelen Mulkhara Nehrininde olduğu vadide nehir kenarında yerlermiş eski Gürcü halkı. Şehirde bir turizm havası hakim. Onlarca tur yüzlerce turist ortalıkta gezinip duruyor. Medeniyete çok uzak gibi dursa da bizim dağ ilçeleri gibi herşey var. Benzinlik , sinema , atari salonu , kafeler , belediye , hastane , süper marketler ve bolca Misafir evi yani küçük oteller.

Mulkhara nehri şehri ikiye bölmüş gibi ,  girişte sağ tarafta kalan bölümde teleferik , kayak merkezleri ve havaalanı , solda ki bölümde ise yüce dağları , trekking rotaları ve svan kuleleri.

Bu bölgeyi son yıllarda popüler  yapan Svan yani savaş kuleleri , yerli halk tarafından düşmanlardan korunmak amaçlı ve sonrada depo olarak kullanılan taştan yapılan kuleler. Kendine özgü daralan bir mimarisi olan kuleler 8. Yüzyıldan 18.yüzyıla kadar inşa edilmiş. Ayakta kalabilenlerin çoğu yeniden yapılanlar , ama yıkılıp yok olanda çok

Mestia trekking rotaları ve Ushba dağı eteklerinde bulunan Chaaladi Buzulu ile meşhur. Ushba dağı 2 tane zirvesi olan biri 4710 mt diğeri 4690 mt Kafkas dağ silsilelerinden bir tanesi. Güney yüzü Gürcistan Kuzey yüzü Rusya’nın Kabardino Balkarya bölgesini oluşturuyor. Yani Rusya Gürcistan sınırı.

Mestia merkezden Mestiachala nehrini sağınıza alıp şehrin içlerine doğru ilerleyince sol tarafınızda kalan dağ yamacından Koruldi göllerine çıkan patikaları ve araç yolunu görürsünüz. Kampçıların ve trekkingcilerin gözbebeği.

Eğer Mestia merkezde konaklamayacaksanız en iyi kamp noktası Koruldi gölleri. Koruldi  Gölleri Mestai’dan 13 km uzaklıkta Ushba dağının eteklerinde 2 tane gölden oluşan bir alan.

Arabaylada çıkılabildiği gibi ilçe merkezinden  patika trekking yolları ile göllere ulaşmak mümkün. Ancak iyi bir tırmanış eforu gerektiriyor. Eğer ben yürümem derseniz sizi göllere ulaştıran 4×4 küçük minibüsler yada at safarilere binebilirsiniz. Ama araç yolu oldukça kötü bol virajlı ve derin kanal çukurlu. Aracınız 4×4 değil ise çıkmanızı tavsiye etmem.

Sezonda bolca turist yukarı çıktığı için araç yolu oldukça kalabalık oluyor , turlardan dolayı tek araçlık yolda bol bol uygun geçiş noktası aramak zorunda kalıyorsunuz. Toprak yol yazın bol tozlu kışında çamurdan dolayı kaygan zeminli. Usta bir şoför  ve 4×4 araç kullanıcısı değilseniz tavsiye etmem , kışın asla.

Bizde 2 araç yola giriyoruz , yukarıdan gelen turlar yolu bildikleri için uygun geçiş noktalarında durup sizin geçmenizi bekliyorlar ama bireysel çıkanlar sizi yolda uğraştırıyor onlar yüzünden metrelerce geri geri gelmek zorunda kalabiliyorsunuz.

Ağaçlık alandan çıkıp 2000 mt rakımlı alanlara gelince çoğrafya bir anda yemyeşil çayırlara dönüyor. Bölgede isterseniz yamaç paraşütü yapabileceğiniz bir tesis mevcut. Çimenlik alanda yol biraz daha düzgün hale gelip genişleyince bizde iyice yukarılara doğru çıkmaya devam ettik. Ta ki son dik rampada araçlarımızın aşırı yüklü olduğu için makas kırma ihtimalinden dolayı yukarı zorlamama kararı alıp biraz daha aşağıda düz bir zeminde kamp kurma kararı aldık . Kısaca Koruldi göllerine ulaşamamıştık.

Kampımızı kurduktan sonra tarhana çorbası , köfte , pilav ve turşudan oluşan akşam yemeği ve çay keyfinde sonra çadırlarımıza çekildik. Gece 10 derece civarlarındaydı sıkıntısız ve keyifli bir gece oldu Ünye’den tek seferde 19 saatlik yolculuk sonrasında uykuyu hak etmiştik.

Sabahın ilk ışıkları ile sıcak ve güneşli bir güne merhaba dedik. Kampı inekler basmıştı , planımız Ben,Kemalcan ve Hüseyin ile Koruldi göllerine ve oradanda Koruldi sırtına tırmanış yapacak , Ömer Abi de kampta bekleyecekti.

Kahvaltı yapmadan saat 08.00 de yola koyulduk , ekip sportmen olduğu için hızlı bir tempo ile Koruldi göllerine ulaştık. Göl kenarında kamp kuran insanlar vardı. Onlarda yeni uyanmışlar güzel havanın keyfini çıkarıyorlardı. Göl kenarına arabasıyla çıkan insanlarda mevcuttu kısa bir bunlar nasıl çıkmış analizi yaptıktan sonra Ushba dağını en yakından gören seyir noktası olan Koruldi sırtına tırmanmaya başladık. Dağın eteklerinde bir noktaya kadar açılmış patika yol vardı ben eğiminden dolayı orayı tercih edip uzun yola girdim.Kemalcan ve Hüseyin ise kısa ama eğimi çok daha fazla olan trekking yolunu tercih etti.

Sanırım doğru olanı ben yapmıştım onlardan çok daha önce son patika noktasına kadar ulaştım. Son patika yaklaşık 100 metre civarındaydı ama bizim planımız öğlen saatlerinde kampa geri dönmüş olmaktı diğer planları aksatmamak için .Ben ve Hüseyin drone uçururken Kemalcan biraz daha tırmanmaya devam etti. Artık bize burada ayrılan zamanın sonuna gelmiştik istemesekte sırtın tamamına çıkamadan dönmek zorundaydık.

Geri dönüş yolu daha seri oldu , göl kenarında turların getirmiş olduğu onlarca insan vardı. Turların 4×4 araçları kısa şase ve hafif olduğu için bizim çıkamadığımız son rampayı çok daha kolay çıkabiliyorlardı ve turistleri göl kenarına kadar getirebiliyorlardı.

Kampa indiğimizde kahvaltımız Ömer Abi tarafından hazırlanmıştı. Çıkışta kaybettiğimiz kalorileri alma zamanıydı. Sıcak hava bol güneş bol oksijen eşliğinde yenilen sucuklu yumurtadan sonra kampı toplayıp inişe geçmeye başladık. Şimdi hedefimiz Chaaladi buzuluydu.

Chaaladi buzulu Ushba dağının eteklerine yağan karlardan oluşan milyonlarca yıllık bir buzul kütlesi. Her geçen yıl kütlesi biraz daha azalıyor küresel ısınmadan dolayı. İyice erimeden görelim dedik.

Ama öncesinde hazır şehre inmişken biraz Mestia turu yaptık. Svan kulelerini biraz daha yakından gördük. Aslında pek çoğu yıkılmış bazıları ise yeni yapılan evlerin bahçelerinde depo alanı olarak kalmış. Şehirde gezerken bizim gibi bölgeye gezmeye gelmiş onlarca turist görüyorsunuz ve bolca 4×4 araç. Tabi ki buranında Haçapuri’ni yemeden olmaz ve de bol mineralli sularını içmeden. Hedefimiz doğal güzellikler olduğu için fazla vakit kaybetmeden yeni kamp alanımızı bulmak için nehir boyu sürmeye devam ettik.

Yeni kamp alanı için Mestiachala nehrinin kenarında ormanlık bir alandan içeri girdik ağaçlık bir bölgede güzel bir kamp alanı bulup bu gece ki kampımız için hazırlıklara başladık. Ömer abinin lezzetli akşam yemeğinden sonra sabah erken kalmak üzere çadırlarımıza çekildik.

Sabah geceden yağan çisenin soğuğu ile uyanıp hemen kahvaltıya geçtik. Allah’tan ana kamp çadırımızı almıştık ev konforunda herşey içinde rahat rahat oluyordu.

Kahvaltı bitip kampı topladıktan sonra 4 km uzaklıkta ki Chaaladi buzulunun patika başlangıcına geçtik. Burası şehre su sağlayan su şebeke hattının da başıydı ince yarı bozuk tahta bir köprü ile karşıya geçiliyordu ama garantiyi sevenler biraz daha aşağıda yer alan beton köprüden de geçebilirdi.

Patikanın başında çeşme akan su bulunuyor buradan mataralarınızı doldurabilirsiniz. Patika orman içi başlayıp daha sonra buzuldan akan sulardan oluşan nehire paralel 1600 rakımdan 1900 rakıma çıkan bir yükseltiye sahip. Yol boyu işaretler mevcut. Ama boğazlı bot şart ve istenirse baton kullanılabilir.

Buzulun alt ucuna kadar giderseniz burada suyun çıktığı bir mağara görürsünüz , kafanıza taş düşme , eriyen kısmın çökme risklerini göz ardı edip mağara içine girerseniz hayatınızın en güzel turkuaz rengini görebilirsiniz. Ama ölüm tehlikesi de beraberinde. Tepenize çöken binlerce tonluk buz kütlesinden kimse sizi kurtarmak için uğraşmayacaktır.

Buzulun her geçen yıl uzunluğu ve genişliği daralmakta , merak edenler için eski fotoğrafları ile mukayese edince patika başlangıcına kadar buzul olduğu görülebilir. Alt ucu uzaktan bakınca kahverenginden dolayı toprak gibi görünsede toprağın altında binlerce tonluk buzul yaklaşınca görülmekte. Üstünde ki toprak ise karların erimesi ile dağlardan akan toprak kütlesi yani aslında dağların erezyonu.

Buzula gidiş geliş yaklaşık 5 km. Zorlu bir parkur değil dönüşte patikanın başlangıç noktasında bir kafe mevcut. Burada soluklanıp sıcak yada soğuk birşeyler içebilirsiniz.

Bizde öyle yaptık kafe molasından sonra akan çeşmeden sularımızı doldurup Unesco koruma sına giren Ushguli köyüne doğru yola çıktık.

Ushguli Mestia’ya 48 km uzaklıkta tamamen doğal olarak kalmış , yaz kış yaşam olan yaklaşık nufüsü 200 olan ve kışın 6 ay karlar altında kalan bir köy.Bu zorluklardan dolayı yaşam hala eskisi gibi. Avrupa’nın en yüksek yerleşimlerinden biri rakım yaklaşık  2000 mt ve üstü.

48 km yol biraz tırmanma ve biraz iniş ama zemin beton asfalt yaklaşık 1.5 saatte Ushguli’ye varabiliyorsunuz. Çoğu yerlerde bahsedildiği gibi kötü bir yolu asla yok.

Yol üstünde ne amaçla yapıldığı pek bilinmemekle birlikte ilgi çekmek amaçlı Aşk Kulesi denilen bir taş kule turistlerin uğrak noktası. Bizim açıkçası çok ilgimizi çekmedi girişi ücretli.

Yol üzerinde bazı noktalarda yol çalışması var ama seyahati engellemiyor. Ushguli’ye gelinceye kadar birçok köy geçiyorsunuz hepsi birbirinden güzel ve doğal.

Ushguli’ye geldiğinizde elektrik tellerini görmezden gelirseniz kasabanın en güzel halini görebilirsiniz. Mistik bir ortaçağ havası mevcut. En tepede ayakta duran bir şapeli mevcut ve  yine turlar ve yine turistler.

