Kafkas dağlarının eteğinde yer alan yayla yerleşimlerinden biri Mestia

Gürcistan’ın Samegrelo-Zemo Svaneti  bölgesinde yer alan yaklaşık 10.000 nüfuslu belediyelerden bir tanesi. Yazın dağ ve trekking turları ile kışında kayak sporu ile popüler olan ama son yıllarda buzulları ve savaş kuleleri ile medyatik olan güzel bir turizm cenneti.

Kafkas dağlarının güney yamacında yer aldığı için Rusya ile dağ komşusu , pek çok dağ silsilesinin yarısı Gürcistan diğer yarısı ise Rusya’ya ait. Vadilerin çok derinlerinde sınır karakolları ile karşılaşmak mümkün.

Hopa Sarp Sınır Kapısı ile başlıyor maceramız ;

Kendi aracımız ile geçiş yaptığımız için  araç sahibi tek başına geçebiliyor gümrükten , yanındaki misafirleri ise yaya kapısından geçiş yapabiliyor. İlk önce Türk Gümrük kapılarına uğruyorsunuz. İlk kapıda aracınızı kontrol ediyorlar burada sizden Araç ruhsatı , ehliyet  soruluyor. Kısa bir muayeneden sonra ikinci kapıya yönlendiriyorlar sizi buradada pasaport ve araç çıkış işlemleri yapılıyor. Tır kuyruğuna girmenize gerek yok , binek araç sırası hemen bir yandaki geçişte.

Türk tarafını geçtikten sonra sizi Gürcü tarafında gümrük memurları boş bir alana alıp aracınızın kapılarını , bagajlarını açtırıp sizin elinizle kontrolden geçiriyorlar. Çoğu Gürcü Gümrük polisi Türkçe bildiği için burada rahat konuşup derdinizi anlatabiliyorsunuz.

Gürcü Gümrük kontrolünden geçtikten sonra sıra son kapı olan pasaport ve araç ruhsat bölümüne geliyor , burada  evraklarınızı alıp aracınızı sıraya sokup gerekli çıkış ve mühür işlemlerinizi yaptırdıktan sonra Gürcistan’a giriş yapabiliyorsunuz. Yaya kısmından geçen ekip üyeleri  ile burada buluşup yola devam ediyoruz.

Gürcistan’a geçiş yaptıktan sonra kalış sürenize göre aracınıza trafik sigortası yaptırmak zorundasınız. İster  10 , ister 15 günlük ortalama 25-35 Lari civarında. Bunu hemen kapıdan çıkışta yanınıza gelen ayakçılarada yaptırabileceğiniz gibi ama pahalı yapıyorlar biraz daha ileride yer alan benzinliklerdeki firmalara da yaptırabilirsiniz. Ama ihmal etmeyin cezası büyük.

Gürcistan trafik polisleri ve kameraları devamlı takipte , trafik kurallarına çok dikkat edin , hata yapmanızı bekliyorlar. Trafik polisleri her an her yerden çıkabiliyorlar. Özellikle hız sınırlarına özen gösterin ve yol çizgilerine önem verin. Emin olun hatalı bir sollamada hemen arkanızda belireceklerdir.

Gürcistan parası Lari’dir. Ülkede halk içinde başka para kullanılmaz yani elinize dolar yada avro alıp dolaşmayın. İster sınır kapılarında ki döviz bürolarında ister şehir merkezinde ki bürolarda paranızın bir kısmını Lari’ye çevirin. Döviz büroları arasında ciddi fiyat farklılıkları olabiliyor , uyanık olun.

Gürcistan’da telefon hattı almak isteyebilirsiniz bunun  için bir haftalık sadece internet hizmeti veren hatları satın alıp kullanabilirsiniz. Fiziki kart olarak veriyorlar bir haftalık sınırsız internet hattı 25 Lari civarında. Gürcistan’da da enflasyon olduğu için fiyatlar değişkenlik gösterebiliyor.

Yakıt ise mazot 3 Lari civarlarında Türkiye’den biraz daha uygun bazı istasyonlar 2,75 kadar düşebiliyor. Kalitesi şüpheli ucuza alacağım diye Euro 5 özellikli araçlarınızın motorlarına zarar vermeyin.

Sınırdan sonra ilk şehir otelleri ve kumarhaneleri ile ünlü Batum. Çoğu yerde Türk insanına rastlayabilirsiniz. Ya kumar oynamaya yada ucuz içki almaya gelmiştir. Son yıllarda kanun kaçaklarının sık kaçtığı bir şehir Batum. Mafya vari hesaplaşmalar konuşulur oldu sokaklarında.

Konu Gürcistan olunca yöresel pidesi Haçapuri onlarında yazdığı şekilde Khachapuri yemeden olmaz. Gürcistan’da dükkanların açılış saatleri 9.30-10.00 gibi , çok erkenden gitmeyin açık olsalar bile hizmet alamazsınız. Haçapuri yapan yerler çok sayıda var sokak lezzeti olarak da bulmanız mümkün. Özellikle 5 peynirli olanı tavsiye ederim.

İnsanları genelde asık suratlıdır. Gülen birini görmek çok mümkün değil , hizmet konusunda oldukça yavaşlar , acele etmeyin ettirmeyin , ters tepki verirler. Karakterleri böyle , kapanış saatleri geldiğinde önünüze adisyonu koyup kapı dışarı ederler o yüzden mesai saatlerine dikkat edin derim.

Batum’da lezzetli bir Haçapuri ziyafetinden sonra  yaklaşık 300 km sürecek Batum – Mestia yolculuğumuza başlıyoruz. Gürcistan’da trafik sağdan yani bizde ki gibi. Her nekadar kurallar çok sıkıda olsa trafik tam bir keşmekeş. Yol ortasında aniden duranlar , sinyalsiz yola atlayanlar , kuralsız park edenler ne isterseniz var. Yol ortasında yola yatmış inekleri görürseniz şaşmayın. Hindistan gibi sanki kutsallar kimse bir deeeehhh bile demiyor onlara ve ülkenin et kaynağı domuzlar onlar biraz daha akıllı yol kenarlarında beslenirken bol bol görüyorsunuz ama asla yol üstünde gezmiyorlar. Kenardan tintin ilerliyorlar.

Yol işaretleri yok denecek kadar az . Özellikle uyarı işaretleri , yol üstünde bir çalışma , kaza olayı , kapalı yol yada tehlike arzeden bir bölge için uyarı levhaları olmayabilir. Yani bir virajı süratle alırken önünüze  bir yol iş makinası çıkarsa şaşırmayın yada 2 şeritli bir yol aniden tek şerite düşerse.

Burası Avrupa’nın araba çöplüğü olduğu için arabalara çok masraf etmiyorlar onlar için kaza olayı çok önemli değil. Ama asıl dikkat etmeniz gereken kötü niyetli  şöförler , sizin plakanızın yabancı olduğunu gören bazı uyanıklar sırf siz onlara çarpıp kaza yapın diye aniden önünüze kırıp size arkadan çarptırabiliyorlar. Amaç polis korkusuda vererek oluşan hasar için sizden fazlasıyla para koparmak. Bizdede benzer durum yaşanmadı değil solladığımız bir araç bir anda hırsla önümüze kırıp sert bir frenle önümüzde durmaya kalktı. Öncesinde tahmin ettiğimiz için bizde mesafemizi ona göre tayin edip çarpmadan durabildik.

Gürcistan yolları genelde tek şerit , yol çizgileri bu anlamda önemli yol boş diye sollamaya çıkanların akibeti hep trafik polisi sonlu

Batum’dan sonra Karadeniz’e paralel güzergahtan önce Kobuleti sonra Poti istikametine doğru ilerledik. Burada çok güzel sahil ve plajlar mevcut. Bizim Karadeniz sahili gibi her yer plaj, kamp ve otel alanı. Poti’den sonra içeri sağa dönüp ülkenin iç kısımlarına doğru Zugdidi şehrine doğru ilerledik. Yolun bazı kısımları ağaç altında dalların arasında gidiyorsunuz oldukça keyif verici. Ortalama sürat 70 km civarında yavaşız ama manzaramız keyifli.

Zugdidi bölgenin büyük şehirlerinden bir tanesi zaten girince anlıyorsunuz. Kocaman bulvar yolları var. Asıl keyifli yol buradan sonra Enguri Baraj gölünü solunuza alıp bol virajlı ormanlık dağ yollarında yükselmeye başlıyorsunuz. Enguri barajının su havzası , seyir noktaları , su üstünde kesilmiş yüzlerce ağaç kütükleri ile güzel manzaralı bir çoğrafya.

İlk durağımız Delpak Şelalesi , yol üstünde hemen sağda yer alan küçük bir şelale , önünde haşlanmış mısır ve yöresel ürünler satan bir kadın daha çok ilgimizi çekiyor. Güzel bir mısır molasından sonra şelalenin suyunda şifalandıktan sonra yola devam diyoruz.

Yolu bol virajlı ama asfaltı sağlam yorucu bir yol değil. Ama sezonda çok kalabalık olduğuna eminim. Vadilerin arasından yükselerek Mestia vadisine 1400 rakımlı yerleşime ulaşıyoruz.