Bizim kamp noktamız merkezden uzakta Shkhara buzulu yolu üstünde güzel bir çimenlik. Burada hava kararmadan kampı kurup bir drone görüntüsü alıp aç bir köpeği besleme hatası yaptık. Gece erkenden çadırlarımıza çekilince köpek havlamasından sayının onun üzerine çıktığını anladık. Yemek verdiğimizi duyan köpek koşmuş gelmişti ve sabaha kadar çadıra gireninden hiç susmadan havlayanına kadar geceyi bize zehir ettiler diyebilirim.

Sabah herkes gözleri şiş ve baş ağrısı ile uyandı bölgenin sahipleri gece bizi korumak adına uçana kaçana havlamışlardı. Neyseki güzel bir kahvaltı bizi kendimize getirdi. Kampı toplayıp  5,5 km uzaklıktaki Shkhara buzulu görmek üzere yola çıktık.

Enguri Nehri kenarından uzanan araç yolu ile hafif hafif yükselerek buzul patikasına vardık. Burayada atlarla yada merkezden kiralık araçlar ile gelebiliyorsunuz. İyi bir yürüyücü iseniz tamamını da yürüyerek gelebilirsiniz.

Adını Gürcistan’ın en yüksek dağı olan 5193 mt Şkhara dağından alan buzul Kafkasların en büyük buzullarından biri. Uzunluğu 12 km’den fazla kar kalınlığı ise 50-150 mt civarında.2200 mt rakımdan 2600 mt rakıma çıkan gidiş geliş 5,5km’ lik bir patikası mevcut.

Kolay bir patika boğazlı bot şart ama baton çok gerekli değil. Akşam ki kamp arkadaşlarımız burada bize rehberlik ediyor. Köpeklerin hepsi gelen turistlere ve verdikleri yiyeceklere alışmış peşinizi bırakmıyorlar.

Yaklaşık 1 saatlik bir yürüyüş sonrasında buzulun kuyruğuna geliyorsunuz. Yine burada yüksek bir balkon ve altından akan erimiş buz suları. Balkonun tepesinden düşen taşlar çok tehkileli ve riskli. Buzulun çok dibine kadar gitmek tehlike arz ediyor.

Buzul gezisinden sonra dönüş yolunda nehrin karşısında bir kafe mevcut , dilerseniz dinlenmek için küçük bir mola verebilirsiniz.

Ushguli merkeze inip buranın yöresel lezzetlerinden tadabilir ve svan kulelerini daha yakından görebilirsiniz. Ama Güleryüz hizmet beklemeyin çoğrafya kaderdir sözü gereği sert yapıda insanlar genel davranışları sert size özel değil yani.

Ushguli’den dağ yollarından Kutaysi’ye inmeye karar verdik. Zagari geçitinden geçtikten sonra beton yol üzerinden yaklaşık 150 km sonra Tskaltubo bölgesine geldik. Yol boyu onlarca köy ve yerleşim geçtik vadilerden çıkarak buzullardan gelen suların oluşturduğu yüksek debili ırmaklar eşliğinde Gürcistan’ın dağlık bölgelerinden düz ova bölgelerine indik.

Her geçtiğimiz köy bizi temizlikleri ile büyüledi. Ne doğada nede yerleşim yerlerinde tek bir çöp tanesi bile görmedik.

Tskalbuto bölgesi eski dönemlerde doğal su kaynakları ile meşhur bir oteller bölgesi. Çıkan doğal suyun yaşam suyu ölümsüzlük suyu olduğuna inanılıyormuş. Burada ki oteller dönemin en lüks en güzel binaları ama özellikle 1990’lardan sonra yüksek maliyetleri sebebi ile çoğu terk edilmiş. Hepsi korku filmlerinden çıkmış gibi.

Sanatoryum adı verilen bu oteller şimdi turistlerin gözdelerinden ama virane halleri.

Tskalbuto bölgesinde Tskaltubo Plaza otelinde konaklıyoruz. Hava durumları bölgede çok ciddi bir yağış ve sel uyarısı verdiği için geceyi otelde geçirme kararı aldık.3 gün sonra sıcak bir duş herkese iyi gelecekti.

Sabah otelin sığ kahvaltısından sonra kendimizi dışarı atıp bölgenin doğal güzelliklerini gezmeye başladık.

İlk durağımız Sanatoryum Medea ; yani eski otel kalıntısı. Zamanında büyük emek ve paralar harcanarak yapılan otel hala ihtişamını koruyor. Girişinde bir güvenlik görevlisi mevcut gezmek ücretsiz. Uygun ışık yakalarsanız sinema dekoru gibi sahneler çekebilirsiniz. Bölgede bunun gibi birçok terk edilmiş Sanatoryum mevcut.

Buradan sonraki durağımız Prometheus Mağarası , bizim dikilitaş mağaraları gibi yer altı sularının oluşturduğu sarkıt ve dikitlerden oluşan bir mağara. Ama oldukça büyük ve geniş  11 km’lik bir uzunluğa sahip ve 1,5 km’lik kısmı açık ziyaretçilere. Adı mitolojik bir kahraman olan Prometheus’dan alınma. Buraya yakın bir dağa zincirlendiği için .

En son noktasında botlarla yapılan bir nehir  turu da mevcut ama bizim gittiğimizde aşırı yağan yağmurlardan dolayı bot gezisi iptal edilmişti.

Tur bittikten sonra sizi giriş alanına otobüs ile geri getiriyorlar. Haritadan bakınca bayağı uzak bir noktadan çıktığınız görülüyor.

Bugünkü son durağımız Okatse Kanyonu . İmereti bölgesinde yer alan Okatse nehrinin oluşturduğu 2 km ‘lik yer yer yüksekliği 100 mt olan bir kanyon. İçinde şelalesi ve gölü mevcut.

Zeda Gordi köyünde Ziyaretçi merkezine arabanızı park edip giriş biletiniz alıp orman için 2,5 km yol yürüyerek kanyonun yürüyüş parkuruna ulaşabilirsiniz. Yada girişte yer alan köylülerin kiraladığı araç ile yürüyüş parkuruna direk araba ile de gidebilirsiniz. Diğer bir seçenek kendi arabanız ilede parkur başına yolu bulabilirseniz gidebilirsiniz.

Biz orman içinden yürümeyi tercih ettik hafif yağan yağmur eşliğinde 2,5 km orman yolundan zemini beton , parkurun başına geldik. Burada aldığımız biletleri ikinci bir kontrol noktasına gösterdikten sonra metal merdivenlerden oluşan parkura giriş yaptık.

Altınızda metrelerce boşluk hava asılı kalıyormuş izlenimi yaşayarak kanyonu yürümeye başladık. Kimi yerlerde yükseklik ürkütücü en son seyir terasına geliyorsunuz burada kanyonu net görebiliyorsunuz. Dönüş farklı bir yerden o yüzden yol boyu bol bol fotoğraf çekmeyi unutmayın geri dönme şansınız yok.

Okatse Kanyonundan sonra hava iyice ağırlaştı ve sonunda göz gözü görmeyen bir sağanak başladı. Bu durumda kamp kurmak eziyetten başka bir şey olmazdı. Soluğu tekrar kaldığımız otelde aldık geceyi mecbur yine otelde geçirmek zorundaydık. Akşam yemeği için otelin karşısında ki kafe gecenin son durağı oldu. Yemeklerimizi yedikten sonra günü yorgunluğunu atmak için odalarımıza çekildik.

Gürcistan’da neyi şikayet etsek desek sanırım sabah kahvaltısı olurdu ,bize göre günün en önemli öğünüydü ama otel bu konuda zayıftı.

Otelden ayrılışımızı yaptıktan sonra Bagrati Katedralini gezmek için Kutaysi merkeze indik , biraz kültür turundan sonra şehri arabayla turlayarak Borjomi’ye doğru yola koyulduk. Planımız kalan günleri de Borjomi’de dağlarda kamp kurarak geçirmek idi ancak hava durumu buna pek uygun değildi.

Otoban üzerinden Borjomi’ye  inip ufak tefek alışveriş sonrası Türkgözü Sınır kapısından çıkmak için sınıra yöneldik. Yaklaşık 70 km sonra sınıra geldik.

Çok kullanılmayan bir sınır kapısı olduğu için fazla bir araç kuyruğu yoktu. İlk önce Gürcü Gümrük Memuru bizi didik didik aradı hatta birazda sert yaptı sonrasında pasaport işlemleri ve Türk tarafına geçiş , Allah’tan bizim taraf daha ılıman idi , keyifli bir kontrol cevaplanan sorular ve son mühür pasaportta vurulunca sağsalim Türkiye’ye girmiş olduk.

Gürcistan’da olduğumuz son iki gün hava çok kötüydü özellikle Rize ve Artvin bölgelerine aşırı yağan yağmur sellere ve heyelanlara sebep olmuştu. Kamp attığımız dağlara ise yılın ilk karları düşmüştü. Bazen vazgeçmek en doğrusu diye düşündük , tadında bırakmak en güzeliydi.

Posof , Ardanuç , Artvin ,Hopa üzerinden 600 km’lik yol ile bir haftalık Gürcistan maceramızı tamamlamış olduk.

Geziden akılda kalanlar ; Ürkütücü ama cazibeli Kafkas Dağları , 5 peynirli haçapuri ,temiz kirletilmemiş bir doğa ve sert bakışlı bir halk

Mestia Svaneti – Gürcistan ( 15-21 Eylül 2025 ) yazısı ilk önce Sinan Yeğin üzerinde ortaya çıktı.

Yaklaşık 13.500 km2 alana sahip ülkenin yaklaşık nufüsü da 700.000 civarında.Karadağlı ve Sırp etniklerden oluşan Karadağ ‘ın başkenti Podgorica

Adı gibi ülkenin çoğrafi yapısı oldukça dağlık.Tarihte klanlar , prenslikler gibi beylikler tarafından yönetilen ülke dağlarda yaşayan büyük ailelerin yönetimleri sonucunda şimdiki özgür haline ulaşmış.Bir dönem Osmanlı egemenliği altına da girmiş.

Ülkeyi son yıllarda turizm cenneti olarak görmek gerekir. Özellikle Adriyatik Denizi kıyısında yer alan şehirleri Budva , Kotor ,Perast  turistlerin ve denizcilerin uğrak noktası.

İstanbul’dan yaklaşık 1,5 saatlik bir uçuşla başkent Podgorica ‘da yer alan havaalanına  iniş yapıyorsunuz , Balkanların eski sosyalizm dönemi havasını halen hissedebiliyorsunuz.

Çetine şehri üzerinde ülkenin iç kısımlarından denize komşu olan turistik kenti Budva’ya 75 km’lik bir yol ile 1 saat üzerinden varabiliyorsunuz. Budva’nın olduğu sahile inen yol oldukça keskin ve dik virajlı , en tepesinden Budva manzarası bir harika. Adriyatik Denizi manzaralı şehir  sizde zengin bir hava yaratıyor.

Budva’ya girişte dağ yolundan gelirseniz virajlarda sıkışık trafiğe denk gelebilirsiniz.Şehrin ana arteri bir tane bu yüzden şehir giriş çıkışı yoğun oluyor.

Uzun süre Venediklilerin güçlü kalelerinden biri olan Budva yaklaşık 10.000 nufüsa sahip bir şehir.Aslında ikiye bölünmüş diyebiliriz doğu tarafı daha yeni ve modern batı tarafı ise eski şehir diyebileceğimiz tarzda.

Para birimi Avro , taksilerde taksimetre var ama sizin turist olduğunuzu anlayınca pek çalıştırmak istemiyorlar , o yüzden pazarlık etmek gerekebilir.

Otelim yeni şehir tarafında apartman tarzında balkonlu kendi mutfağı olan küçük site tarzı bir apartman.Eski bina ama ana arter yolun hemen kenarında .Otele yerleşip hemen kendimi eski şehir tarafına doğru atıyorum .

Limana doğru inince kafeler , lokantalar kendini gösteriyor eski şehir sokakları bilindik İtalya stili dar , avlulu müstakil evler ve Arnavut taşı döşeli yollar.Sokak aralarında küçük şirin dükkanlar.

Aylardan Temmuz olduğu için hava sıcak ama nedense kavurucu bir yaz sıcağı değil , normalde güneş beni rahatsız eder hemen haşlanırım ama burada ılıman bir hava mevcut.

Birkaç sokak bir müze birazda kilise gezisinden sonra açıkınca liman manzaralı bir kafede pizza molası veriyorum , burada da favorim 5 peynirli pizza oluyor neden her gittiğim ülkede bunu denk gelmeye başladım.

Budva güzel tarihi bir şehir akşam yeni şehir tarafında  sahile indim burada güzel bir sahil yürüyüş yolu var , yol üstünde de onlarca mekan .Pek çoğu Türk işletmeleri , gelecek vadeden bir ülke olduğu için birçok Türk yatırımcı buraya iş yeri açmış , çalışanlar bile Türk . Kendinizi  Marmaris yada Kuşadası’nda sanabilirsiniz.

Sabah ilk gün doğumu ile 105 km uzaklıkta yer alan Kotor körfezinde ki  Perast şehrine gittim. Burada arabayı şehrin girişinde ki otoparka çektikten sonra sahile doğru yürüyerek iniyorsunuz. Deniz kenarında konuşlanmış bir mahalle gibi.

Perast’ın karşında yer alan Kotor Körfezinin mücevheri  Our Lady of the Rocks kilisesini gezmek için kiralık tekne ile bizim kız kulesinin andırır yapıya doğru deniz yolu ile gidebilirsiniz. 10 dakikalık bir yolculuk ile efsaneside olan kiliseye varıyorsunuz.

1400’lü yıllarda kayalar üstünde Meryem Ana ve Çoçuk ikonu bulan denizciler tarafından her sefer sonrasında oraya bir taş koymasıyla ada büyür ve üstüne kilise inşa edilir.Her yıl bu taş koyma geleneği devam ettiriliyor.

Perast Barok yapıda bir şehir kiliselerinde göğe yükselen kuleleri görebilirsiniz.Burada şarap tadabileceğiniz küçük dükkanlar bulunmakta.

Perast’tan sonra dönüş yolunda Kotor şehrine uğrayabilirsiniz.Burası Cruise gemilerininde konakladığı eski bir Venedik yerleşimi . Şehre hakim konumda ki kalesine iyi bir tırmanıcı iseniz yüzlerve merdiveni çıkarak 1 saatte  varabilirsiniz.Benim çıkışım 35 ,inişim 25 dakika aldı.

Kotor körfezine hakim şehri de tepeden gören güzel bir manzara noktası , yanınıza su almayı unutursanız yol üstünde satan satıcılara denk gelebilirsiniz.

Çıkış paralı sakın bileti atmayın inişte de bileti göstermek zorundasınız. Sebebi kaleye arka dağlardan da çıkabiliyorsunuz , uyanıklar giriş parası vermemek için arka yoldan kaleye çıkıp asıl yoldan iniş yaptıkları için görevliler böyle bir yöntem bulmuşlar .

Kale yıkık içinde bir şey yok , sadece manzarası güzel çoğu yer yıkılmak üzere dikkat etmekte fayda var.

Kotor Unesco Mirasına da giren tam bir Ortaçağ Şehri.Sokaklarında gezerken ortaçağ havasını hissedebilirsiniz , katedralleri ,kiliseleri , askeri binaları , surları antik bir çağ havasında.

Tüm bunlardan dolayı oldukça ilgi gören bir lokasyon , yüzlerce turist mekanlarda keyifli keyifli şehrin meydanlarının tadını çıkarmakta.

Eğer Ortaçağ havasından sıkıldıysanız modern milyon dolarlık yatların bağlı olduğu Tivat şehrine , lüks markaların yer aldığı marinasına gelebilirsiniz.

Porto Montenegro denilen bölgede kahvenizi  yudumlarken  ultra lüks yatları beğenebilir , haklarında zenginin malı züğürtün çenesi sohbetini yapabilirsiniz.

Denize komşu bir ülkede denize girmeden de olmaz elbette , lüks beach’lerde de girebileceğiniz gibi kiralayacağınız tekne ile Adriyatik denizine açılıp Sveti Stefan ,Sveti Nikola , Zavala Koyu ve en sonunda da Plaza Ploce ‘de köpük partisiyle deniz turunu sonlandırabilirsiniz.

Karadağ’ın deniz kıyısı şehirleri aslında bu tarz turizme meraklılar için biçilmiş kaftan.Deniz güneş ve alkol , eğlencenin doruk yaptığı plajlar.İsteyene Ortaçağ kültürü isteyene sabaha kadar eğlence .

Aslında bu kadar dağlık bir ülkenin kış turizmine de değinmek gerekir çünkü çok keyifli kayak pistlerinin olduğu aşikar ama bu da başka bir maceranın konusu olsun .

Dönüş yolculuğum Skadar Gölü Milli Parkı rotasından , ülke sadece denizden ibaret değil elbet. Avrupa’nın en büyük tatlı su kaynaklarından biri olan Skadar gölü yani İşkodra Gölü. Arnavutluk ile ortak olan hem de sınır olan bir göl.

Karadağ Avrupa Birliği üyesi olmayan ama adaylık sürecinde olan bir ülke olduğu için şimdiden birçok milletin ilgi odağı gerek yatırım yapmak isteyen gerek Avrupalı olmayı buranın vatandaşlığı üzerinden planlayanlar için güzel bir fırsat.

Bir yanda ortaçağ yerleşimleri bir yanda sosyalizm dönemi alışkanlıkları diğer yanda ultra lüks misafirleri , her anlamda bir mozaik , şimdiden gidin görün derim pek yakında aşırı turist ziyareti bozulmalara yol açacak gibi.

Karadağ ( 13-16 Temmuz 2025 ) yazısı ilk önce Sinan Yeğin üzerinde ortaya çıktı.

Karadeniz Yaylalarının en güzel özelliklerinden biri genelde her vadide bir buzul gölü olmasıdır.Doğu Karadeniz’in sert dağları Kaçkarlar da yılın uzun bir kısmı karla geçtiği için yaz aylarında bu göller bol sulu ve serin olur.

Her gölün hem yerel hemde devlet tarafından birçok farklı isimlendirmesi de oluyor.Sizin Yıldız diye bildiğiniz göl yerel başka bir isimle anılıyor olabilir.

Bu sefer ki rotam Rize’nin kalabalık yaylalarından biri olan Çiçekli Yaylanın üstünde yer alan Şoroh Gölü

Şoroh Gölü İspir sınırları içinde yani Doğu Anadolu bölgesine ait , Kaçkarların güney kısmında yer alıyor.Karadeniz bölgesini Doğu Anadolu bölgesinden ayıran Şoroh geçitinden sonra

Aslında gölün olduğu vadi Çamlıkaya köyünün olduğu vadiden daha kolay ama bizim bölgemizden de artık araç geçişi mevcut 2020 yıllarında buradan bir geçiş yapılmış.

Burayı ilk görüp yerel yaylacılara bu yol nereye gider diye sorduğumda pek çok kimse bilmiyordu yolun nereye çıktığını hatta bir köylü ayıların taş atarak yolu kapattığını söylemişti.

Yaptığım araştırmalarda tek başına o bölgeyi gezen bir gezginin de ayı saldırısı ile yaralandığını öğrenmiştim.

Perşembe sabahı depomu doldurduktan sonra Ardeşen’den yola koyuldum , ilk önce Çamlıhemşin sonra Çat sonra da Çiçekli Yayla üzerinden o yola giriş yapacaktım.Gidebildiğim yere kadar ilerlemeyi düşünüyordum.Sonuçta İspir’e kadar inerim diye kafam geçirdim.

Sezon başlamıştı artık okullar tatil olmuş yaylacılar gelmeye başlamıştı yolun o yüzden kalabalığı vardı.Çamlıhemşin yine tur otobüslerinin telaşı içindeydi , Çat köyü yol ayrımına kadar sıcak havayla beraber yükseldim.Sahilde fena sıcak vardı.Ama rakım artıkça havada serinlemeye başlamıştı.

Çiçekli yol ayrımını döndükten sonra kar kaplı tepeler kendini göstermeye başladı.Neredeyse Temmuz ayı gelmişti ama beklediğimden fazla kar görünüyordu.Çiçekli Yaylanın beton yolu üzerinden Varoş mahallesine kadar geldim , Başyayla yoluna girmeden sağa doğru vadiye doğru döndüm

Yol açıktı benden önce giden bir arabanın lastik izleri tazeydi bu biraz içimi rahatlattı demekki birileri benden önce buradan geçmişti.Daha önce bu bölgenin bir kısmını yürümüştüm ama bu vadiye ilk defa giriyordum.

Rakım 3000 metre üstüydü yol demek çok doğru olmazdı bildiğin patika üzerinde ilerliyordum ama manzaram ürkütücü şekilde vahşi ve güzeldi.Gözlerim dağ eteklerinde kayalar ve kayrak taşlar arasında kış uykusudan uyanmış ayıları arıyordu.

Kimi zaman kayrak taşlar üzerinde zıplayarak kimi zaman akan pınarlardan çamur olmuş zeminde patinaj çekerek kimi zamanda yeşil çimenler üzerinde ilerleyip durdum.

Taki uzun ve kalın bir kar kürtüğüne denk gelinceye kadar .Göle çok az bir mesafem kalmıştı ama kar çığ şeklinde kaymıştı üzerinden araç geçişi imkansızdı küreklemek yada vinçlemek mümkün değildi.

Saatte 14.40 olmuştu geri döneceksem bir an önce arabayı o kayalıklarda çevirmem gerekecekti.Uzun zamandır garajında dinlenen aslanım soluksuz tırmanmıştı patikayı , insanın bile zor nefes aldığı yerde motor tam randımanlı çalışıyordu

Bu sefer olmamıştı mecbur geldiğim onlarca kilometre yolu geri inmek zorundaydım bu sefer tabiat şartları galip gelmişti.Hava aşırı rüzgarlı olduğu için drone görüntülerini istediğim gibi alamadı piller rüzgara karşı hemen bitiyordu.

Demek ki Şoroh gölü güzelliğini bir süre daha saklamak istiyordu bizden artık onu canlı görmek bir başka ziyarete kaldı.

Kaçkar Dağlarının hem kuzey hemde doğu anadolu bölgesine bakan güney yüzü oldukça keyifli rotalara sahip , her seferinde ziyaretçilerini hayran bırakıyor.Tekrar görüşmek üzere Şoroh gölü .

Şoroh Gölü ( 26 Haziran 2025 ) yazısı ilk önce Sinan Yeğin üzerinde ortaya çıktı.

14 Nisan Pazartesi Ulupınar Yanartaş Çıralı Etabı

Sabah güzel bir kahvaltı sonrası aracımız ile Çıralı sahilinden Kemer yoluna çıkarak rehberimiz Ersin Hoca’yı da alarak siz bakmayın rehber diye yazdığıma gönül dostluğumuz olan abimizdir kendisi ama yıllardır Likya yolunda geziler organize ettiği için mesleki statüsünü kullanmak Sezar’ın hakkını Sezar’a vermek olur.
Kısa bir hasretlik gidermeceden sonra uzun zamandır planlamasını yaptığımız ama iş yoğunluğu nedeniyle hep ertelemek zorunda kaldığımız Likya Yolunun ilk etabına Ulupınar’dan başladık.