Svan kuleleri ve Ushba Dağının iki zirvesi ile vadiye yayılmış oldukça güzel bir şehir. Dağlardan akıp gelen Mulkhara Nehrininde olduğu vadide nehir kenarında yerlermiş eski Gürcü halkı. Şehirde bir turizm havası hakim. Onlarca tur yüzlerce turist ortalıkta gezinip duruyor. Medeniyete çok uzak gibi dursa da bizim dağ ilçeleri gibi herşey var. Benzinlik , sinema , atari salonu , kafeler , belediye , hastane , süper marketler ve bolca Misafir evi yani küçük oteller.

Mulkhara nehri şehri ikiye bölmüş gibi ,  girişte sağ tarafta kalan bölümde teleferik , kayak merkezleri ve havaalanı , solda ki bölümde ise yüce dağları , trekking rotaları ve svan kuleleri.

Bu bölgeyi son yıllarda popüler  yapan Svan yani savaş kuleleri , yerli halk tarafından düşmanlardan korunmak amaçlı ve sonrada depo olarak kullanılan taştan yapılan kuleler. Kendine özgü daralan bir mimarisi olan kuleler 8. Yüzyıldan 18.yüzyıla kadar inşa edilmiş. Ayakta kalabilenlerin çoğu yeniden yapılanlar , ama yıkılıp yok olanda çok

Mestia trekking rotaları ve Ushba dağı eteklerinde bulunan Chaaladi Buzulu ile meşhur. Ushba dağı 2 tane zirvesi olan biri 4710 mt diğeri 4690 mt Kafkas dağ silsilelerinden bir tanesi. Güney yüzü Gürcistan Kuzey yüzü Rusya’nın Kabardino Balkarya bölgesini oluşturuyor. Yani Rusya Gürcistan sınırı.

Mestia merkezden Mestiachala nehrini sağınıza alıp şehrin içlerine doğru ilerleyince sol tarafınızda kalan dağ yamacından Koruldi göllerine çıkan patikaları ve araç yolunu görürsünüz. Kampçıların ve trekkingcilerin gözbebeği.

Eğer Mestia merkezde konaklamayacaksanız en iyi kamp noktası Koruldi gölleri. Koruldi  Gölleri Mestai’dan 13 km uzaklıkta Ushba dağının eteklerinde 2 tane gölden oluşan bir alan.

Arabaylada çıkılabildiği gibi ilçe merkezinden  patika trekking yolları ile göllere ulaşmak mümkün. Ancak iyi bir tırmanış eforu gerektiriyor. Eğer ben yürümem derseniz sizi göllere ulaştıran 4×4 küçük minibüsler yada at safarilere binebilirsiniz. Ama araç yolu oldukça kötü bol virajlı ve derin kanal çukurlu. Aracınız 4×4 değil ise çıkmanızı tavsiye etmem.

Sezonda bolca turist yukarı çıktığı için araç yolu oldukça kalabalık oluyor , turlardan dolayı tek araçlık yolda bol bol uygun geçiş noktası aramak zorunda kalıyorsunuz. Toprak yol yazın bol tozlu kışında çamurdan dolayı kaygan zeminli. Usta bir şoför  ve 4×4 araç kullanıcısı değilseniz tavsiye etmem , kışın asla.

Bizde 2 araç yola giriyoruz , yukarıdan gelen turlar yolu bildikleri için uygun geçiş noktalarında durup sizin geçmenizi bekliyorlar ama bireysel çıkanlar sizi yolda uğraştırıyor onlar yüzünden metrelerce geri geri gelmek zorunda kalabiliyorsunuz.

Ağaçlık alandan çıkıp 2000 mt rakımlı alanlara gelince çoğrafya bir anda yemyeşil çayırlara dönüyor. Bölgede isterseniz yamaç paraşütü yapabileceğiniz bir tesis mevcut. Çimenlik alanda yol biraz daha düzgün hale gelip genişleyince bizde iyice yukarılara doğru çıkmaya devam ettik. Ta ki son dik rampada araçlarımızın aşırı yüklü olduğu için makas kırma ihtimalinden dolayı yukarı zorlamama kararı alıp biraz daha aşağıda düz bir zeminde kamp kurma kararı aldık . Kısaca Koruldi göllerine ulaşamamıştık.

Kampımızı kurduktan sonra tarhana çorbası , köfte , pilav ve turşudan oluşan akşam yemeği ve çay keyfinde sonra çadırlarımıza çekildik. Gece 10 derece civarlarındaydı sıkıntısız ve keyifli bir gece oldu Ünye’den tek seferde 19 saatlik yolculuk sonrasında uykuyu hak etmiştik.

Sabahın ilk ışıkları ile sıcak ve güneşli bir güne merhaba dedik. Kampı inekler basmıştı , planımız Ben,Kemalcan ve Hüseyin ile Koruldi göllerine ve oradanda Koruldi sırtına tırmanış yapacak , Ömer Abi de kampta bekleyecekti.

Kahvaltı yapmadan saat 08.00 de yola koyulduk , ekip sportmen olduğu için hızlı bir tempo ile Koruldi göllerine ulaştık. Göl kenarında kamp kuran insanlar vardı. Onlarda yeni uyanmışlar güzel havanın keyfini çıkarıyorlardı. Göl kenarına arabasıyla çıkan insanlarda mevcuttu kısa bir bunlar nasıl çıkmış analizi yaptıktan sonra Ushba dağını en yakından gören seyir noktası olan Koruldi sırtına tırmanmaya başladık. Dağın eteklerinde bir noktaya kadar açılmış patika yol vardı ben eğiminden dolayı orayı tercih edip uzun yola girdim.Kemalcan ve Hüseyin ise kısa ama eğimi çok daha fazla olan trekking yolunu tercih etti.

Sanırım doğru olanı ben yapmıştım onlardan çok daha önce son patika noktasına kadar ulaştım. Son patika yaklaşık 100 metre civarındaydı ama bizim planımız öğlen saatlerinde kampa geri dönmüş olmaktı diğer planları aksatmamak için .Ben ve Hüseyin drone uçururken Kemalcan biraz daha tırmanmaya devam etti. Artık bize burada ayrılan zamanın sonuna gelmiştik istemesekte sırtın tamamına çıkamadan dönmek zorundaydık.

Geri dönüş yolu daha seri oldu , göl kenarında turların getirmiş olduğu onlarca insan vardı. Turların 4×4 araçları kısa şase ve hafif olduğu için bizim çıkamadığımız son rampayı çok daha kolay çıkabiliyorlardı ve turistleri göl kenarına kadar getirebiliyorlardı.

Kampa indiğimizde kahvaltımız Ömer Abi tarafından hazırlanmıştı. Çıkışta kaybettiğimiz kalorileri alma zamanıydı. Sıcak hava bol güneş bol oksijen eşliğinde yenilen sucuklu yumurtadan sonra kampı toplayıp inişe geçmeye başladık. Şimdi hedefimiz Chaaladi buzuluydu.

Chaaladi buzulu Ushba dağının eteklerine yağan karlardan oluşan milyonlarca yıllık bir buzul kütlesi. Her geçen yıl kütlesi biraz daha azalıyor küresel ısınmadan dolayı. İyice erimeden görelim dedik.

Ama öncesinde hazır şehre inmişken biraz Mestia turu yaptık. Svan kulelerini biraz daha yakından gördük. Aslında pek çoğu yıkılmış bazıları ise yeni yapılan evlerin bahçelerinde depo alanı olarak kalmış. Şehirde gezerken bizim gibi bölgeye gezmeye gelmiş onlarca turist görüyorsunuz ve bolca 4×4 araç. Tabi ki buranında Haçapuri’ni yemeden olmaz ve de bol mineralli sularını içmeden. Hedefimiz doğal güzellikler olduğu için fazla vakit kaybetmeden yeni kamp alanımızı bulmak için nehir boyu sürmeye devam ettik.

Yeni kamp alanı için Mestiachala nehrinin kenarında ormanlık bir alandan içeri girdik ağaçlık bir bölgede güzel bir kamp alanı bulup bu gece ki kampımız için hazırlıklara başladık. Ömer abinin lezzetli akşam yemeğinden sonra sabah erken kalmak üzere çadırlarımıza çekildik.

Sabah geceden yağan çisenin soğuğu ile uyanıp hemen kahvaltıya geçtik. Allah’tan ana kamp çadırımızı almıştık ev konforunda herşey içinde rahat rahat oluyordu.

Kahvaltı bitip kampı topladıktan sonra 4 km uzaklıkta ki Chaaladi buzulunun patika başlangıcına geçtik. Burası şehre su sağlayan su şebeke hattının da başıydı ince yarı bozuk tahta bir köprü ile karşıya geçiliyordu ama garantiyi sevenler biraz daha aşağıda yer alan beton köprüden de geçebilirdi.

Patikanın başında çeşme akan su bulunuyor buradan mataralarınızı doldurabilirsiniz. Patika orman içi başlayıp daha sonra buzuldan akan sulardan oluşan nehire paralel 1600 rakımdan 1900 rakıma çıkan bir yükseltiye sahip. Yol boyu işaretler mevcut. Ama boğazlı bot şart ve istenirse baton kullanılabilir.