Çam ormanı içinden sol tarafımızda kalan pınarı takip ederek yokuş aşağı inmeye başladık.Eskiden ambar olarak kullanılan çivisiz tamamen geçme sistemler ile yapılan ahşap yapıları gördükten sonra pınarın karşına geçip yavaş yavaş kayalık patikadan yukarı yükselmeye başladık.
Likya yolu kırmızı beyaz işaretler ile patikaları belirlenen güvenilir trekking güzergahlarından bir tanesidir.Kolay kolay kaybolmazsınız ama işaretleri doğru okur iseniz.
Rotamız ilk gün için yaklaşık 10 km civarında maksimum irtifa ise 340 metre civarlarındaydı .Ama çok kolay olarak düşünmeyin ortalama 25 derece hava sıcaklığı ve nem alışık değil iseniz sizi yorabilir uzun zamandır giymediğiniz trekking botlarınız ayaklarınızı vurabilir.
Rota günübirlik olduğu için yanımıza sadece ihtiyaçımız kadar, o da 2 litre su ve biraz atıştırmalık çay kahve almıştık , ufak ufak molalar vererek 341 metrede ki zirve geçidine kadar ulaştık ve burada ilk Yanartaşları gördük.
Yanartaş jeolojik olarak yer altından çıkan Metan gazının oksijen ile teması sonrasında sürekli yanan bir oluşum.Hiç sönmediği için de tarih boyunca mitolojik olarak da efsanelere konu olmuş.

Efsanesi ise Ephyra Kralı Glaukos’un oğlu Hipponoes bir av partisinde kardeşi Belleros’u öldürür ve “Belleros’u Yiyen” anlamına gelen Bellerophontes adını alır. Ephyra’dan sürülen Bellerophontes, Argos kralına sığınır. Kendisine sığınan bu genci öldürmeyi kendine yakıştıramayan Argos Kralı onu Likya Kralın’a gönderir.
Likya Kralı acınacak haldeki bu genci öldürmek istemez ve onu Olympos dağında yaşayan aslan başlı, keçi gövdeli, yılan kuyruklu ve ağızdan alevler saçan canavar Chimera ile dövüşmeye gönderir. Bellerophontes, Pegassos adlı kanatlı atına binerek Chimera ile savaşmaya gider. Chimera saldırdığında Pegassos havalanır ve Bellerophontes yere inerken mızrağı ile canavarı yerin yedi kat dibine gömer. Fakat Chimera yerin 7 kat altından alevler saçmaya devam eder. Anadolu’da binlerce yıldan beri anlatıla gelen ve Homeros’un bize bu şekilde aktardığı efsaneye göre hala yanan alevler, Chimera’nın yerin yedi kat dibinden fışkıran alevleridir.
Bellerophontes’in zaferini kutlamak amacıyla Olympos’da bir yarış düzenlenir. Atletler Chimera Kutsal Ateşiyle meşalelerini tutuşturarak Olympos kentine koşarlar. Böylece, daha sonraları değişik spor dallarının eklendiği ve birkaç gün süren Olimpiyat Oyunları’nın Anadolu’daki ilk örneği gerçekleşmiş olur.
Tabi efsane ile beraber bölge de yıkık halde bir tapınakda bulunuyor.

Zirvede çay ve kahve molasından sonra zirveden aşağıya asıl Yanartaş olarak anılan bölgeye dik bir yokuştan indik , Chimera yani Yanartaş taşların olduğu bölge Milli park statüsünde buraya asıl giriş Çıralı sahilinden ücretli yapılmakta.Bolca basamağı olan merdivenlerden çıkarak buraya ulaşabiliyorsunuz.Biz rotayı tersten yaptığımız için bölgeye tersten girmiş olduk.Aslında merdiven olayı biraz mitolojiyi ve yolun anlamını bozmuş olsa da günübirlik turistler için bir kolaylık.

Parktan çıktıktan sonra bizi bekleyen aracımıza binip Çıralı sahiline doğru yola koyulduk otelimize gelince soluğu doğru yorulan ayaklarımız dinlendirmek için denizde aldık.Aylardan Nisan olmasına karşın deniz oldukça soğuktu girmek için biraz cesaret gerekliydi günün sonunda o bizde yoktu. Gece Hafize’nin güzel yemekleri sonrasında biraz güç toplamak için güzel bir uyku hepimize iyi gelecekti.

15 Nisan Salı Korsan Koyu Gelidonya Feneri Adrasan Etabı

Portakal çiçeği kokusuyla güne merhaba dedikten sonra uzun ve yorucu etabımıza hazırlıklarımız güzel ve doyurucu bir kahvaltı ile başladı.Güneşten koruyucu kıyafetler , su , enerji verici yiyecekler , şapka , güneş gözlüğü , batonlar , bolca yara bandı ve dalından taze koparılmış yaz portakalları
Bugün ki etabımız Korsan koyundan başlayıp Likya yolunun en güzel görsellerinden biri olan Gelidonya Feneri üzerinden Adrasan Koyuna inmek , yaklaşık 20 kilometrelik maksimum 420 metre irtifası olan kayalık patikalarla dolu güzergah.
Aracımız bizi otelden alıp etap başlangıcı olan Korsan Koyuna kadar getirdi.Likya yolunun güzel taraflarından biri yola bağlantılı olan herkesin burada turizm adına birşeyler yapıyor olması ,kimi gözleme yapıyor , kimi portakal nar suyu sıkıp satıyor , kimi kamp yeri işletiyor vs vs vs

Korsan koyuna girince irili ufaklı kimi salaş kimi konforlu kamp alanları , bungalow evler , çadırlar görüyorsunuz .Aslında yaz sezonu açılmadığı için çoğu boş ama Likya yolunun yürüme mevsimi bu aylar olduğu için burada gördüğünüz insanların çoğu bu yolu buraya yürümek için gelen insanlar oluyor ve de pek çoğu yabancı turist.
Korsan koyu turkuaz renklere hakim berrak bir görüntüye ve koy içinde yıkık bir şapele sahip.Tabi sezon açılış zamanı yaklaştığı için çoğu yerde inşaat faaliyetleri mevcut.Bu yolun makus kaderi bu sanırım turizm adı altında talan edilmesi.
Korsan koyundan denize paralel taş patikadan yavaş yavaş yükselirken sağ tarafınızda kalan deniz manzaralı yolda köpeklere rastlamanız ve onların size eşlik etmesi olağan bir durum.Sanki yolun rehberleri gibi ya siz onları yada onlar sizi patika boyunca takip ediyor.Bizim de rotamızda refakatçi bir köpeğimiz oldu hatta suyumuzu ve yanımızda götürdüğümüz erzaklarımızı onunla paylaştık.
Korsan koyundan yaklaşık 6 km sonra Likya yolunun en güzel fotoğraflarından birinin çekildiği ünlü Gelidonya fenerine geliyorsunuz.Patikada keskin bir virajı döndükten sonra aniden karşınıza çıkıyor fener.

227 metre rakımı ile Türkiye de en yüksek fener olarak yer almakta ve Taşlıkburnu feneri olarak bilinmekte.Akdeniz’de yer alan kılavuz fenerlerden bir tanesi.Güneş enerjili sistem kurulana kadar manuel olarak yıllarca devreye sokulan bir fener.Mevzuata göre deniz feneri bekçiliği babadan oğula yani bir sonraki nesle geçen bir sistem.Buranında şimdi ki bekçisi burayı babasından devralmış.Haftada 1-2 gün cross motoru ile fenere gelip rutin kontrollerini yapmakta.Bazen turistleri misafir etmekte.
Fenerden yüzünüzü Akdeniz’e dönünce karşınızda 5 Adalar’ı görürsünüz.Fenerin biraz yukarısında ki seyir yerinde o kartpostallara konu olan fotoğraftan sizde çekinebilirsiniz.

Fenerde bir süre dinlendikten sonra bu arada fener oldukça rağbet görüyor kalabalık olması sezonda muhtemel yolumuza yol arkadaşımız Çomar ile devam ediyoruz.
Yolun fenerden sonra ki kısmı inişli çıkışlı,çam ağaçları arasında bir inip bir çıkarak sağınızda bu sefer tatlı su kaynağı da olan Sulu Adayı takip ederek zirve kısmına ulaşıyorsunuz.Patika kimi zaman sizi zorlayabiliyor boğazlı bot mutlaka lazım ve de yeterince su
Fenerden sonra yaklaşık 15 km daha yürüyerek Adrasan sahiline ulaştık yol boyu pek çok turist ile karşılaştık vatandaşlarımızdan kimse denk gelmedi.Hatta konuştuğumuz turistler ilk yerli ekip sizi gördük diye de şaşkınlıklarını ifade ettiler.

Günün sonunda 20 kilometre yürüdük 3 tane yol arkadaşı Çomar’ımız oldu.Ve de yürüyenlerin çoğunun kadın olması da bizi şaşırttı.
Günün yorgunluğunu Çıralı’da oteli olan Osman arkadaşımızın ev sahipliğinde yediğimiz güzel bir yemek ve sonrasında uyku ile gidermeye çalıştık.

16 Nisan Çarşamba Tahtalı Dağı Zirve

Yine güne mis kokular ile uyanıp kahvaltı sonrasında Beycik köyüne doğru araç ile yola koyulduk.Hedef zirvesine teleferik ile de çıkılan 2366 rakımlı Tahtalı dağına arka sırtından yürüyerek tırmanmak.Beycik köyünden başlayan patika ile güneşli bir günde yola koyulduk.Buradada yol boyu turist gruplarıyla karşılaşmak mümkün.İki tarz rotası mevcut eğer tırmanmayı seviyor iseniz Beycik köyünden Eren Kolu geçitinden zirve yapıp teleferik ile aşağıya inmek yada tam tersi inmekten hoşlanıyor iseniz teleferik ile çıkıp aynı rotayı iniş olarak yapmak.
Bizim tercihimiz zoru sevdiğimiz için tırmanmak oldu.

Patikadan yaklaşık 3 kilometre sonra sizi salaş bir kafe karşılıyor burada tırmanış öncesi içeçeğiniz portakal yada nar suyu ile enerjinizi toplayıp yola koyulabilirsiniz.Ama yine kalabalığa denk gelmeyin bir portakal suyu için en az bir saat beklemek zorunda kalabilirsiniz.Turlar işi çözmüş öncesinde rezervasyon bile yaptırıp meyve sularını ayırtabiliyorlar.
Kafenin arkasındaki ahşap merdiven ile başlıyor tırmanma.Yol boyu kısa molalar ile yükselmeye devam ettik.Ağaç altında yürüdüğümüz için güneşi yakıcı etkisinden rahattık.

Eren kolu geçitinden geçip kıraç taşlık alana çıkınca Tahtalı zirve kendini gösteriverdi.
Yıllar önce açılan z şekilli traktör yolunu görünce bir adım bir nefes ile taşlık yolu tırmanmaya başladık.Parkurun 13 kilometrelerinde zoru bitirmiş kolaya kalmıştık.Yer yer bazı bölgelerde hala kar vardı.Yani Nisan ayında Antalya da kar çiğniyorduk.Zirveye yaklaştıkça güneş yerini esen sert rüzgara bıraktı artık üşümeye başlamıştık ki montları çıkarıp giymek zorunda kaldık.

Son bir nefes ile zirveye ulaşınca enfes Antalya Kemer Çıralı Adrasan sahillerini aynı anda gören manzarayı seyre başladık.Fatih’in bir ara teleferik kapalı mı yoksa dediği şakası gerçek olduğunda aklımız yerinden çıktı.
Teleferik saat 15.00 da kapanmıştı zirvede sadece güvenlik görevlisi kalmıştı.Bir anda çıktığımız o zorlu yolu tekrar geri ineceğimiz düşüncesi bizi fena yıkmıştı.

Allah’tan güvenlik görevlisinin yardımcı olmaya çalışması sonucu bizim için teleferiği tekrar çalıştırma kararı aldılar.Artık 60 kişilik kabinde aşağı ineceğimiz anı sabırsızlıkla beklemeye başladık ne zaman ki kabin hareketlendi o zaman derin bir nefes aldık.15 dakika gibi bir sürede aşağıda indik teleferiğin manzarası müthiş.Akdeniz sahilini doya doya izliyorsunuz inerken.
Tahtalı zirve kolay gözükse de yorucu bir tırmanış etabı , her şeye hazırlıklı olmak gerek , her ne kadar parkurda başka insanlarda olsa bir anlık dikkatsizlik üzücü sonuçlar doğurabiliyor.Çoğu insan bu patikaları bir dağcıya göre çıplak sayılabilecek kıyafetlerle geziyor.Terlikle bile çıkanı gördük desek şaşırmayın.Küçük bir ilkyardım seti , bir miktar su ve yiyecek , yağmurluk yada polar bir üstlük , güneş gözlüğü ve şapka , gece feneri aslında olması gerekenler ve de en önemlisi çalışan bir telefon.

17 Nisan Perşembe Olympos Adrasan

Tahtalı dağı zirve performansından sonra son gün Olympos antik kenti üzerinden Adrasan etabını yapma zamanı gelmişti.Yine sabahın güzel bir vakti erkenden yola koyulduk.Çıralı plajının en ucundan Olympos Antik kentine giriş yapıp biraz kültür turu yaptıktan sonra başlangıç tırmanışı için dere kenarında ki aralıktan Olympos etabına girdik.Likya yolu yer yer bazı bölgelerde aslını maalesef yitirmiş.Yapılan turizm işletmeleri , seralar , açılan tarım arazileri buna sebep olmuş.O yüzden bazı yerlerde enteresan geçişler mevcut.

Olympos etabında yürürken sizi yaklaşık 2-3 kilometre sonra Sandal Ağaçı ormanı misafir ediyor.Gemi yapımında dayanıklılığı sebebiyle çok aranılan bir ağaç türü olan kırmızı gövdeli Sandal ağaçı bu bölgede oldukça sık bulunuyor.
Orman içinde bazı yıkık antik duvarlara ,eserlere denk gelebilirsiniz hatta bazı bölgelerde arkeolojik çalışma yapılmayan alanlar olduğu burada henüz el değmemiş eserler olduğu söyleniyor.

Eğer sakin bir hız ile ilerlerseniz gökyüzünün bile görünmediği sık orman içinde keyifle Adrasan tarafına geçiş yapabilirsiniz.
Molanızı ise Aşık Kafe ki o rotada bulunan tek yer, sıra bulabilirseniz , verebilirsiniz.Yada güzel bir çimenlikte bir ağaç altında uzanabilirsiniz.
Rotanın Adrasan kısmında da maalesef bozulmalar az önce bahsettiğim sebeplerden dolayı mevcut.

Sonuçta Likya Yolu maalesef gün geçtikte tahribata uğramaya başlamış.Hani diyoruz ya insan eli değmeden bir an önce görülmesi gereken yerlerden biri.Çünkü bu yıl gördüğünüz güzellikleri seneye görme ihtimaliniz olmayabilir.
Dünya mirası sayılabilecek Likya yolu maalesef sahipsiz durumda görüntüde birçok isim yola sahip çıkıyor gibi ama yol eski bakir günlerini yitiriyor.Siz siz olun görmediniz ise gecikmeyin.

Likya Yoluna her yıl ilaveler yapılmakta başlangıçta 520 kilometre olarak çizilen yol bazı eklemeler ile bu rakamın çok üstüne çıkmış durumda.Yolun tamamını yürümek 30-45 gün arasında.En rahat şekli ise konaklamalı günübirlik turlar şeklinde ve de yılda bir haftalık geziler halinde kısım kısım yapmak.Eğer 20 kiloluk sırt çantam ile kamplı yaparım diyorsanız iyi bir kondisyona sahip olmanız gerekiyor.Sırt çantalı gezenler ile günübirlik gezenlerin arasında ki farkı yüz ifadelerinden çok net anlıyorsunuz.Biri nereden geldim ben buraya derken diğeri ohh en güzel kuşlar gibi özgürüm ifadesi yaşıyor.

Likya Yolu 2 ( 14-18 Nisan 2025 ) yazısı ilk önce Sinan Yeğin üzerinde ortaya çıktı.

Tarih 19 Şubat 2025 konum Başkent Ankara hedef Kızılcahamam Salın Yaylası .

Kamp aracımın yıllık bakımlarını Ankara’da yaptırdıktan sonra hocam ve yılların dostu Ömer Abi ile beraber bir kamp yapalım dedik iki eski kurt olarak.Kampçı ismiyle marka haline gelen Ömer Abi ile uzun zamandır işlerimizin yoğunluğu nedeniyle kamp yapamıyorduk , bizim için bir nevi kaçamak olacaktı.

Araçlarımız hep hazır olduğu için sadece günlük yiyeceklerimizi alıp yola koyulacaktık ve de öyle yaptık.Güzel ve güneşli bir Ankara sabahında yola koyulduk.Gideceğimiz yayla çok uzak değildi , 100 km civarındaydı bize olan mesafesi.

Yakıt ve ekmek ikmalinden sonra Kızılcahamam istikametine doğru yola koyulduk Kızılcahamam’da dahil olmak üzere hava ve yol durumu gayet açık ve görüş temizdi.Tepelerde tek tük kar görünüyordu.Aslında ülke genelinde sert bir kış mevsimi yaşanıyordu.

Kızılcahamam’ı geçip yaylanın olduğu köyün sapağından içeri girdik önde Ömer Abi karavanı ile bense kendi kamp araçımla arkasından ilerliyorduk.Köyü de geçtikten sonra Ömer Abi telsizden daha öncede geldiği köy yollarını anlata anlata ileriyorduk , sert bir virajı döndükten sonra kar ilginç bir şekilde kendini gösterdi.Gideceğimiz kamp noktasına çok az bir yolumuz olmasına rağmen kar bir anda artmıştı.Kar derken yağandan değil daha önce yağmış olandan bahsediyorum.

Hava bahar havası gibi güneşliydi ama yolda neredeyse 40 cm civarında kar vardı ve çiğnenmemiş taze kar , taze karı eze eze ilerliyorduk , kamp noktamız yoldan 200 metre mesafede yolu dışında açık alandı , ama yoğun kar nedeniyle buraya ulaşmak kolay olmadı .

Arkasında çekme karavan olan Duster yoğun karda ilerleyemedi ve kara saplandı kurtarmak bizim işimizdi , birkaç vinç uygulaması ile kamp bölgemize yerleştik.Ömer Abi çekme karavanında bende araç üstü çadırımda kalacaktım.Ana kamp çadırımızda da yeme içme sohbet faaliyetleri.

Kampı kurduktan sonra Ömer Abinin aldığı peletli kamp sobasını ateşledik , böylece kampta odun kesme ve odun bulma zahmetinden kurtulacaktık çünkü son zamanlarda kamp yasaklarından dolayı ormanda kamp yapmak ciddi bir olay haline geldi.

Gündüz güneşli havanın tadını çıkartıyorken akşama doğru hava bir anda değişti, tepenin ardından yükselen kar dolu bulutlar havanın az sonra patlayacağı mesajını veriyordu ve nitekim kar yağmaya başladı.

Akşam olup hava kararınca bir yanda yağan kar bir yanda yanan soba bir yanda leziz akşam yemeği ve içilen sıcak çaylar derken keyifli anlar zamanı başlamıştı.Pelet sobası oldukça iyi ısıtıyordu devamlı beslendiği için klasik sobalarda ki ani ısı yükselmesi olmuyordu.

Gecenin ilerleyen saatlerinde Ömer Abi karavanına bende araç üstü çadırıma çekildim , ikimizde de Webasto denilen dizel portatif ısıtıcı vardı.Benim ısıtıcı bir türlü istediğim ısıyı vermiyordu bende uyku tulumuma girerek gece -11 derecede uykuya daldım.Gece Webastomun azizliğine uğramıştım.

Sabah uyandığımızda kar yağmaya devam ediyordu geldiğimizin üstüne bir o kadar daha yağmıştı.Gece bütün sular donmuştu.Sabah kahvaltısından sonra bir gece daha kalıp yağan karın tadını çıkaralım dedik ama soba için yeterli peletimiz yoktu ,Ömer Abi’nin arabayla Kızılcahama’a inip 2 paket daha pelet alıp kamp alanına çıktık.Kızılcahamam ‘da hava günlük güneşlik yerde bir tane kar tanesi yok ama kamp alanında neredeyse 60 cm.

Öğleden sonra biraz orman yürüyüşü birazda tamir işleri ile vakit geçirdikten sonra havanın kararması ile pelet sobamızın başında yerimizi aldık.Güzel bir akşam yemeği sonrasında yataklarımıza uykuya çekildik gece güzel bir ayaz oldu ama webastoları gündüz onardığımız için bu sefer çadırların içi sıcaktı en azından benimki.

Ömer Abinin gece ısıtıcısının mazotu donmuştu o yüzden ısıtıcısı çalışmamıştı , sabah olup bunu anlatınca aklımıza arabalarımız geldi acaba onlarda durum neydi.

Kahvaltı sonrasında arabalara marş basınca her iki arabada çalışmadı.Gece ayazı her iki arabanında mazot filtrelerini dondurmuştu.Aklımıza benim ısıtıcı ile arabaların motorlarına sıcak hava tutmak geldi.İlk önce Ömer Abi’nin dustera sıcak hava üfletmeye başladık üstüne bir örtü örterek sıcak hava çıkışını motora mazot filtresinin olduğu yere yönlerdirdik.Yaklaşık yarım saat sonra duster marşı aldı ve çalışmaya başladı.

Ama benim L200 inatçı çıktı filtre bir türlü çözünmedi üstüne birde akü bitti .Motoru iyice ısıttıktan sonra dusterdan akü desteği alarak L200’ü çalıştırdık.Tabi tüm bunların hepsi tecrübe ekipman ve bilgi gerektiren işlerdi.Ve biz bu bilgilere bir ömür vermiştik.

Kamp alanından Kızılcahamam’a inince yine en ufak kış belirtisi yoktu anlatsak kimse inanmazdı sanırım .

Kış kampları her türlü riske açık , hava durumu her an değişebiliyor,ekipmanlar çok önemli hayati öneme sahip siz siz olun kısacık ömrünüzde hayatınızı riske atmayın.

Salın Yaylası Kış Kampı ( 19-21 Şubat 2025 ) yazısı ilk önce Sinan Yeğin üzerinde ortaya çıktı.

Pek çoğumuzun kumar ve gece hayatı ile tanıdığı ama tarihsel anlamda Akdeniz’de stratejik bir konuma ve kültürel öneme sahip Kıbrıs adası. Akdeniz’de Sicilya ve Sardinya adalarından sonra üçüncü büyük adadır.