Buzulun alt ucuna kadar giderseniz burada suyun çıktığı bir mağara görürsünüz , kafanıza taş düşme , eriyen kısmın çökme risklerini göz ardı edip mağara içine girerseniz hayatınızın en güzel turkuaz rengini görebilirsiniz. Ama ölüm tehlikesi de beraberinde. Tepenize çöken binlerce tonluk buz kütlesinden kimse sizi kurtarmak için uğraşmayacaktır.

Buzulun her geçen yıl uzunluğu ve genişliği daralmakta , merak edenler için eski fotoğrafları ile mukayese edince patika başlangıcına kadar buzul olduğu görülebilir. Alt ucu uzaktan bakınca kahverenginden dolayı toprak gibi görünsede toprağın altında binlerce tonluk buzul yaklaşınca görülmekte. Üstünde ki toprak ise karların erimesi ile dağlardan akan toprak kütlesi yani aslında dağların erezyonu.

Buzula gidiş geliş yaklaşık 5 km. Zorlu bir parkur değil dönüşte patikanın başlangıç noktasında bir kafe mevcut. Burada soluklanıp sıcak yada soğuk birşeyler içebilirsiniz.

Bizde öyle yaptık kafe molasından sonra akan çeşmeden sularımızı doldurup Unesco koruma sına giren Ushguli köyüne doğru yola çıktık.

Ushguli Mestia’ya 48 km uzaklıkta tamamen doğal olarak kalmış , yaz kış yaşam olan yaklaşık nufüsü 200 olan ve kışın 6 ay karlar altında kalan bir köy.Bu zorluklardan dolayı yaşam hala eskisi gibi. Avrupa’nın en yüksek yerleşimlerinden biri rakım yaklaşık  2000 mt ve üstü.

48 km yol biraz tırmanma ve biraz iniş ama zemin beton asfalt yaklaşık 1.5 saatte Ushguli’ye varabiliyorsunuz. Çoğu yerlerde bahsedildiği gibi kötü bir yolu asla yok.

Yol üstünde ne amaçla yapıldığı pek bilinmemekle birlikte ilgi çekmek amaçlı Aşk Kulesi denilen bir taş kule turistlerin uğrak noktası. Bizim açıkçası çok ilgimizi çekmedi girişi ücretli.

Yol üzerinde bazı noktalarda yol çalışması var ama seyahati engellemiyor. Ushguli’ye gelinceye kadar birçok köy geçiyorsunuz hepsi birbirinden güzel ve doğal.

Ushguli’ye geldiğinizde elektrik tellerini görmezden gelirseniz kasabanın en güzel halini görebilirsiniz. Mistik bir ortaçağ havası mevcut. En tepede ayakta duran bir şapeli mevcut ve  yine turlar ve yine turistler.

Bizim kamp noktamız merkezden uzakta Shkhara buzulu yolu üstünde güzel bir çimenlik. Burada hava kararmadan kampı kurup bir drone görüntüsü alıp aç bir köpeği besleme hatası yaptık. Gece erkenden çadırlarımıza çekilince köpek havlamasından sayının onun üzerine çıktığını anladık. Yemek verdiğimizi duyan köpek koşmuş gelmişti ve sabaha kadar çadıra gireninden hiç susmadan havlayanına kadar geceyi bize zehir ettiler diyebilirim.

Sabah herkes gözleri şiş ve baş ağrısı ile uyandı bölgenin sahipleri gece bizi korumak adına uçana kaçana havlamışlardı. Neyseki güzel bir kahvaltı bizi kendimize getirdi. Kampı toplayıp  5,5 km uzaklıktaki Shkhara buzulu görmek üzere yola çıktık.

Enguri Nehri kenarından uzanan araç yolu ile hafif hafif yükselerek buzul patikasına vardık. Burayada atlarla yada merkezden kiralık araçlar ile gelebiliyorsunuz. İyi bir yürüyücü iseniz tamamını da yürüyerek gelebilirsiniz.

Adını Gürcistan’ın en yüksek dağı olan 5193 mt Şkhara dağından alan buzul Kafkasların en büyük buzullarından biri. Uzunluğu 12 km’den fazla kar kalınlığı ise 50-150 mt civarında.2200 mt rakımdan 2600 mt rakıma çıkan gidiş geliş 5,5km’ lik bir patikası mevcut.

Kolay bir patika boğazlı bot şart ama baton çok gerekli değil. Akşam ki kamp arkadaşlarımız burada bize rehberlik ediyor. Köpeklerin hepsi gelen turistlere ve verdikleri yiyeceklere alışmış peşinizi bırakmıyorlar.

Yaklaşık 1 saatlik bir yürüyüş sonrasında buzulun kuyruğuna geliyorsunuz. Yine burada yüksek bir balkon ve altından akan erimiş buz suları. Balkonun tepesinden düşen taşlar çok tehkileli ve riskli. Buzulun çok dibine kadar gitmek tehlike arz ediyor.

Buzul gezisinden sonra dönüş yolunda nehrin karşısında bir kafe mevcut , dilerseniz dinlenmek için küçük bir mola verebilirsiniz.

Ushguli merkeze inip buranın yöresel lezzetlerinden tadabilir ve svan kulelerini daha yakından görebilirsiniz. Ama Güleryüz hizmet beklemeyin çoğrafya kaderdir sözü gereği sert yapıda insanlar genel davranışları sert size özel değil yani.

Ushguli’den dağ yollarından Kutaysi’ye inmeye karar verdik. Zagari geçitinden geçtikten sonra beton yol üzerinden yaklaşık 150 km sonra Tskaltubo bölgesine geldik. Yol boyu onlarca köy ve yerleşim geçtik vadilerden çıkarak buzullardan gelen suların oluşturduğu yüksek debili ırmaklar eşliğinde Gürcistan’ın dağlık bölgelerinden düz ova bölgelerine indik.

Her geçtiğimiz köy bizi temizlikleri ile büyüledi. Ne doğada nede yerleşim yerlerinde tek bir çöp tanesi bile görmedik.

Tskalbuto bölgesi eski dönemlerde doğal su kaynakları ile meşhur bir oteller bölgesi. Çıkan doğal suyun yaşam suyu ölümsüzlük suyu olduğuna inanılıyormuş. Burada ki oteller dönemin en lüks en güzel binaları ama özellikle 1990’lardan sonra yüksek maliyetleri sebebi ile çoğu terk edilmiş. Hepsi korku filmlerinden çıkmış gibi.

Sanatoryum adı verilen bu oteller şimdi turistlerin gözdelerinden ama virane halleri.

Tskalbuto bölgesinde Tskaltubo Plaza otelinde konaklıyoruz. Hava durumları bölgede çok ciddi bir yağış ve sel uyarısı verdiği için geceyi otelde geçirme kararı aldık.3 gün sonra sıcak bir duş herkese iyi gelecekti.

Sabah otelin sığ kahvaltısından sonra kendimizi dışarı atıp bölgenin doğal güzelliklerini gezmeye başladık.

İlk durağımız Sanatoryum Medea ; yani eski otel kalıntısı. Zamanında büyük emek ve paralar harcanarak yapılan otel hala ihtişamını koruyor. Girişinde bir güvenlik görevlisi mevcut gezmek ücretsiz. Uygun ışık yakalarsanız sinema dekoru gibi sahneler çekebilirsiniz. Bölgede bunun gibi birçok terk edilmiş Sanatoryum mevcut.

Buradan sonraki durağımız Prometheus Mağarası , bizim dikilitaş mağaraları gibi yer altı sularının oluşturduğu sarkıt ve dikitlerden oluşan bir mağara. Ama oldukça büyük ve geniş  11 km’lik bir uzunluğa sahip ve 1,5 km’lik kısmı açık ziyaretçilere. Adı mitolojik bir kahraman olan Prometheus’dan alınma. Buraya yakın bir dağa zincirlendiği için .

En son noktasında botlarla yapılan bir nehir  turu da mevcut ama bizim gittiğimizde aşırı yağan yağmurlardan dolayı bot gezisi iptal edilmişti.

Tur bittikten sonra sizi giriş alanına otobüs ile geri getiriyorlar. Haritadan bakınca bayağı uzak bir noktadan çıktığınız görülüyor.

Bugünkü son durağımız Okatse Kanyonu . İmereti bölgesinde yer alan Okatse nehrinin oluşturduğu 2 km ‘lik yer yer yüksekliği 100 mt olan bir kanyon. İçinde şelalesi ve gölü mevcut.

Zeda Gordi köyünde Ziyaretçi merkezine arabanızı park edip giriş biletiniz alıp orman için 2,5 km yol yürüyerek kanyonun yürüyüş parkuruna ulaşabilirsiniz. Yada girişte yer alan köylülerin kiraladığı araç ile yürüyüş parkuruna direk araba ile de gidebilirsiniz. Diğer bir seçenek kendi arabanız ilede parkur başına yolu bulabilirseniz gidebilirsiniz.

Biz orman içinden yürümeyi tercih ettik hafif yağan yağmur eşliğinde 2,5 km orman yolundan zemini beton , parkurun başına geldik. Burada aldığımız biletleri ikinci bir kontrol noktasına gösterdikten sonra metal merdivenlerden oluşan parkura giriş yaptık.

Altınızda metrelerce boşluk hava asılı kalıyormuş izlenimi yaşayarak kanyonu yürümeye başladık. Kimi yerlerde yükseklik ürkütücü en son seyir terasına geliyorsunuz burada kanyonu net görebiliyorsunuz. Dönüş farklı bir yerden o yüzden yol boyu bol bol fotoğraf çekmeyi unutmayın geri dönme şansınız yok.

Okatse Kanyonundan sonra hava iyice ağırlaştı ve sonunda göz gözü görmeyen bir sağanak başladı. Bu durumda kamp kurmak eziyetten başka bir şey olmazdı. Soluğu tekrar kaldığımız otelde aldık geceyi mecbur yine otelde geçirmek zorundaydık. Akşam yemeği için otelin karşısında ki kafe gecenin son durağı oldu. Yemeklerimizi yedikten sonra günü yorgunluğunu atmak için odalarımıza çekildik.

Gürcistan’da neyi şikayet etsek desek sanırım sabah kahvaltısı olurdu ,bize göre günün en önemli öğünüydü ama otel bu konuda zayıftı.

Otelden ayrılışımızı yaptıktan sonra Bagrati Katedralini gezmek için Kutaysi merkeze indik , biraz kültür turundan sonra şehri arabayla turlayarak Borjomi’ye doğru yola koyulduk. Planımız kalan günleri de Borjomi’de dağlarda kamp kurarak geçirmek idi ancak hava durumu buna pek uygun değildi.

Otoban üzerinden Borjomi’ye  inip ufak tefek alışveriş sonrası Türkgözü Sınır kapısından çıkmak için sınıra yöneldik. Yaklaşık 70 km sonra sınıra geldik.

Çok kullanılmayan bir sınır kapısı olduğu için fazla bir araç kuyruğu yoktu. İlk önce Gürcü Gümrük Memuru bizi didik didik aradı hatta birazda sert yaptı sonrasında pasaport işlemleri ve Türk tarafına geçiş , Allah’tan bizim taraf daha ılıman idi , keyifli bir kontrol cevaplanan sorular ve son mühür pasaportta vurulunca sağsalim Türkiye’ye girmiş olduk.

Gürcistan’da olduğumuz son iki gün hava çok kötüydü özellikle Rize ve Artvin bölgelerine aşırı yağan yağmur sellere ve heyelanlara sebep olmuştu. Kamp attığımız dağlara ise yılın ilk karları düşmüştü. Bazen vazgeçmek en doğrusu diye düşündük , tadında bırakmak en güzeliydi.

Posof , Ardanuç , Artvin ,Hopa üzerinden 600 km’lik yol ile bir haftalık Gürcistan maceramızı tamamlamış olduk.

Geziden akılda kalanlar ; Ürkütücü ama cazibeli Kafkas Dağları , 5 peynirli haçapuri ,temiz kirletilmemiş bir doğa ve sert bakışlı bir halk

Mestia Svaneti – Gürcistan ( 15-21 Eylül 2025 ) yazısı ilk önce Sinan Yeğin üzerinde ortaya çıktı.

Karadeniz Yaylalarının en güzel özelliklerinden biri genelde her vadide bir buzul gölü olmasıdır.Doğu Karadeniz’in sert dağları Kaçkarlar da yılın uzun bir kısmı karla geçtiği için yaz aylarında bu göller bol sulu ve serin olur.

Her gölün hem yerel hemde devlet tarafından birçok farklı isimlendirmesi de oluyor.Sizin Yıldız diye bildiğiniz göl yerel başka bir isimle anılıyor olabilir.

Bu sefer ki rotam Rize’nin kalabalık yaylalarından biri olan Çiçekli Yaylanın üstünde yer alan Şoroh Gölü

Şoroh Gölü İspir sınırları içinde yani Doğu Anadolu bölgesine ait , Kaçkarların güney kısmında yer alıyor.Karadeniz bölgesini Doğu Anadolu bölgesinden ayıran Şoroh geçitinden sonra

Aslında gölün olduğu vadi Çamlıkaya köyünün olduğu vadiden daha kolay ama bizim bölgemizden de artık araç geçişi mevcut 2020 yıllarında buradan bir geçiş yapılmış.

Burayı ilk görüp yerel yaylacılara bu yol nereye gider diye sorduğumda pek çok kimse bilmiyordu yolun nereye çıktığını hatta bir köylü ayıların taş atarak yolu kapattığını söylemişti.

Yaptığım araştırmalarda tek başına o bölgeyi gezen bir gezginin de ayı saldırısı ile yaralandığını öğrenmiştim.

Perşembe sabahı depomu doldurduktan sonra Ardeşen’den yola koyuldum , ilk önce Çamlıhemşin sonra Çat sonra da Çiçekli Yayla üzerinden o yola giriş yapacaktım.Gidebildiğim yere kadar ilerlemeyi düşünüyordum.Sonuçta İspir’e kadar inerim diye kafam geçirdim.

Sezon başlamıştı artık okullar tatil olmuş yaylacılar gelmeye başlamıştı yolun o yüzden kalabalığı vardı.Çamlıhemşin yine tur otobüslerinin telaşı içindeydi , Çat köyü yol ayrımına kadar sıcak havayla beraber yükseldim.Sahilde fena sıcak vardı.Ama rakım artıkça havada serinlemeye başlamıştı.

Çiçekli yol ayrımını döndükten sonra kar kaplı tepeler kendini göstermeye başladı.Neredeyse Temmuz ayı gelmişti ama beklediğimden fazla kar görünüyordu.Çiçekli Yaylanın beton yolu üzerinden Varoş mahallesine kadar geldim , Başyayla yoluna girmeden sağa doğru vadiye doğru döndüm

Yol açıktı benden önce giden bir arabanın lastik izleri tazeydi bu biraz içimi rahatlattı demekki birileri benden önce buradan geçmişti.Daha önce bu bölgenin bir kısmını yürümüştüm ama bu vadiye ilk defa giriyordum.

Rakım 3000 metre üstüydü yol demek çok doğru olmazdı bildiğin patika üzerinde ilerliyordum ama manzaram ürkütücü şekilde vahşi ve güzeldi.Gözlerim dağ eteklerinde kayalar ve kayrak taşlar arasında kış uykusudan uyanmış ayıları arıyordu.

Kimi zaman kayrak taşlar üzerinde zıplayarak kimi zaman akan pınarlardan çamur olmuş zeminde patinaj çekerek kimi zamanda yeşil çimenler üzerinde ilerleyip durdum.

Taki uzun ve kalın bir kar kürtüğüne denk gelinceye kadar .Göle çok az bir mesafem kalmıştı ama kar çığ şeklinde kaymıştı üzerinden araç geçişi imkansızdı küreklemek yada vinçlemek mümkün değildi.

Saatte 14.40 olmuştu geri döneceksem bir an önce arabayı o kayalıklarda çevirmem gerekecekti.Uzun zamandır garajında dinlenen aslanım soluksuz tırmanmıştı patikayı , insanın bile zor nefes aldığı yerde motor tam randımanlı çalışıyordu

Bu sefer olmamıştı mecbur geldiğim onlarca kilometre yolu geri inmek zorundaydım bu sefer tabiat şartları galip gelmişti.Hava aşırı rüzgarlı olduğu için drone görüntülerini istediğim gibi alamadı piller rüzgara karşı hemen bitiyordu.

Demek ki Şoroh gölü güzelliğini bir süre daha saklamak istiyordu bizden artık onu canlı görmek bir başka ziyarete kaldı.

Kaçkar Dağlarının hem kuzey hemde doğu anadolu bölgesine bakan güney yüzü oldukça keyifli rotalara sahip , her seferinde ziyaretçilerini hayran bırakıyor.Tekrar görüşmek üzere Şoroh gölü .

Şoroh Gölü ( 26 Haziran 2025 ) yazısı ilk önce Sinan Yeğin üzerinde ortaya çıktı.

Tarih 19 Şubat 2025 konum Başkent Ankara hedef Kızılcahamam Salın Yaylası .

Kamp aracımın yıllık bakımlarını Ankara’da yaptırdıktan sonra hocam ve yılların dostu Ömer Abi ile beraber bir kamp yapalım dedik iki eski kurt olarak.Kampçı ismiyle marka haline gelen Ömer Abi ile uzun zamandır işlerimizin yoğunluğu nedeniyle kamp yapamıyorduk , bizim için bir nevi kaçamak olacaktı.

Araçlarımız hep hazır olduğu için sadece günlük yiyeceklerimizi alıp yola koyulacaktık ve de öyle yaptık.Güzel ve güneşli bir Ankara sabahında yola koyulduk.Gideceğimiz yayla çok uzak değildi , 100 km civarındaydı bize olan mesafesi.

Yakıt ve ekmek ikmalinden sonra Kızılcahamam istikametine doğru yola koyulduk Kızılcahamam’da dahil olmak üzere hava ve yol durumu gayet açık ve görüş temizdi.Tepelerde tek tük kar görünüyordu.Aslında ülke genelinde sert bir kış mevsimi yaşanıyordu.