Kıbrıs adasında ilk yerleşimciler MÖ 7-10 binli yıllarda Anadolu ve Suriye topraklarından gelmişler. Asur, Pers, Mısır ve Büyük İskender’le birlikte Helen hâkimiyeti altına giren ada, MÖ 58’de Roma İmparatorluğu topraklarına dâhil olmuş, Roma İmparatorluğunun 395 yılında bölünmesiyle birlikte Bizans İmparatorluğu sınırları içerisinde kalmıştır. Hz. Osman’ın hilafeti döneminden başlayarak Emevi ve Abbasi dönemlerinde İslam ordularının uzun süre fethetmek için çaba sarf ettiği Kıbrıs, kısmi başarılara karşın tam bir İslam beldesi hâline dönüştürülememiş, ancak Müslümanlar farklı tarihlerde peyderpey adaya yerleşmiş, Bizans da Müslüman akınları karşısında kimi zaman vergi ödemeyi kabul etmiştir.

Kıbrıs, 1191 yılında Haçlı ordularının başında bulunan İngiltere Kralı I. Richard tarafından ele geçirilmiştir. Tarihte “Arslan Yürekli” olarak bilinen I. Richard adayı Tapınak Şövalyeleri’ne satmış, ancak şövalyelerin adayı bir yıl sonra Richard’a iade etmesi üzerine, kral adayı bu kez de eski Kudüs Kralı Guy de Lusignan’a satmıştır. Böylece adada ismi Kudüs Krallığı olan ve 1489’a kadar varlığını sürdüren “Luzinyanlar” dönemi başlamıştır. Bu dönemde ada ekonomik ve kültürel anlamda en güzel dönemini yaşamıştır.

1489 yılında Venedik hâkimiyeti altına giren Kıbrıs, ada halkı açısından sıkıntılı geçen yaklaşık bir asırlık dönemin ardından 1571’de Yavuz Sultan Selim tarafından fethedilerek Osmanlı topraklarına dâhil edilmiştir. Doğu Akdeniz ve çevresinin tamamen hâkimiyet altına alınması, adanın stratejik önemini daha da arttırmış, özellikle korsanlık faaliyetleri Kıbrıs’ın fethini zorunlu kılmıştır. Bu fetih, Akdeniz’deki Türk hâkimiyetini perçinlemiş olması bakımından büyük öneme sahiptir. Osmanlı hâkimiyeti döneminde Kıbrıs’ta hayat yeniden canlanmış, Venedik döneminde kapatılan Ortodoks kiliseleri tekrar ibadete açılarak Hıristiyanların inanç özgürlüğü sağlanmıştır.. Öte yandan başta Karaman olmak üzere Ürgüp, Beyşehir, Niğde, Aksaray gibi Orta Anadolu’nun çeşitli illerinden getirilen yerleşimcilerle adadaki Müslüman nüfus yeniden arttırılmıştır. Adada bu dönemlerde hamam medrese cami gibi birçok Osmanlı eseri yapılmıştır.

Osmanlı Devleti’nin 93 Harbi olarak bilinen 1877-1878 Osmanlı-Rus Harbi’nden mağlubiyetle ayrılması ve imzalanan Ayestefanos Anlaşması’nın ağır şartları Avrupa devletlerini de harekete geçirmiş, bir süredir Hindistan deniz ticaretini kontrol altına almak için Kıbrıs’a göz diken İngiltere, bu durumu fırsat bilerek Anadolu’da olası bir Rus tehlikesine karşı Osmanlı’ya yardım etme sözüyle Kıbrıs’ta askerî üs kurmayı teklif etmiştir. İçinde bulunduğu zor şartlar altında bu teklifi kabul etmek durumunda kalan Osmanlı, 4 Haziran ve 1 Temmuz’da imzalanan ve 15 Temmuz 1878’de yürürlüğe giren anlaşmalarla egemenlik hakları saklı kalmak ve her yıl belirli miktarda ödeme almak kaydıyla Kıbrıs’ın idaresini fiilî olarak İngiltere’ye terk etmiştir.

İngiliz yönetiminin idareyi ele almasıyla birlikte pek çok problem ortaya çıkmış, İngiltere anlaşmalara aykırı adımlar atarak vakıf ve padişah mallarına el koymaya, Müslüman halka baskı uygulamaya başlamış; ayrıca Rumları da Müslümanların mallarına el koymaya teşvik etmiştir. Birinci Dünya Savaşı’yla birlikte aradığı fırsatı bulan İngiltere, 1914 yılında Kıbrıs’ı ilhak ettiğini ilan etmiştir. 1923 yılında imzalanan Lozan Anlaşması’yla da Türkiye İngiltere’nin bu ilhakını tanımayı kabul etmiştir.

İngiltere 1925 yılında Kıbrıs’a kraliyete bağlı bir koloni statüsü vermiş ancak 1931 yılında Rumlar adanın Yunanistan’a bağlanması için isyan başlatmıştır. 1950 yılında adada Psikopos Makarios önderliğinde bir plebisit gerçekleştirilmiş, İngiltere ve Türkiye tarafından tanınmayan bu plebisitin sonuçlarına dayanan Yunanistan ve adadaki Rumlar, Birleşmiş Milletler’e müracaat ederek selfdeterminasyon hakkı talep etmiştir. Bu girişime mukabil Türkiye de benzer bir taleple BM’ye müracaat etmiş, ancak BM bu hakkın her iki taraf için söz konusu olabileceğine kanaat getirmiştir. Bu süreç, Kıbrıs Rumlarının Yunanistan’a bağlanma, yani Enosis hedefine ulaşmak için EOKA adlı terör örgütünün kurulmasına zemin hazırlamıştır. 7 Mart 1953’te Yunanistan hükümet üyeleri, Makarios ve EOKA kumandanı Albay Grivas, EOKA andı içmiş; bu tarihten itibaren Rum tarafı Kıbrıslı Türklere karşı büyük bir şiddet hareketi başlatmıştır. Özellikle 1955 yılından itibaren yüzlerce Türk öldürülmüş, Türklere ait mallar yağmalanmış, 6.000 kişi mülteci konumuna düşmüştür. Halkın can ve mal güvenliğinin kalmadığı böyle bir ortamda 1958 yılında Türk Mukavemet Teşkilatı kurulmuştur. Adadaki sürecin giderek çıkmaza girmesi üzerine İngiltere 1959 Şubat’ında taraflarla İsviçre ve İngiltere’de görüşmeler düzenlemiş ve bu görüşmeler neticesinde 19 Şubat 1959 tarihinde her iki tarafın eşit statüye sahip olduğu Kıbrıs Cumhuriyeti’nin kurulması kabul edilmiştir. 16 Ağustos 1960 tarihinde her iki taraf da adaya çıkarak bağımsız devleti başlatmıştır. Anlaşma uyarınca cumhurbaşkanının Rum, yardımcısının Türk olması; hükümet, meclis ve kamu görevlerinde de kontenjanların Rum tarafı lehine %70’e %30’luk bir paylaşımla dağıtılması kabul edilmişse de ilerleyen süreçte Makarios liderliğindeki Rum tarafı adada gelinen noktayı Enosis için bir adım olarak gördüğünden anlaşma şartlarının uygulanmasına imkân tanımamıştır.

Makarios’un anayasanın uygulanamaz olduğu ve değişikliğe ihtiyaç duyulduğu iddiasıyla ortaya attığı fikirler, Türkleri adada azınlık konumuna düşürmeyi ve eşit kurucu ortaklık statüsünü ortadan kaldırmayı amaçlamıştır. 30 Kasım 1963’te sunulan teklif, garantör ülkelerden Türkiye tarafından 6 Aralık 1963 tarihinde reddedilirken, diğer garantör devletler Yunanistan ve İngiltere teklife olumsuz cevap vermeyerek Rum tarafını cesaretlendirmiştir. Böylece Aralık 1963’te, yüzlerce kişinin hayatını kaybettiği, yaralandığı, yaklaşık 30.000 kişinin mülteci durumuna düştüğü, 100’den fazla köyün tahrip edildiği Rum katliamları başlamıştır. Uluslararası kamuoyunun seyirci kaldığı bu katliamlar, “Türkler isyan etti” yalanı ile meşrulaştırılmaya çalışılmış, katliam esnasında Rum tarafının kontrolünde olan iletişim kanalları da kesilerek Türkiye’ye karşı bir karartma uygulanmıştır. “Kanlı noel” olaylarıyla adada işlerin iyice çığırından çıkması üzerine, İngiltere 30 Aralık 1963’te Lefkoşe’de Yeşilhat’ta girmiş ve böylece adanın kontrolü defakto olarak ikiye ayrılmıştır.

Ancak bu tarihten sonra da Rum tarafının uluslararası hukuku hiçe sayan girişimleri hız kesmemiş, Türklere yönelik terör faaliyetleri devam etmiştir. Yeşilhattı geçerek Türk tarafını taciz eden, cinayet ve yağma faaliyetlerini sürdüren Rumlara karşı, Türkiye’nin müdahil olma talepleri ise BM ve ABD tarafından sürekli reddedilmiştir. 1968’de Lübnan’ın başkenti Beyrut’ta başlatılan görüşmelerden de netice alınamamış, bu süreçte Makarios, Enosis’i uzun erimli bir proje olarak uygulama yoluna gitmiştir. Yunanistan tarafı bu karardan memnun olmamış ve Kıbrıs’ın Yunanistan’a ilhakını bir an önce gerçekleştirme düşüncesinde ısrar etmiş, bu da Makarios yönetimiyle Yunanistan’ın arasının açılmasına neden olmuştur. 15 Temmuz 1974’te gerçekleştirilen darbe sonrasında Makarios ABD’ye kaçmış, onun yerine göreve gelen Nikos Sampson ise aynı gün Yunanistan’a ilhak anlamına gelen Kıbrıs Helen Cumhuriyeti’ni ilan etmiştir. Makarios’un 19 Temmuz’da BM’de yaptığı konuşmada Kıbrıs’ın Yunanistan tarafından işgal edildiğini, Türklerin can ve mal güvenliğinin bulunmadığını söylemesinin ardından Türkiye, İngiltere’ye garantör ülkeler olarak Kıbrıs’a birlikte müdahale etmeyi teklif etmiş fakat İngiltere bu teklifi kabul etmemiştir. Bunun üzerine 20 Temmuz 1974’te Kıbrıs Türk Barış Harekâtı başlatılmıştır. 22 Temmuz’da ateşkes ilan edilmiş, Sampson iktidardan uzaklaştırılmış, ancak Rum tarafı bu karara uymayarak Türk köylerine saldırmaya devam etmiştir. 25 Temmuz’da Cenevre’de toplanan garantör devletlerin 30 Temmuz’da imzaladığı protokole göre güvenli bölge oluşturulması, işgal altındaki Türk köylerinin derhâl boşaltılması, esirlerin mübadele edilmesi veya serbest bırakılması ve barışın sağlanabilmesi için görüşmelerin sürdürülmesi kararlaştırılmıştır. Ayrıca adada Rum toplumu ve Türk toplumu olmak üzere iki otonom yönetimin varlığı da kabul edilmiştir. Yunanistan daha sonra Atina Yüksek Mahkemesi’nin 21 Mart 1979’da aldığı kararla Türkiye’nin gerçekleştirdiği barış harekâtının yasal olduğunu kabul etmiştir.