Kızılcahamam’ı geçip yaylanın olduğu köyün sapağından içeri girdik önde Ömer Abi karavanı ile bense kendi kamp araçımla arkasından ilerliyorduk.Köyü de geçtikten sonra Ömer Abi telsizden daha öncede geldiği köy yollarını anlata anlata ileriyorduk , sert bir virajı döndükten sonra kar ilginç bir şekilde kendini gösterdi.Gideceğimiz kamp noktasına çok az bir yolumuz olmasına rağmen kar bir anda artmıştı.Kar derken yağandan değil daha önce yağmış olandan bahsediyorum.

Hava bahar havası gibi güneşliydi ama yolda neredeyse 40 cm civarında kar vardı ve çiğnenmemiş taze kar , taze karı eze eze ilerliyorduk , kamp noktamız yoldan 200 metre mesafede yolu dışında açık alandı , ama yoğun kar nedeniyle buraya ulaşmak kolay olmadı .

Arkasında çekme karavan olan Duster yoğun karda ilerleyemedi ve kara saplandı kurtarmak bizim işimizdi , birkaç vinç uygulaması ile kamp bölgemize yerleştik.Ömer Abi çekme karavanında bende araç üstü çadırımda kalacaktım.Ana kamp çadırımızda da yeme içme sohbet faaliyetleri.

Kampı kurduktan sonra Ömer Abinin aldığı peletli kamp sobasını ateşledik , böylece kampta odun kesme ve odun bulma zahmetinden kurtulacaktık çünkü son zamanlarda kamp yasaklarından dolayı ormanda kamp yapmak ciddi bir olay haline geldi.

Gündüz güneşli havanın tadını çıkartıyorken akşama doğru hava bir anda değişti, tepenin ardından yükselen kar dolu bulutlar havanın az sonra patlayacağı mesajını veriyordu ve nitekim kar yağmaya başladı.

Akşam olup hava kararınca bir yanda yağan kar bir yanda yanan soba bir yanda leziz akşam yemeği ve içilen sıcak çaylar derken keyifli anlar zamanı başlamıştı.Pelet sobası oldukça iyi ısıtıyordu devamlı beslendiği için klasik sobalarda ki ani ısı yükselmesi olmuyordu.

Gecenin ilerleyen saatlerinde Ömer Abi karavanına bende araç üstü çadırıma çekildim , ikimizde de Webasto denilen dizel portatif ısıtıcı vardı.Benim ısıtıcı bir türlü istediğim ısıyı vermiyordu bende uyku tulumuma girerek gece -11 derecede uykuya daldım.Gece Webastomun azizliğine uğramıştım.

Sabah uyandığımızda kar yağmaya devam ediyordu geldiğimizin üstüne bir o kadar daha yağmıştı.Gece bütün sular donmuştu.Sabah kahvaltısından sonra bir gece daha kalıp yağan karın tadını çıkaralım dedik ama soba için yeterli peletimiz yoktu ,Ömer Abi’nin arabayla Kızılcahama’a inip 2 paket daha pelet alıp kamp alanına çıktık.Kızılcahamam ‘da hava günlük güneşlik yerde bir tane kar tanesi yok ama kamp alanında neredeyse 60 cm.

Öğleden sonra biraz orman yürüyüşü birazda tamir işleri ile vakit geçirdikten sonra havanın kararması ile pelet sobamızın başında yerimizi aldık.Güzel bir akşam yemeği sonrasında yataklarımıza uykuya çekildik gece güzel bir ayaz oldu ama webastoları gündüz onardığımız için bu sefer çadırların içi sıcaktı en azından benimki.

Ömer Abinin gece ısıtıcısının mazotu donmuştu o yüzden ısıtıcısı çalışmamıştı , sabah olup bunu anlatınca aklımıza arabalarımız geldi acaba onlarda durum neydi.

Kahvaltı sonrasında arabalara marş basınca her iki arabada çalışmadı.Gece ayazı her iki arabanında mazot filtrelerini dondurmuştu.Aklımıza benim ısıtıcı ile arabaların motorlarına sıcak hava tutmak geldi.İlk önce Ömer Abi’nin dustera sıcak hava üfletmeye başladık üstüne bir örtü örterek sıcak hava çıkışını motora mazot filtresinin olduğu yere yönlerdirdik.Yaklaşık yarım saat sonra duster marşı aldı ve çalışmaya başladı.

Ama benim L200 inatçı çıktı filtre bir türlü çözünmedi üstüne birde akü bitti .Motoru iyice ısıttıktan sonra dusterdan akü desteği alarak L200’ü çalıştırdık.Tabi tüm bunların hepsi tecrübe ekipman ve bilgi gerektiren işlerdi.Ve biz bu bilgilere bir ömür vermiştik.

Kamp alanından Kızılcahamam’a inince yine en ufak kış belirtisi yoktu anlatsak kimse inanmazdı sanırım .

Kış kampları her türlü riske açık , hava durumu her an değişebiliyor,ekipmanlar çok önemli hayati öneme sahip siz siz olun kısacık ömrünüzde hayatınızı riske atmayın.

Salın Yaylası Kış Kampı ( 19-21 Şubat 2025 ) yazısı ilk önce Sinan Yeğin üzerinde ortaya çıktı.

yazısı ilk önce Sinan Yeğin üzerinde ortaya çıktı.

Gez gez bitmez Karadeniz Yaylaları.Yaklaşık 4000’e yakın yayla olduğu söylenir.Her herhalde ömür yetmez bu yaylaları tek tek gezmeye.

Bu seneki rotam biraz popüler yaylaları içeren bir trans rotası olacak.Özellikle sosyal medyada çok ilgi gören Pokut , Çiçekli Yayla bu seneki duraklarımdan olacak tabi ki kendi bildiğim yollarla

Her zaman ki gibi giriş Ardeşen üzerinden asfalt yoldan Fırtına deresi üzerinden Pokut Yaylası yol ayrımına kadar kolay  ama turist kafileleri sebebiyle ortam biraz yoğundu.Şansıma havanın güzel bir zamanına denk gelmiştim.Şenyuva taş köprüsünü geçtikten hemen sonra sola doğru dönünce başlıyor Pokut Yaylasının eziyet veren yokuşlu bozuk taşlı yolu.Pek çok turistin arabasını parçaladığı bir yol olmasına rağmen yolun turizme uygun hale getirilmiyor olması da ilginç geliyor insana.

Ardeşen’den yaklaşık 30 km sonra özellikle pandemi döneminde ki karantinada adını duyuran Kendini Koruyan Mahalle ; sadece teleferik ile ulaşımı sağlanan izole bir mahalle.Çıkış yönünde yolun sol tarafında yer alan kırmızı teleferik ile mahalleye giriş yapılabiliyor.

Kendini koruyan mahalle’den sonra zorlu yola devam ediyorum , yol gerçektende binek arabalar için sıkıntı çıkaracak şekilde kötü.Öncesinde yağan sağanak yağmur yolu iyice bozmuş işte insan bu sebepten kendini buralara iyi bir arazi aracı ile gelmek zorunda hissediyor.Bir gece önceden yağan yağmur bütün gezi planlarınızı iptal etmenize neden olabiliyor.

Yaklaşık 40 km sonra ilk önce Sal Yaylasına ardından yolun sağından aşağı inerek meşhur Pokut Yaylasına ulaşıyorum rakım Yaklaşık 1990 metre civarlarında.Yaylaya girer girmez asılan tabelalar şuraya park edilmez, burada drone uçurulmaz , şurada fotoğraf çekilmez gibi uyarılar sizi irite ediyor.Ve aslında sanal alemde insanların çok beğendiği o yerin size uygun olmadığını sadece şişirme bir yer olduğunu anlıyorsunuz.

Bende burada çok fazla vakit geçirmeden ara patika yolu kullanarak Hazindak yaylasına yöneldim.İşte asıl macera benim için burada başladı.Yol denilen patika uzun zamandır kullanılmadığı için tam offroad parkuru olmuştu.Özellikle 3-4 manevrada dönebildiğim keskin virajları iyi ki bir karavan almamışım duasıyla geçtikten sonra yolun yarısında dik bir yokuşta yorgunluktan bitap düşmüş bir sırt çantalı gezgine denk geldim ,atla dedim üst tarafa , onu da kervanıma kattıktan sonra duaları eşliğinde Hazindak yaylasına ulaştık.

Artık bazı yaylalar işlevselliğini kaybetmeye başlamış Karadeniz’de .Özellikle yaylacılığın ve hayvancılığın zahmetli geldiği günümüzde yaylalarda insan görmek zorlaşıyor.Hazindak yaylasında da sadece yaşlı bir teyze ile karşılaştım , o da şaşırdı beni gördüğüne eskiden çok dağcı çocuk gelirdi bu sene tek siz geldiniz deyince anlıyor insan durumun ne olduğunu.

Yolcumun rotası keçi yolundan Samistal yaylasına çıkmak olduğu için onu Hazindak yaylasında bıraktıktan sonra yeni açılan vadi yolundan aşağı Amlakit yaylasına doğru inmeye başladım.İlginç olan denizden uzaklaşmama rağmen rakımın yükseleceği yerde düşüyor olmasıydı.Kısaca Hazindak gibi bir zirve yayladan aşağı Palovit şelalesini oluşturan Palovit deresine doğru Palovit yaylasına doğru inişe geçmiştim.

Amlakit Yaylası en sapa yaylalardan biri olmasına rağmen diğer yaylalara göre daha kalabalıktı yada bana öyle denk gelmişti.62 km ve 2350 metre rakımdan sonra Palovit yaylasına ulaştım.Daha önce defaralarca geçtiğim için fazla oyalanmadan Horon geçitine doğru yükselmeye başladım.

Beni her defasında kendine aşık eden Horon geçitinden enfes manzarası ile Karmik vadisine doğru geldim.Uçsuz bucaksız vadiyi zirveden izlemek doyumsuz bir haz veriyor.Biraz seyrine doyduktan sonra ilk önce Trovit sonra Elevit yaylalarından Çat köyüne indim.Yolları oldukça düzgün olduğu için Palovit sonrası yol hemen geçiyor , özellikle Elevit yaylasından sonra yol beton.

Çat köyünde Cancik Pansiyonda öğle yemeğinden sonra güzergah köyün çıkışındaki köprüden sola dönerek Çiçekli yaylası istikametine gitmek.

Yukarı doğru beton yol üstünde Verçenik Yaylasına doğru giderken sola sapaktan içeri beton yolu takip ederseniz Kalei Bala , Çiçekli Yayla ve Baş Yaylanın olduğu devamında da yürüyerek giderseniz sizi Tatos Göllerine ulaştıracak olan vadiye gelirsiniz.

İlk önce fırtına vadisinin kervan yollarını koruyan kalelerden biri olan Kalei Bala’ya tırmandım.Kalenin girişine kadar arabayla ulaşabiliyorsunuz.Kale ufak bir restorasyon görmüş , surları hala ayakta ama iç odalarına dair bir şey yok tepeye hakim bir konumda olduğu için aşağıda geldiğiniz vadiyi olduğu gibi görebiliyorsunuz.

Biraz kale turundan sonra rotam bölgenin büyük yaylalarından biri olan Çiçekli Yaylası , aslında yaylalıktan çıkmış mahalle olmuş diyebilirim.Buradan bir önceki yıl trekking için yürüdüğüm Başyaylaya çıktım ama sis çöktüğü için hemen geri dönüp Çiçekli yaylanın tepesinde yer alan 2400 rakımlı Köylük Sırtı denilen açık alana ulaştım.Köylük sırtı Çiçekli Yaylanın tepesinde yer alan oldukça geniş bir çayırlık , konumu her yöne hakim bir tepe olduğu için manzarası süper.

Yayla sakinleri gelen ziyaretçiler için buraya su ve wc yapmışlar , keşke gelenlerde temiz kullansalar.Bu bölgeye turlar sefer düzenliyor aynı anda onlarca tur minibüsünü burada görmek mümkün.Tabi etraf çöplük işin komiği buraya tur düzenleyenlerin buraları kirletmesi enteresan geliyor insana.

Yayla sakinleri gece Köylük düzünde ateş yakılmaması konusunda hassas davranıyorlar ve müsaade etmiyorlar.Akşama kaldığım için geceyi burada geçirmeye karar veriyorum.Araç üstü çadırımı açıp kamp pozisyonu aldıktan sonra güzel bir uyku için dinlenmeye çekiliyorum.Ama ne mümkün gece oraya gelen piknikçiler üşüdükleri için wc olarak yapılan binanın ahşap çatısını sökmek ve ateş yakmak için arabayı park ettiğim yere geldiler.Her ne kadar kırmaya çalıştıkları çatı sağlam çıksada böyle bir işe kalkışmaları insanı üzüyor.Helede bunları yapanların o bölgenin insanı olduklarını bilmek iyice üzüyor.

Sabah piknikçiler uyanmadan kalkıp güneşin doğuşunu izleyip oradan ayrıldım kahvaltımı daha sakin bir yerde yapmak istedim.Kalei Bala’dan aşağı inip tekrar Verçenik yoluna sola dönüp bir süre ilerledikten sonra yolun betonlama yüzünden kapalı olduğunu görünce şok oldum.Herhangi bir uyarı yapılmamıştı ve ben onca yolu boşuna tırmanmış oldum , hedefim bu güzergahtan Tahpur Yaylasına çıkmaktı.

Mecburen geldiğim yolu Çat köyüne doğru inmek zorunda kaldım , Fırtına deresi kenarında güzel bir kahvaltı yapayım dedim ama temiz bir yer bulmak ne mümkün.Bir arabanın zor gireceği alanlar bile pislik içindeydi.Kısaca Fırtına vadisini B..ok götürüyordu.Bir şehir çöplüğü misali ne ararsanız vardı dere kenarında.Bari en az kirlenmişine denk geleyim diye aranıp bir yer bulduktan sonra sabah kahvaltımı yapmak için molamı verdim.

Bir durum değerlendirmesinden sonra Tahpur’a alternatif güzergah belirledim , Gito Yaylasına çıkıp oradan Zargistal üzerinden arka tarafından Baltaş geçitinden Tahpur Yaylasına inmeye çalışacaktım.

Mecbur Gito yaylası sapağına kadar geri indim sapaktan yukarı ilk önce Gito Yaylasına çıktım , şansıma hava yine güllük gülistanlıktı.

Gito Yaylasını geçtikten sonra güzergah üstünde olmayan Cocon ve Ambarlı Yaylalarını görmek için biraz rota dışına çıkmak zorunda kaldım.Hazır oralara kadar çıkmışken bu yaylaları görmeden olmazdı.Ambarlı yaylası en beğendiğim yaylalardan biri oldu , tam Tahpur dağının arka tarafına denk geliyordu yürüyüş ile Tahpur’a gitmek mümkün diye düşündüm umarım birgün onu da yaparım.

Cocon Yaylasından tekrar ana rotaya geri bağlandığımda Zargistal Yaylasına doğru yöneldim.Oradan sola doğru Tahpur’a giden patikaya girdim ama öncesinde yağan aşırı yağmurdan dolayı yolun bazı kısımlarının uçmuş olduğunu gördüm gidiş tek yöndü ve tek araç tek kişi o yolun riskine girmeye değmezdi.Arabanın en ufak kayışında kendimi yüzlerce metre yüksekten aşağıda ki vadiye inmiş bulurdum binlerce parçaya bölünerek.

Mecburen yine alternatif bir rota ile kendimi Baltaş Geçitine doğru atmaya çalışıyordum ama hangi yola girsem  heyelandan dolayı bu yol kapalı levhalarına ulaşıyordum.En son bir orman içinde bir köylüye yol sorduğumda valla yol açık mı bende bilmiyorum bu yol dediğin yere gider mi onu hiç bilmiyorum deyince dağlık bir alanda orman içine dalıverdim.Bir süre hiç araç geçmemiş bir yoldan ilerledikten sonra dağdan kopup gelen bir kayalar kütlesine denk geldim normalde geçiş yoktu ama benimde onca yolu geri dönmeye niyetim yoktu.Aracımı full arazi moduna alıp bütün diferansiyel kilitlerini açıp low modunda kayalardan hoplaya zıplaya geçmeye başladım.Biraz patinaj biraz debelenme ile karşıya geçtim ama akıllı bir iş mi yaptım hayır .

Karşı tarafta orman içi bir yol bulup kendime oradan ilerlemeye başladım en son kendimi bir HES barajının debi yaptığı en yüksek noktasında buldum.Bir dağın tepesinde HES barajının en yüksek boru hattının olduğu noktadaydım.İyide buradan nasıl inecektim.

Ardeşen topraklarından girmiştim ama Çayeli topraklarında kendime çıkış arıyordum.Kendime dozerin açmış olduğunu bir alan buldum ve buradan ağır ağır aşağıya doğru inmeye başladım.Bir süre dozer yolundan indikten sonra bir köy yoluna bağlanıp Çataldere taraflarına atıverdim kendimi.

İnadım inat idi bu sefer buradan İncesu yaylasına rota çizip Baltaş geçitine tırmanmaya karar verdim.İncesu yaylasına ulaşınca bir yerde Baltaş Geçiti levhasını gördüm evet  artık doğru yola ulaşmıştım .5 km’lik rota ile ulaşacağım yere 223 km olmuş hala ulaşamamıştım.  

Baltaş geçitine yaklaştıkça çoğrafya tanıdık gelmeye başlamıştı ve sonunda geçiti gösteren Egnacor Baltaş ayrımına gelmiştim.Daha önceden de geçtiğim geçit ilk geçişimde efsane ürkütücü gelmişti ama şimdi Yeşil Yol projesi sebebiyle her yer havaalanı gibi açılmış genişletilmişti.

Geçitte biraz manzara izleyip Verçenik zirvesini sağıma alıp Tahpur Yaylasına doğru ilerlemeye başladım.Yol tek araçlık idi umarım karşıdan kimse gelmez diye dua ederek yaylaya kadar ulaştım.Yolun sol tarafı dağ sağ tarafı derin bir sırt idi yani düşmeniz halinde sizi bulmak için kimse zahmete girmezdi.Bir taşa adınızı yazıp orayı size mezar yaparlardı.