Cenevre Anlaşması Yunan tarafını tatmin etmemiş, 8 Ağustos’taki ikinci toplantıdan da istenen neticenin alınamaması üzerine 14-16 Ağustos 1974’te İkinci Kıbrıs Türk Barış Harekâtı yapılarak KKTC’nin bugünkü sınırları çizilmiştir. Rum Kesimi’nde kalan Limasol, Larnaka, Baf şehirlerinde ise Türkler büyük katliamlara maruz kalmıştır. 13 Şubat 1975’te Kıbrıs Türk Federe Devleti ilan edilmiş, adanın iki bölgeden oluşan federatif bir yapıya kavuşacağı ve Rum tarafıyla birleşileceği varsayımıyla hareket edilmiştir. Bu doğrultuda yeni devletin Cumhurbaşkanı Rauf Denktaş’ın önce 1977’de Makarios, ardından 1979’da Kiprianu ile gerçekleştirdiği görüşmelerde bu yönde ilkesel olarak mutabık kalınmasına karşın, Rum tarafı kendilerinin tek hâkim olduğu bir yönetim modelinde diretmeye devam etmiş ve verilen sözler yerine getirilmemiştir. Adada iki toplumlu federatif bir yapının mümkün olmadığını gören Türk yönetimi, 15 Kasım 1983 tarihinde Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’nin (KKTC) bağımsızlığını ilan etmiştir. Rum ve Yunan taraflarının girişimleriyle BM Genel Kurulu’nda KKTC’nin bağımsızlığının tanınmasını engelleyecek bir karar çıkartılmış, böylece Bangladeş, Pakistan gibi pek çok Müslüman devletin KKTC’yi resmen tanımasının önüne geçilmiştir.

Mevcut durumda Başkent Lefkoşa’dır. Diğer ilçeleri Gazimağusa, Girne, Güzelyurt, Yeni İskele ve Lefke’dir. İl olayı Kıbrıs’ta yoktur.İngiliz hakimiyetinden miras kalan soldan akan trafik ve sağdan direksiyonlu otomobiller sizi şaşırtmasın , trafik kurallarına riayet üst düzeydedir.

Girne Dipkarpaz Rotası

Eğer adada kumar dışında birşeyler yapmak isterseniz coğrafik turlardan bir tanesi olan adanın en uç burun kısmına araçla gidebilirsiniz.Oraya gitmeden tarihi Girne Kalesini ve Girne şehir merkezini gezebilirsiniz.

Girne Kalesi her ne kadar Arslan Yürekli Richard’ın Kıbrısı fethetmesi dönemine kadar uzansada asıl Müslüman akınlarına karşı savunma amaçlı olarak kullanıldığı bilinmekte.Kale çatışmasız Osmanlı Kontrolüne geçtiğinde yapılan Osmanlı düzenlemeleri İngiltere kontrolüne geçtiği dönemlerde yıkılmıştır.
Kale halen bütünlüğünü muhafaza etmekte , kale iç kısmına çıkılan yolda Osmanlı Amiralı Sadık Paşa mezarı bulunmakta.Girne limanına hakim konumda bulunan kalede batık gemi eserlerinden oluşan küçük bir müzede bulunmakta.

Girne Kalesinden çıktıktan sonra gece hayatının yaşandığı barların önünden geçerek limanın uç kısmına yürüyebilirsiniz oradanda şehir içine doğru sokaklar arasından geçiş yapabilirsiniz.

Eğer gözünüz keser ise sağdan direksiyonlu bir araç kiralayarak adanın en uç kısmına yolculuğa başlayabilirsiniz.

Yaklaşık 150 km’lik bir yol sonrasında kimi zaman deniz kenarından sürerek kimi zaman tarlaların arasından geçerek adanın en uç kısmı Dipkarpaz bölgesine geliyorsunuz.

Burası aslında eşekleri ile meşhur.Zamanında kullanılan eşekler yıllar sonra bu bölgeye terk edilmişler , gelen giden turistlerde onlarda yiyecek verince insanlara alışmışlar pek çoğu arabanın camından içeri kafasını sokarak sizden yiyecek istiyor.

Yolun büyük bir kısmı asfalt ama toprak yola geldiğinizde sizi sağ tarafınızda Apostolos Andreas Manasatırı karşılar.Girişinde eşekler için mevye sebze satan köylüler bulunur.Oradan adanın enfes meyve sularından içebilirsiniz.Hz.İsa’nın havarilerinden Andreas Kudüs’e gemi ile giderken suları bitince buradan karaya çıkar ve asasını yere vurunca su çıkar, buraya bir şapel yapılır ve kutsal sayılır.

Manastırı devam edince son noktaya geliyorsunuz ,adanın ucu bir harita programı açarsanız nerede olduğunuzu daha net görürsünüz. Buraya gelip dönmek ada şartlarında bir gününüzü alabilir , yol boyunca enfes plajların birinde durarak denizin de tadını çıkarabilirsiniz.

Girne Gazimagosa Maraş Rotası

Adanın diğer ilçelerinden biri olan Gazimagosa’ya sabahın erken saatinde yola çıkıyoruz.Soldan akan trafikte pür dikkat ilerleyip 1974 yılındaki Barış Harekatından sonra Türk tarafında kalan o dönemin en ünlü sahil ve otellerine sahip olan Maraş yani Varoşa bölgesine geldik.

Kontrol noktasından geçtikten sonra ister bisiklet , ister akülü araç kiralayarak yada kendiniz yürüyerek Maraş bölgesinin izin verilen çok küçük bir kısmını gezebilirsiniz.Küçük diyorum çünkü zamanında dünyanın en güzel şehirlerinden biriymiş.

Sokak düzenlerine , evlerin mimarilerine , kullanılan yapı elemanlarına bakınca nasıl güzel bir şehir olduğunu tahmin edebiliyorsunuz.

Maraş , Barış Harekatından sonra uzun süre Türk Kuvvetleri tarafından kontrol edildi , halende öyle.Efsanelere göre harekat olduğunda insanlara tekrar evlerine dönecekleri söylendiği için pek çok kimse özel eşyalarını dahi almadan geri döneceğiz düşüncesi ile şehri terketmiş.1974 yılında 10 yaşında olan bir çoçuk şimdi 60 yaşında , orada yaşayanların pek çoğu ölmüş durumda.

Tabi aynı şey Türk tarafı içinde geçerli Güney kısmında yaşayan pek çok Türk evlerini bir daha görme imkanı bulamadı.

Maraş’ta 2 adet banka bulunmakta birinde halen kasanın kapalı olduğu ve dünyanın en kıymetli parasınında burada olduğu şehir efsaneleri arasında.Plajında yer alan kumların ise Mısır Kraliçesi Keolopetra tarafından gemiler ile çölden getirildiği söylenmekte.

Magosa sadece Maraş’tan ibaret değil elbette şehirde Lala Mustafa Paşa Cami , Namık Kemal zindanı , Sur içi , Venedik yıkıntıları , Snt.Paul kilisesi gibi birçok irili ufaklı tarihi yapı bulunmakta.

Dönüş ise bu sefer kuzey tarafın dağ silsilesi olan Beşparmak dağlarının ortasından dağ geçitinden

Girne Lefkoşa

Girne gezimizde bugün rotamız Barış Harekatında Türk Barış Kuvvetlerinin adaya çıkarma yaptığı nokta olan sahil şeridinde yer alan müzeler.

Bunlardan ilki Özgürlük Milli Parkında yer alan Anıt Çıkarma gemisi ve Anıt Helicopter .Oradan yürüyerek çıkartma esnasında rumlar tarafından kullanılan savaş araçlarını ve silahları içeren Barış ve Özgürlük Müzesi ile anıtı gezebilirsiniz.

Ayrıca çıkarma planlaması esnasında şehit olan Albay İbrahim Karaoğlanoğlu ve diğe şehitlerin mezarlarını ziyaret edebilirsiniz.

Girne’den sonra hedef adanın ortasında yer alan başkent Lefkoşa

Leşkoşa’da ilk durak Kanlı Noel olarak bilinen Binbaşı Nihat İlhan’ın eşinin ve çocuklarının acımazca katledildiği ve müze haline dönüştürülen ev.Rum milislerin gece bastığı evde banyo küvetinde 3 çocuğu ile şehit edilen annenin dram dolu gecesi.

Buradan çıktıktan sonra Girne Kapısı denilen tarihi kapıdan geçerek eski şehir kısmına giriyoruz burada Venedikliler ,Osmanlılar , Lüzyanlar döneminden kalma tarihi yapıları hanları geziyoruz.
Adayı ikiye ayıran Yeşil Hat denilen sınıra gelince oradan açılan bir gümrük kapısı ile Rumların Türk tarafına aynı şekilde ada Türklerinin de o kapıdan Rum tarafına geçtiğine tanık olabilirsiniz.Rumlar kumara bizimkiler alışverişe

Elimiz boş dönmeyelim diyenlerin uğrak mekanı Erülkü Süpermarket alışveriş turundan sonra son durak Ercan Havaalanı.

Kıbrıs maalesef kumar turizmine yenik düşmüş , 90’lı yıllarda gittiğimde daha bir ada havası hakimdi , keyifli keyifli gezip plajların , barların tadını çıkarıyorduk , şimdi tüm sistem kumarhaneler için .Oldukça pahalı bir ülke haline gelmiş.
Üniversitelerinden dolayı ortalıkda çok genç nüfus var ama onlarda pahalılıktan oldukça şikayetçi.Umarım dünya liderleri bir an önce Kıbrıs üzerinde bir anlaşma sağlarlar çünkü Kıbrıs ülke siyasetine kurban edilmeyecek kadar güzel bir ada.

Kıbrıs ( 04-06 Ocak 2025 ) yazısı ilk önce Sinan Yeğin üzerinde ortaya çıktı.

yazısı ilk önce Sinan Yeğin üzerinde ortaya çıktı.

Manisa iline bağlı Kula ilçesine yolunuz düşerse yada Türkiye’de Kapadokya haricindeki Peri bacalarından başkalarını görmek isterseniz Kula’ya 16 kilometre Ankara istikametinde ki Burgaz köyü yakınlarındaki peri bacalarını ziyaret edebilirsiniz.

Kuladokya adıyla bilinen bu bölgede yaklaşık yüzün üstünde 1.2 milyon yıl oluşumlu ve halen oluşumu devam eden peri bacaları mevcut.Burada ki peri bacaları rüzgar ve akarsu etkisiyle oluşmuş ve oluşmaya devam ediyor.

Kula’dan Ankara istikametine doğru giderken yönlendirme tabelasından sola içeri girince asfalt bir yoldan bir yokuşa çıkıyorsunuz.Keskin virajı dönünce inanılaz güzelliği ile peri bacaları bir anda karşınıza çıkıyor.

Arabadan bile oturduğunuz yerden izlemeniz mümkün çünkü hemen yolun kenarı.Biraz daha yukarı doğru ilerlerseniz daha büyük ve güzel olanları yukarılarda görebilirsiniz.Bazı bölümlerinde yürüyüş patikaları mevcut ve oturup izlemek için tahta bankları.Sosyal herhangi bir tesis olmadığı için giriş ücreti yok.

Kuladokya’nın yukarısından asfalt yolu takip ederseniz Yanık Ülke’ye yani jeolojik bir yapı olan püskürmüş volkanın lavlarının olduğu Kula Divlit Volkanik Parkına gelirsiniz.

Burada uzun bir yürüyüş parkuru bulunuyor.Yaklaşık 3 kilometre ama giriş ile çıkışı farklı noktalarda yani arabanıza gitmek içinde yaklaşık 2 kilometre daha yürümeniz gerekebilir.

Aktif bir volkanın binlerce yıl öncesi patlayıp etrafa lavlarını ve küllerini püskürtmesi sonucu oluşan jeolojik yapı volkanizeme ait bütün bilimsel verileri içermekte.Özellikle lav akntılarının oluşturduğu 20 kilometre karelik alanda siyah renginden dolayı Yanık Ülke adını almış.

3.evre volkanik oluşum olduğu için Divlit adıyla nitelendirilmekte.Yürüyüş güzergahında ahşap köprüler ve bisiklet yolları bulunuyor.

Yine aynı Jeopark içerisinde lavların hızla dikine soğumasıyla oluşan bazalt kayalıklarını ziyaret edebilirsiniz.Park içerisinde 2 adet bazalt sütunları bulunmakta Sarnıç ve Çakırca köylerinde.