Tahpur Yaylası vardığımda boştu.Sadece hayvanları olan 1-2 aile kalmıştı birde yeni inşaat yapan birileri.Kalmadım yaylada çünkü kalınacak bir durumu yoktu.

Yine geldiğim yoldan Baltaş Geçiti üzerinden Egnacor yaylasına geçiş yaptım.Yayladan tırmanarak zamanında bizi hayrete düşüren Optisyen taşları üzerinden Çağırankaya Yaylasına doğru inişe geçtim.

Optisyen taşları lav püskürmesi sonucu oluşan içinde altın barındıran bir jeolojik yapı.O bölgede milyonlarca var sahibine uğur ve pozitif enerji verdiği söylenir.

Çağırankaya Yaylası sanki bir şehir yüzlerce ev onlarca sokağı var .Yaylasında da yüzlerce araç binlerce insan .Hava kararmaya başladığı için burada kamp kurmaya karar verdim.Zaten hava kararınca yaylada kimse kalmadı herkes bir anda kayboldu.Issız bir çayırlıkta tek başımaydım.En sevdiğim model

Sabah yine bulut denizi ve tepelerden güneşin doğuşu , efsanevi manzaralar . Yayla henüz uykusundan uyanmadan kahvaltımı yapıp Handüzü Yaylası üzerinden Güneysu ilçesine indim.

Yol Handüzü’den sonra yine beton asfalt denize yaklaştıkça çay bahçelerinin arasından iniş yapıyorsunuz.Bir zirvenin üstüne konmuş Kıble Dağı Hacı Hafız Yusuf Yılmaz Caminin altından Güneysu ilçesine indiğimde kilometre sayacım 277 km yi gösteriyordu.

Sahile Çayeline inip Ardeşen’ e varınca 326 km’lik bir maceraya imza atmış oldum.Tam anlamı ile Trans Kaçkar yapmıştım 3 ilçenin yaylalarından geçip başladığım noktaya geri gelmiştim.

İşin özünde Karadeniz yaylaları her yıl daha fazla deformasyona uğruyor ve aşırı kirletiliyor.Siz siz olun bir an önce gezip görmeye çalışın inanın ki bir sonraki yıl aynı güzelliği maalesef bulamıyorsunuz.   

Trans Kaçkar 3 (26-29.08.2023) yazısı ilk önce Sinan Yeğin üzerinde ortaya çıktı.

Bolu ili sınırları içinde yer alan Yedigöller Milli Parkında heyelan sonucu oluşan yedi adet gölün bulunduğu müthiş bir orman.

Bolu merkezden asfalt yolu ile 42 km sonra Yedigöller Milli Parkına varılır.Motosikletler içinde yolu oldukça düzgündür.Giriş elbette ücretli tabi konaklamada.
Çadır için konaklama 39 tl , ama çadır alanları benim gittiğim dönemde oldukça çamurluydu.Ama bölgede yer alan özel işletmelere ait bungalov evlerde de konaklamak mümkün.Tabi geceliği 400 tl ödemek kaydı ile.

Yedigöllere çıkarken yol kenarında tezgah açmış köylülerden yöresel ürünler almak mümkün.
Bölgede birçok doğaseveri görebilirsiniz , Türkiye’de doğaseverlerin yaz kış oldukça ilgi gösterdiği bir milli park Yedigöller.Gezmek için en ideal zaman Nisan Kasım ayları denilse de bana göre en güzel zaman yaprakların kızıla döndüğü ve eşsiz fotoğrafların çekildiği sonbahar ayları.

Tabi bölge ormanlık olunca birçok yürüyüş rotası barındırıyor içinde .
Sazlıgöl, Naringöl,İncegöl,Küçükgöl,Deringöl,Büyükgöl ve Seringöl isimlerinde oluşan göllerde balık görmekte mümkün.Tabi avlanmak ve yüzmek yasak.

Bölgede kamp alanlarında ki variller haricinde ateş yapmak kesinlikle yasak .
Yedi adet göl ve yürüyüş parkurlarından sonra Mengen yolundan Yoğunpelit yönüne sola saparak Yoğunpelit Şelalesine gitmek mümkün.
Yoğunpelit şelalesine kadar arabayla dağ yollarından gitmek mümkün ama bu araç kesinlikle bir arazi aracı olmalı.

Yoğunpelit şelalesine giderken arabanızı park ettikten sonra patika bir yolda biraz yürümek gerekiyor.Kaybolmak mümkün , şelalenin üst kesimlerine tırmandığınızda eski bir su değirmeni harabesi de görmek mümkün.

Yoğunpelit Şelalesinden sonra Karakaş köyü istikametinde ilerlerseniz bir süre sonra Saklıkent Şelalesi tabelalarını görürsünüz.Taş ocağına giden kamyonların arasından şelaleye oldukça geniş ama bir o kadarda tozlu bir yoldan gidebilirsiniz.

Saklıkent Şelalesinin olduğu yerde güzel piknik alanları yapılmış.Tabi mevsim kurak zamanı denk geldiği için şelalenin suyu oldukça azdı.Muhtemelen mayıs aylarında gürül gürül akan bir şelaledir.
Saklıkent şelalesinden düzce istikametine giderken Kırıkköyü yoluna sola doğru ilerlerseniz orman içi yollardan ilerleyerek Dişbudak Anıt Ağacının olduğu yere gelirsiniz.

Buradan da devam ederseniz Göynük Çukurundan tekrar Yedigöller yoluna çıkarsınız.Böylece Yedigöller Milli parkını gölleriyle ve şelaleleriyle gezmiş olursunuz.
Milli parkta hava her an değişebiliyor.Özellikle yüksek kesimlerinde sis olay çok yaşanıyor.Fotoğraf çekmek için ideal anı her zaman yakalamak mümkün olmuyor.

Yedigöller Milli Parkında izinsiz bir etkinlik yapmak yasak .Bunun için önce Bolu Valiliğinden sonrada Milli Parklar Müdürlüğünden izin almanız gerekebilir.Tabi günübirlik ziyaretler hariç.
Yedigöller Milli Parkından Mengen üzerinde de çıkış yapabilirsiniz.Yol bazı bölümlerde toprak ama yol güzel.

Kısaca Yedigöller Milli Parkı tabiat anlamında görülmesi gereken bir lokasyon , ancak zamanında yapılan yanlış işler yüzünden çok özgür hareket edemiyorsunuz.Herşey kurallara tabi konaklamanız , ateş yakmanız , vs vs vs tabi bunlara sebep yine bizleriz yani insanoğlu.

Bolu Yedigöller Milli Parkı ( 26-27 Eylül 2018 ) yazısı ilk önce Sinan Yeğin üzerinde ortaya çıktı.

Kuzeyinde Bolu-Ilgaz Dağları vardır. Devrez ve Ulusu-Gerede Çayı yatakları ile bu şekilde ayrılmaktadır. Güney sınırını ise Sakarya Nehri, Kirmir çayı ve Kızılırmak belirlemektedir.
Dağların doğu batı istikametinde uzunluğu, yaklaşık 400 km civarında olarak ölçülmüştür. En yüksek noktası Aladağ kütlesi üzerinde bulunan Köroğlu Tepesi’dir. Bu tepe 2499 m olarak ölçülmüştür. Bu tepenin kuzeyinde kıbrıscık köylerinin yaylası bulunurken, güneyinde ise Kıbrıscık köyleri sırayla dizilmiştir.

Beypazarı ilçesinde Kıbrısçık yönüne doğru gidildiğinde yollar sizi Köroğlu Tepesine çıkaracaktır.

Köroğlu tepesinden Kartalkaya kayak tesislerinin olduğu istikamete doğru dağ yollarından giderseniz karşınıza Köroğlu Şelalesinin yazılı olduğu bir kaya çıkacaktır.Herhangi bir tabela yok , rota ve konum bilginiz varsa bulabileceğiniz bir şelale.Biraz patika yürüyüşü sonrasında görebilirsiniz.

Köroğlu Tepesi Ve Köroğlu Şelalesi ( 25 Eylül 2018 ) yazısı ilk önce Sinan Yeğin üzerinde ortaya çıktı.

Samsun  Offroad Kulübü üyeleri olarak haydi bir hafta sonu kaçamağı yapalım diye çıkmıştık yola.3 araba 5 kişiydik.Arka bahçemiz Kadırga Yaylası’naydı rotamız ve hedefimiz.

Samsun merkez güneşli idi ama tepelerde kar görünüyordu.Fazla zorlanmayız diye düşünüyordum.

Yakıtlarımızı tamamladıktan sonra Sarıışık köyü üzerinden yavaş yavaş yükselmeye başladık.Kar hafif hafif kendini göstermeye başlamıştı ama yol üzerinde yoktu.Ta ki Ayvalı köyüne gelene kadar , oradan sonra kar üzerinde gitmeye başladık.Artık şartlar zorlamaya başlamıştı.

Taşlı yol dediğimiz yere aracım L200 ile ilk ben tırmandım ama arkada ekip arkadaşlarım derinleşen karda sıkıntı yaşadıklarını telsizle anons edince çıktığım yolu geri geri inmek zorunda kaldım.Orman içinde bir yerlerde sağa doğru manevra yaparken bir gürültü ile ön akslarımı kırdım , daha fazla dayanamamıştı aracım.En zayıf yeri olan akslardan koyvermişti kendini.

Hedeflediğimiz kamp alanı olan Kadırga Yaylası’na çıkmak hayal olmuştu.En yakın yerde orman içine sola doğru bir yol vardı oradan gidebilirsek içerilerde güzel bir kamp alanı bulabiliriz diye umuyorduk.Ama arızalı ve tek çekere düşmüş bir araç ile derin karda ilerlemek  kolay değildi.Biraz ileri biraz geri birazda ekip arkadaşlarımın yardımı ile düzlük bir alana kadar gelebildik.Sonunda  ideal kamp alanı olmasa bile kötünün iyisi diyebileceğimiz bir kamp alanı bulduk.

  Bu arada kar yağışı hiç azalmamış , çadırları kurmak bile tipi altında zor oluyordu, çadırın içine malzeme taşırken açık kalan kapısından içeri kar tipi şeklinde birikiyordu.

Sonunda tüm ekip çadırlarını kurmuş , devrilmiş ağaçlardan yakacak odun elde edilmiş ve kamp ateşi yoğun tipi altında yakılmıştı.Ancak kar öyle bastırmıştı ki branda germek şart olmuştu , yemek kaplarımız bile anında kar doluyordu.Biraz uğraş ve yardımlaşma ile brandamızı da gererek altında akşam yemeğimizi atıştırmaya başladık.

Yağan kar gezinin başlarından 30 cm civarında iken akşamla beraber hızını artırmış 50 cm civarına kadar çıkmıştı.Kamp sandalyelerinden bile kalkamaz olmuştuk çünkü hemen kar doluyordu.

Gece erken yattık gün yorucu olmuştu.

Sabah nedense her zaman çadırımın üzerine doğan güneş bir türlü doğmak bilmiyordu.En azından ben öyle sanıyordum.Uyku tulumundan saatime uzandım bir gayretle aman Allah’ım saat sabah 7 olmuştu ama neden çadırımın içi karanlıktı ?

Çadırın tavanına dokununca anladım gerçeği gece kar yağışı hiç durmamış , çadırımın üstü komple karla kaplanmıştı.Bir gayret tulumdan çıkıp hemen giyindim ama çadırımın fermuarlarını açmak o kadar kolay olmadı , donmuşlardı.Beni ısıtsın diye uyku tulumumun içine koyduğum sıcak su torbam geldi aklıma hemen onu alarak içinde ki ılımış suyu fermuarlara döktüm , biraz uğraş ile çadırımın kapısını açabildim .

  Dışarısı inanılmazdı , kardan hiç bir şey görünmüyordu , ne diğer çadırlar ne de arabalar akşamdan kalan yemek masası ve gereçler bile kar altında kalmıştı.Ekip de uyanınca kısa bir toparlanma sürecine girdik , ekip arkadaşlarımdan birinin yağan kardan çadırı çökmüş geceyi arabasında geçirmek zorunda kalmış. Kar yağışı ise hala devam ediyordu .Kahvaltımızı hazırlamak ve toplanmak da kolay olmadı .Kar yüksekliği bazı yerlerde 75 cm bazı yerlerde 1 mt ‘yi buluyordu artık.

Malzemeleri benim aracın arkasına öylesine dolduruverdik zaten tipi altında düzgün toplanma şansımız yoktu.

Dün arızalanan aracım ile yine öne ben koyuldum en azından vincim sağlamdı diğer ekip arkadaşlarım araçlarını yol istikametine döndürmeye çalışırlarken ben partnerim ile önden yolu açmaya çalışıyorduk.

Ama ne yol açmak zaten önden çekişi kırılan L200 kaput hizasına gelen karı yarmakta zorlanırken vinçim aralıksız hiç durmadan çalışıyordu.Arkada ki ekip ise vinçleri arıza yapınca saplanıp kalmış bizden yardım bekliyordu.Tam bir macera oluyordu bizim için.

1,5 kilometreye yakın yolu gidebilmiştik arka ekipten hala ses yoktu , onlara yardım için yaya olarak geri gittik ama yürümek bile artık imkansızdı kar belimizi de geçmiş bazı yerlerde göğsümüze kadar çıkıyordu.Elimizde kürek ve halatlarla diğer arkadaşlarımıza yardıma başladık.Biraz kürek biraz itiklemek biraz makara sistemi biraz patinaj derken araçlarımızı yola sokuverdik , benim  açtığım yoldan aracımın olduğu yere kadar gelmek kolay oldu ama ondan sonrası ise yine vinçleme yine ileri geri manevralarla doluydu.

  Bu arada Samsun’da bizi merak eden ekibimizin diğer üyeleri toplanmış bir arama ekibi kurarak yola çıkmışlardı.Onlarda aşırı yağan kardan rahatsız olmuş bizi merak etmişlerdi.

Biz yolu açmaya çalışırken onlarda bize ulaşmak için alternatif yollar denemeye başlamışlardı.Hatta trafiğe kapanmış Samsun-Ankara yoluna ters yönden girerek ve yolda kalmış arabaları kurtararak bize 1 kilometre kadar yaklaşmışlardı.Ama o 1 kilometreyi aşmak bile o kadar kolay olmadı.Yardıma gelen ekibin desteği, yine vinçler, yine halatlar derken sabahtan beri 8 saatlik uğraş sonunda köy yoluna çıkabilmiştik.

Eve dönüşümüz telsiz konuşmaları eşliğinde 2 gün boyunca yaşadığımız macerayı  yorumlayarak oldu.

İşin özü Tabiat Ana her zaman galip geliyordu ve doğa sporlarının şakası yoktu.Bilinçsiz ve hazırsız olmak ölüme bile sebep olabiliyordu.

Çok şükür ekibim uzun yılların tecrübesi ve almış olduğu eğitimlerin sayesinde zorlu bir kampı daha geride bırakmıştı , sağsalim evlerimize dönmeyi başarmıştık.

Kar Altında ( 23 Ocak 2016 ) yazısı ilk önce Sinan Yeğin üzerinde ortaya çıktı.

Ekip her zaman ki gibi çoşkulu ve heyecanlı idi.Benimde yeni aracımı test edeceğim günlerden biri olacaktı.Hava açık ve güneşliydi.Başkan Ömer, Atilla, Uğur, Kemal ve ben araçlı Murat, Sunay ve Selman ise yardımcı olarak ekip kurulmuştu.Hedef daha önce de trakking ve kamp alanı olarak kullandığımız Çamtepe rotasıydı.Konvoy düzeninde harekete geçtikten sonra yavaş yavaş dağlara tırmanmaya başladık.Orman kesim zamanı olduğu için yollar odun çeken traktörlerden dolayı bir güzelce çamur olmuştu.

İlk Kemal kaydı yokuş yukarı çıkarken onu kurtarmak yeni araca yani bana düşmüştü.Kemal’den sonra aynı tuzağa bende düştüm sağdan kayıverdi l200.Vinçle kurtadık aracı yana kaydığı yerden.Kamp alanına ulaşıncaya kadar hava kararıvermişti.Ama zorlu yol hala engelmeye devam ediyordu.Allah’tan ekip sağlamdı her zaman ki gibi.Kolayca aşıveriyorduk engelleri.Gece başkanın hazırladığı mercinek çorbası , pilav ve kurufasulye üçlüsüyle renklendi.Aç olan karınlar hemen doyuverdi.Devamında kamp ve sıcak çay ve koyu sohbet.Özellikle Atilla’nın iddialı konuşmaları geceye renk kattı.

Sabahın ilk ışıklarında Selman hariç herkes erkenciydi.Onu da kahvaltı hazır sözleri uyandırıverdi.Kemal’in yaptığı sucuklu yumurtaya yumuldu herkes.Sabahın konusu gece horlayanlardı.

Öğleye doğru toplandı çadırlar ve dönüş yolculuğu başladı.Herkeste bir rahatlama vardı çıtır çıtır yanan odun ateşi almıştı tüm negatif enerjiyi.Bir sonraki kampta buluşmak üzere dağılmışlardı.Benim içinse L200 ‘ün geçer not aldığı bir gezi olmuştu.

6 Aralık 2014 ( Çamtepe Kampı ) yazısı ilk önce Sinan Yeğin üzerinde ortaya çıktı.

Aracı bu hale Bursa’dan Teleferik Offroad Kulübünden Hakan Bey ve oğlu Tayfur hazır hale getirmişlerdi.Bana sadece gidip almak düştü.

2008 model Mitsubishi L200 İntense Lüx .

Astc sistemli arka LSD kilitli, 285x75x16 ebatlarında silverstone mt sport lastik, get 2 inç yükseltme, -10 ofset mnn jantlar, warn 9,5 cti vinç, airflow şnorkel, moonvizör.Standart 136 bg 2.5 turbodizel motor.

Bana sadece araca bir kaç görsel unsur ilave etmek kaldı.

Mitsubishi L200 Yapımı yazısı ilk önce Sinan Yeğin üzerinde ortaya çıktı.