Çakırca köyünde bulunanın girişinde yapılmış bir bina var ama kapalı , o bölgeye ulaşmak için köyün içinden evlerin arasından biraz dolanmak gerekiyor.

Jeolojik oluşumlara meraklı iseniz Kula Jeopark tam size göre burada milyonlarca yıllık yapılaşmaları her detayı ile görebilirsiniz ve de hiçbir ücret ödemek zounda kalmazsınız.

Kula Jeopark ( 30 Kasım 2024 ) yazısı ilk önce Sinan Yeğin üzerinde ortaya çıktı.

Yıllar önce bilmeden bir gezi esnasında görüp aşık olduğum bu yaylaya yıllar içinde defalarca gittim gitmeye de devam ediyorum , doyamıyorum.

ilk defa yaylanın derinliklerine yürümek 18 Eylül 2024 tarihine nasip oldu.Çiçekli Hacivanak Karmik trekking yürüyüşünü hava durumu sebebi ile yarıda bırakmak zorunda kalınca bu sefer kalan boş günleri burada değerlendirmek istedim.

18 Eylül sabahı kaldığımız Elevit yaylasındaki Kartal Pansiyonda güzel bir kahvaltıdan sonra arabayla Trovit yaylasına çıktık , burada günübirlik sırt çantalarımızı hazırlayarak sabah güzel bir güneş eşliğinde yola koyulduk.

Vadinin tam ortasından ince ince akan Kormik deresinin yanından heybetli bir görüntüsü olan Karmik vadisine doğru yürüyüşe başladığınızda derin bir boşluğa gider gibi hissediyorsunuz.

Karmik Yaylası artık kullanılmayan yıkılmış evlerden kalan duvar taşlarından ibaret.Bazı yıllarda hayvancılık yapanlar burada geçici konaklıyor.Hayvanları da burada otluyor.Bizim yürüdüğümüz gün yayla bomboştu.Çobanlardan kalan yıkık dökük çöplerden başka bir şey yoktu.

Bu vadiye isterseniz Çay köyü üzerinden Elevit yaylası Trovit yaylası güzergâhını takip ederek yada Yukarı Kavrundan Samistal Palovit Horon geçiti üzerinden aşarak gelebilirsiniz.

Vadi aslında eski kervan yolunun üstünde , yıllar öncesinde Erzurum tarafından gelenler buraya Hacivanak yaylası tarafından gelerek Apivanak tarafına dağ geçitinden geçerek oradan da Kavrun geçitini aşarak Derebaşı tarafına geçiyorlarmış.Bende bu güzergahı yapacaktım ama bir önceki gün yağan kar geçitleri kapatmıştı.Bugün açan güzel hava yağan karı eritmiş olsada ıslak çimende tırmanmak riskti.

Yaylaya doğru yaklaşık 3,5 kilometre tırmandıktan sonra sağa doğru rotanızı çevirir ve karşınızda görünen dereyi takip ederek yükselirseniz bölgenin en güzel göllerinden biri olan Yıldızlı gölüne gelirsiniz.Muhtemelen adını göl yüzeyinde parlayan ışıl ışıl görüntüsünden alıyordur.

Gölden Havicanak Yaylasına giden bir patika mevcut , eğer gölü arkanıza alır etrafında dolanarak vadiye tekrar inerseniz ikinci bir göle daha denk gelirsiniz ama biz geçtiğimizde kurumuştu.

Yıldızlı gölünden vadiye tekrar inerken çok alakasız bir yerde kayrak kayalık bir mevkide büyük bir kayanın altına yapılmış enteresan bir korunak gördük .Bildiğiniz kale duvarları gibi örülmüştü ilk başta hayvan sığınağı sandım ama sonra insan yapısı olduğunu görünce neden yapıldığına anlam veremedim.Arıcıların işi diye düşünüyordum ama kim oraya kovanlarını taşıyabilirdiki.Merak içinde oradan ayrıldım.

Eğer vadiyi devam ederseniz Eylak geçitine doğru giderseniz ama biz yeterince yükseldiğimiz için günübirlik planladığım yürüyüş için geri dönüş zamanı gelmişti.

Bu sefer vadiden inerken manzaramız Horon geçiti ve Trovit yaylası.Bu sefer Karmik Yaylasının içinden geçerek yıkık yayla evlerinin kalıntıları arasından geçerek gezimizi sonlandırdık.Vadinin sonunda yer alan Trovit yaylasında baharın son günlerini geçiren insanlarla vedalaşarak Yukarı Kavrun Yaylasına doğru yola koyulduk.

Karmik Yaylası Yıldızlı Gölü Trekking ( 18 Eylül 2024 ) yazısı ilk önce Sinan Yeğin üzerinde ortaya çıktı.

Ekip yine Ömer Abi , Fatih ve ben, uzun zamandır beraberiz , ekip kafa olunca gezilerde keyifli oluyor.

Ayder’de Umut ve Fatih kardeşlerin misafiri olduğumuz gecenin sabahında Fatih’in bizi Çiçekli yaylaya arabayla bırakmasıyla başlıyor yürüyüşümüz.

Bir önceki yıl ekibi bu rotaya sokamamıştım , Tatos Gölleri yürüyüşü pert etmişti ekibi, buraya kadar zor gelmiştik.Şimdi kaldığımız yerden devam edecektik.
Ayder’in en kalabalık yaylalarından olan Çiçekli yayla aylardan eylül olduğu için boş sayılacak kadar sakindi.Malum okullar açılmış , öğrencileri olanlar şehir merkezlerine dönmüşlerdi.Yaylada sadece hayvanları olanlar kalmıştı.

Çiçekli yaylanın alt mahallesi olan Varoş’lardan yokuş yukarı yürümeye başlayarak Baş Yaylaya ulaştık.Yaylada sadece 2 tane yaşlı ihtiyar ve hayvanları kalmıştı , kısa bir ayaküstü sohbetten sonra yaylanın üst kısmında yer alan kamp kuracağımız göl kenarına doğru patikadan yükselmeye başladık.

Hızım diğerlerine göre yüksek olduğu için biraz önden gidiyor ve fırsat buldukça fotoğraflar çekiyordum.Hava aylardan Eylül olmasına ve sıcak olmasını beklediğimiz gibiydi ama her an dönebilecek kıvamdaydı.Yani bir anda bir yaz günü olabileceği gibi bir anda da kar yağabilirdi.

Yeşil çimenlik yavaş yavaş büyük kayaların olduğu şekle bürünmeye başlamıştı , kayaları aşarken arkadan sis vadiye basmış hızla bize doğru yükseliyordu.Umarım sis içinde kalmayız çünkü çökerse manzara adına hiçbirşey göremezdik.

Ağır ağır patikayı tırmandık yol bazen izi açılmış bir keçi yolu bazende izi belli olmayan çimenlikti.Hava ise oldukça değişkendi bir anda güneş akabinde sert bir sis.Kayaları aştıktan sonra geçite ulaşmıştık , yaylacıların geçite yakın bir yere yazılı yön tabelası koyması çok güzeldi.Çünkü bu yol çok kullanılan bir yol değildi ,izler görünmüyor ,babalar ise yeterli değildi.Doğada tamamen ıssız başımızaydık.

Geçiti açıp aşağı düzlüğe doğru inince kamp atacağımız gölün kurumuş ve etrafınında çamur deryası olduğu gördük , saat daha erken olduğu için burada değilde gidebildiğimiz son noktada kamp atmaya karar verdik.

Sıra uzaktan kolay görünen çanak şeklindeki yokuşu tırmanmaya gelmişti , dedim ya uzaktan eğim az görünüyor ama yokuşa sarınca öyle kolay olmadığı ortaya çıkıyor.Yokuşun tepe noktasına gelince ilginç bir balkon yapısına denk geldik tepe bir anda bıçakla kesilmiş gibi yarılmış aşağıya dik bir iniş bırakmıştı.

Ağır ama temkinli adımlar ile inişe geçtik, ağır sırt çantaları ile iniş her zaman tehlikeli olmuştur.Ayağınızın altından kayan bir taş size zor anlar günler yaşatacak sakatlıklara sebep olabilirdi.Yukarıdan nereden geldiği çok belli olmayan bir minik dereyi takip ederek dere içinden aşağıda görünen geniş düzlüğe inmeye çalıştık.

Tam düzlüğe indiğimizde hava bir anda patladı , o an çadırları nasıl kurduk kendimizi ıslanmaktan son anda nasıl kurtardık Allah bilir.

Ömer Abi ile ben ana kamp çadırında uyuyacaktık Fatih ise kendi küçük çadırına çekilmişti.Hava uzun bir süre esti gürledi yağmur kendini doluya bıraktı.Akşama doğru ise hava kararınca sakinleşti.Bizde o anları uyku tulumunda uyuyarak geçirdik.Fatih yürüyüş esnasında ateşlenmişti sessiz bir şekilde çadırında uyuyordu götürdüğümüz çorbayı bile içecek gücü yoktu , biz ise Ömer abi ile akşam yemeklerimizi yemiş sıcak tulumlar içinde radyomuzu dinliyorduk.

İlerleyen saatlerde radyoda bizim sabah geldiğimiz yolda gri renkli bir pikapın kaza yaptığı ve sürücüsünün öldüğü anons edildi , araba benim arabaya eşgalde bizi yaylaya bırakıp dönen Fatih’e çok benziyordu.Bir an bir korku sardı içimizi ya kaza yapan arkadaşımız Fatih ise . Kamp kurduğumuzu alanda telefon çekmiyordu , telsizlere sarıldık ama ondan da cevap gelmeyince sabah ola hayırola dedik.

Gecenin geç saatlerinde silah ve köpek sesleri ile uyandık , ortalık seslerden yıkılıyordu muhtemelen yakınlarda bir sürüyü kurt yada ayı basmış çobanlarda onların peşine düşmüştü.Bizim için tehlikeli olan çobanların silahları idi.Gecenin karanlığında kör kurşunlar bize de gelebilirdi.Tedbiri ışıklarımızı yakarak ve yanımızda kovucu olarak getirdiğimiz torpilleri patlatarak aldık amaç onları çadırımızın etrafından uzak tutmaktı.

Sabahın ilk ışıkları ile uyanında güzel bir süpriz bizi bekliyordu , çıkacağımız geçitlere kar yağmıştı.Tepeler beyaza bürünmüştü ve oldukça yoğun bir sis vardı.Geçitlerde görüş sıfıra yakın olacak demekti.

Fatih’de uyanmış kendine gelmiş ama çokda tırmanacak güçte değildi , kahvaltı sonrası kısa bir durum değerlendirmesi yapıp hava durumununda ağırlaşması nedeniyle yukarı değilde aşağı istikamette ki Elevit Yaylasına inme kararı aldık . Her zaman biz kazanamazdık bazen de şartların kazanmasına izin vermeliydik .Çünkü şartlar aleyhimize işliyordu.

Elevit yaylası günübirlik turların geldiği son duraktı uzun zaman kolay köy yolundan Elevit yaylasına indik burada geceyi geçirmek üzere Kartal Pansiyona geçtik.Tipik köyevi herşeyiyle.Akşam közde patates , sabah köy kahvaltısı ile huzurlu bir mekan.Gece gıcırtılı köy bazaları , yün yorganlar bolca köy sohbetleri.Sohbetlerin en güzel tarafı ise yayla yollarını ve geçitleri orada yaşayanlardan öğrenmek.Ha bu arada kaza yapan bizim arkadaş değildi çok şükür.

Çiçekli Yayla Hacivanak Yaylası Trekking ( 16-17 Eylül 2024 ) yazısı ilk önce Sinan Yeğin üzerinde ortaya çıktı.